ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ Το 2000 είναι «out»

Στην αρχή, δεν το πιστεύαμε. «Μπήκαμε, ρε παιδιά, πράγματι στο 2000; Δεν
ζούμε, δηλαδή, πια στον 20ό αιώνα;». «Μα, πότε ήταν που λέγαμε με δέος ότι το
2000 θα είμαι 40 χρόνων ή ότι το παιδί μου θα είναι το 2000 10 χρόνων;»…

Συνειδητοποίησα μάλλον τη νέα χρονική πραγματικότητα για πρώτη φορά, όταν
έγραψα την ημερομηνία σε μια υπεύθυνη δήλωση: 12 Ιανουαρίου 2000. Κράτησα για
λίγο το χαρτί στα χέρια μου και το καμάρωσα… Την επόμενη, όμως, φορά που
έγραψα το «σημαδιακό» έτος, η καθημερινότητα είχε ήδη σβήσει και αυτόν τον
μύθο.

Πέρασαν κιόλας τρεις εβδομάδες του νέου χρόνου, του νέου αιώνα και της νέας
χιλιετίας, και τίποτα κοσμογονικό δεν φαίνεται να συμβαίνει στη ζωή μας. Το
Χρηματιστήριο είναι σχεδόν πάντα η πρώτη είδηση στα ραδιόφωνα, η κυκλοφορία
των αυτοκινήτων είναι πάντα το ίδιο κουραστική στην Κηφισίας, ο κ.
Αβραμόπουλος αντιπαρατίθεται πάντα με τον κ. Καραμανλή και ο κ. Σημίτης
βγαίνει πάντα λίγο πριν από το νήμα νικητής, ενώ ο κ. Πάγκαλος γράφει πάντα
αιρετικά άρθρα στις εφημερίδες.

Οι Έλληνες οδηγοί συνεχίζουν να μουντζώνονται, να ανταλλάσσουν αβρότητες
κατεβάζοντας τα τζάμια του τροχοφόρου τους και να σκοτώνονται στην άσφαλτο με
μια συνέπεια μοναδική για τα στάνταρ του Έθνους. Συνεχίζουν ακόμα να
πριμοδοτούν με το ίδιο πάθος τα μπιφτεκάδικα και τα ταχυφαγεία, να
περιφέρονται στους δρόμους με ένα τσιγάρο στο στόμα και να πετάνε τα σκουπίδια
τους όπου λάχει.

Τα ποτήρια και τα καλτσάκια με το «2000» έγιναν ήδη «άουτ». Τα πανό με τις
ευχές για τη νέα χιλιετία σκίστηκαν από τον παγωμένο αέρα του Γενάρη και
κρέμονται σαν ξεφτισμένα κουρέλια από το σκοινί τους. Και «η ζωή τραβάει την ανηφόρα»…