ΠΡΟΣΩΠΑ Όταν η δωρεά σώζει τον δωρητή

Ο πνεύμονάς του δεν έσωσε τη δεκάχρονη Λίζα Οστρόφσκυ· η προσφορά βοήθησε
όμως τον ίδιο τον Ρόναλντ Τζόνσον να συμβιβαστεί με τον εαυτό του.

Ρόναλντ Τζόνσον. «Ψυχικά, η Λίζα είναι συνεχώς μαζί μου»

Πολλοί τον είπαν ήρωα και σίγουρα δεν είναι συνηθισμένο να προσφέρει κανείς
τον πνεύμονά του σε έναν άγνωστο. «Όσοι το λένε, δεν με ξέρουν, δεν ξέρουν τις
άσχημες πλευρές μου ούτε για την κατάθλιψή μου», λέει ο Τζόνσον στους «Τάιμς».
Αναγνωρίζει, ωστόσο, ότι η προσφορά τού πνεύμονά του στη μικρή Λίζα «μού
έδειξε τι μπορώ να κάνω παρά την κατάθλιψη. Τώρα μπορώ να πω στον εαυτό μου
ότι δεν είμαι και τόσο κακός και αισθάνομαι πολύ καλύτερα μέσα μου».

Ο Τζόνσον είναι 49 χρόνων και από τα 19 του πάσχει από σοβαρές κρίσεις
κατάθλιψης, που δεν εξαφανίσθηκαν με τον γάμο του, το 1977, ούτε με τη γέννηση
των γιων του ­ ο μικρότερος είναι σήμερα φοιτητής. Η κατάθλιψη είχε εμποδίσει
την επαγγελματική σταδιοδρομία του ­ «ο κόσμος την αντιμετωπίζει ως προσωπική
αδυναμία», εξηγεί ­ και το περασμένο καλοκαίρι δεν ήταν και σε πολύ καλή
κατάσταση όταν έπεσαν στα χέρια του τα «Εβραϊκά Νέα του Λονδίνου». Εκεί
διάβασε για τη δεκάχρονη Λίζα που έπασχε από μία χρόνια κληρονομική ασθένεια
των πνευμόνων. Ήταν Ισραηλίτισσα, γεννημένη στη Ρωσία και μεγαλωμένη στις ΗΠΑ.
Οι γονείς της προσπαθούσαν να συγκεντρώσουν χρήματα και να βρουν δωρητή για
μεταμόσχευση.

«Η Λίζα ήταν Εβραία και εγώ όχι, αλλά είχα ενδιαφερθεί για την εβραϊκή
κοινότητα όταν είχα επισκεφθεί το Άουσβιτς τον προηγούμενο χρόνο», εξηγεί ο
Τζόνσον. «Δεν ήμουν αθλητής και η Λίζα χρειαζόταν μόνο το 20% του πνεύμονά
μου. Είδα στο άρθρο ότι είχαμε την ίδια ομάδα αίματος και έκανα μερικά
τηλεφωνήματα…».

«Μπορώ να γίνω θείος σου;», ρώτησε τη μικρή όταν τη συνάντησε στο νοσοκομείο
των ΗΠΑ και εκείνη τράβηξε τη μάσκα του αναπνευστήρα για να του πει, «ναι»,
και μετά, «μπορώ να σας δώσω ένα φιλί;». Ανάσαινε με δυσκολία, «αλλά
χαμογελούσε σαν άγγελος». Μετά τη διπλή επέμβαση, ο Τζόνσον επέστρεψε στη
Βρετανία. Αλλά την Πρωτοχρονιά ένας Ισραηλινός δημοσιογράφος τού τηλεφώνησε:
«Η Λίζα πέθανε. Πώς αισθάνεστε;».

Ο Τζόνσον πήγε στην κηδεία του κοριτσιού, στο Ισραήλ. «Άφησα», λέει, «ένα
κομμάτι μου με τη Λίζα». Η πράξη του, προσθέτει, έδειξε στους γιους του ότι
«δεν είμαι η ξοφλημένη περίπτωση που πίστευαν». Τον έφερε επίσης πιο κοντά στη
γυναίκα του. Και ίσως να τον έσωσε και από την κατάθλιψη: οι ψυχολόγοι του
είχαν πει πως, αν η Λίζα ζήσει, εκείνος δεν θα πάθαινε ξανά κατάθλιψη. «Για
μένα, η Λίζα δεν έχει χαθεί», λέει τώρα εκείνος. «Ψυχικά είναι συνεχώς μαζί μου».