[ ΠΡΟΒΟΛΕΙΣ ]

Πώς μπορεί να νιώθει άραγε ένας ηθοποιός ή ένας σκηνοθέτης όταν ακούει ότι η
πολιτική είναι θέατρο; Το εκλαμβάνει ως μομφή προς το θέατρο ή μήπως ως τίτλο
τιμής για την πολιτική; Γιατί εν πάση περιπτώσει το θέατρο είναι μια πολύ
σοβαρή και δύσκολη υπόθεση. Όπως και η πολιτική βέβαια. Και είναι γι’ αυτό που
η πολιτική ακόμα και ως θέατρο πρέπει να ικανοποιεί στοιχειωδώς κάποιες
ποιοτικές απαιτήσεις. Η περίφημη ιστορία με τον κλειδαρά για παράδειγμα και η
συνακόλουθη δήλωση του Πρωθυπουργού, από μόνη της θα μπορούσε να θεωρηθεί μια
ιστορική ρήση, εφάμιλλη ενδεχομένως της άλλης ­ «εμείς δεν θα χαλάσουμε τα
μπάνια του λαού» ­ του Ανδρέα Παπανδρέου. Το ότι κανείς δεν κατάλαβε τι
ακριβώς εννοούσε ο κ. Σημίτης δεν έχει καμία απολύτως σημασία. Άλλωστε το καλό
θέατρο επιδέχεται πάντοτε περισσότερες από μια ερμηνείες. Τα πράγματα αρχίζουν
να χαλάνε από κει και πέρα. Με τον κυβερνητικό εκπρόσωπο, λόγου χάρη, ο οποίος
θεωρεί απαραίτητο καθημερινώς να μας κάνει και από μια διάλεξη για τα κακά της
εκλογολογίας ­ αφήνοντας να διαρρεύσει, μάλιστα, εμπιστευτικώς η… οργή του
Πρωθυπουργού για την παράταση της συζήτησης. Πάνω που αρχίζεις να αμφιβάλλεις
­ για την ηθική υπόσταση των εκλογολογούντων, για τη δική σου ορθή κρίση, για
τα όσα συστηματικώς αφήνουν να διαρρέουν μέρες τώρα όλοι σχεδόν οι συνάδελφοι
του κ. Ρέππα, ότι πάμε σε εκλογές ­ έρχεται και σκάει η είδηση: η εκλογική
επιτροπή του ΠΑΣΟΚ, λέει, θα συνεδριάζει από τούδε και στο εξής μέρα παρά
μέρα! Πράγμα, φυσικά, για το οποίο κανείς δεν μπορεί να έχει αντίρρηση. Αλλά
να μας κάνουν και κήρυγμα κατά της εκλογολογίας; Εκεί ακριβώς αρχίζει κανείς
και έχει την αίσθηση ότι παρακολουθεί ένα κακής ποιότητας θέατρο: ένα θέατρο
δηλαδή που υποτιμά τη νοημοσύνη των θεατών. Ο κ. Σημίτης, φυσικά, έχει κάθε
δικαίωμα να μην αποκαλύπτει τις προθέσεις του. Κι είναι ενδεχομένως κατανοητό
για μια κυβέρνηση να επισπεύσει κατά λίγους μήνες τις εκλογές προκειμένου να
εκμεταλλευτεί μια ­ κατά την άποψή της ­ ευνοϊκή συγκυρία. Εκείνο που απλώς
απαιτούμε είναι να πάψουν να μας αντιμετωπίζουν σαν μικρά παιδιά που
προσπαθούν να τα ξεγελάσουν ή σαν θεατές που δεν έχουν πληρώσει εισιτήριο…