ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ Πάμε Μετρό;

Να περπατήσω πέντε λεπτά μέχρι το σταθμό στο Μέγαρο και να κατέβω Σύνταγμα με
το Μετρό ή να περπατήσω 15-20 λεπτά απευθείας μέχρι το γραφείο ως συνήθως;

Φυσικά το πρώτο! Όχι όμως γιατί θα φτάσω πιο γρήγορα, αλλά μόνο και μόνο για
να χαζέψω αυτό το καταπληκτικό πέρασμα από το φως στο σκοτάδι, τον τρόπο που ο
Ζογγολόπουλος κάνει βουτιά τριάντα μέτρων στη γη κρατώντας μια ελάχιστη
αναπνοή, ίσα-ίσα για να αιωρούνται ανεπαίσθητα στο εξαίσιο κενό πολύχρωμες
ομπρέλες και σκάλες.

Αυτές τις ομπρέλες και τις αιωρούμενες σκάλες στον θόλο του Συντάγματος που
μόνο οι αισθητήριες κεραίες ενός καλλιτέχνη θα έβλεπαν μ΄ αυτό τον τρόπο,
αυτόν το τοίχο με τις επιστρωματώσεις του εδάφους, τα λεπτεπίλεπτα μυροδοχεία
(ναι, ναι, οι γυναίκες φορούσαν άρωμα τον 2ο αι. π.Χ.), εγκλωβισμένα στα
γυάλινα κουτιά τους, το πάτωμα με τους μαιάνδρους, θα μπορούσα να τα κάνω
ευχαρίστως κομμάτι της ρουτίνας μου, χρησιμοποιώντας το Μετρό, κι ας φτάνω
αργότερα στο γραφείο.

Γιατί τι αξίζει περισσότερο; Μια διαδρομή σύντομη με θέα τους ξέχειλους από
σκουπίδια κάδους, αυτή την ανταποδοτικότητα ασχήμιας σχεδόν σε κάθε γωνία, ή
τις ανάσες ομορφιάς μέσα από την τέχνη στο σταθμό του Συντάγματος; Ευτυχώς που
κάποιοι έχουν την έμπνευση και θέληση και φτιάχνουν μια νέα πόλη, μαγική σαν
μουσείο, έστω και τριάντα μέτρα κάτω από τα σκουπίδια.

Αν με ενθουσιάζει για κάτι ακόμα το Μετρό όμως είναι ότι σε αντίθεση με
Λονδίνο, Παρίσι, Σαν Φρανσίσκο και αλλού, στα ακυρωτικά μηχανήματα δεν έχει
απαγορευτικές… μπάρες! Ακυρώνεις-δεν ακυρώνεις, περνάς ελεύθερα. Κι αν σε
πιάσουν, σ’ έπιασαν.

Γι΄ αυτό πάμε Μετρό;

ΥΓ. Γιατί όχι, και μουσική υπόκρουση με λάιβ επιλογές από Έλληνες και ξένους
Dj, ίσως το πρώτο σαββατόβραδο κάθε μήνα! (όπως Βαρκελώνη)…