Είναι όλα τους παιδιά μας!

Πώς είναι να επικοινωνείς χωρίς λέξεις; Η γυναίκα απέναντί μας χαμογελά και
ξαφνικά το βλέμμα της γεμίζει νοσταλγία… Θυμήθηκε τα παιδικά της χρόνια στο
Κιάτο, όταν έτυχε να μεγαλώνει σε μια γειτονιά που είχε μια παράξενη
οικογένεια. Τα έξι από τα οχτώ παιδιά της ήταν κωφάλαλα. «Συνήθισα από τότε
την παρουσία τους. Ίσως γι’ αυτό δεν τρόμαξα όταν στο ίδρυμα μου είπαν πως το
ένα παιδάκι που αναζητούσε ανάδοχη οικογένεια ήταν επίσης κωφάλαλο».

Γιορτή και χαμόγελα. Ξυλοπόδαρος και κλόουν. Γλυκά, βραβεία και φυσικά μουσική από τον Βασίλη Λέκκα στη χθεσινή κοπή της πίτας για τις ανάδοχες οικογένειες του Πειραιά

Η οικογένεια της κ. Διονυσίας Βαγιανού αποτελείται από τα τέσσερα δικά της
παιδιά και τα τρία που απέκτησε μέσω του θεσμού της αναδοχής. Χθες το βράδυ
κάθονταν δίπλα της ο Παναγιώτης, η Βιβή και ο Λεωνίδας, και δεν μπορείς να μη
σκεφτείς πως αν δεν ήταν εκεί, στη γιορτή που διοργάνωσε προς τιμή των
ανάδοχων οικογενειών του Πειραιά ο Εθνικός Οργανισμός Κοινωνικής Φροντίδας,
πολύ πιθανόν να βρίσκονταν εσωτερικά σε κάποιο από τα ιδρύματα για άτομα με
ειδικές ανάγκες. Μάλιστα το ένα αδελφάκι από τα τα τρία παιδιά το μεγαλώνει
(πάλι ως ανάδοχος) η κόρη της. «Έχω κι εγώ δύο δικά μου παιδιά αλλά
ευαισθητοποιήθηκα μέσω της μητέρας μου και τώρα που τα δικά μου μεγάλωσαν είπα
να ακολουθήσω το παράδειγμά της» λέει η μία από τις δυο «φυσικές» κόρες της κ.
Βαγιανού.

Διασκέδασαν

Στο κλειστό Γυμναστήριο της Δραπετσώνας χθες το βράδυ ακούστηκαν κυρίως
συναισθήματα. Από ανθρώπους που ζουν στο Πέραμα, το Κερατσίνι, τη Δραπετσώνα
και τον Κορυδαλλό, ανθρώπους που έφτασαν με το λεωφορείο της γραμμής έως το
χώρο της γιορτής, φορώντας όμως τα καλά τους που δεν είναι άλλα από τα
χαμόγελα των παιδιών που κάποια στιγμή έκαναν δικά τους. Συναισθήματα
ανθρωπιάς σε διακριτικούς τόνους και χωρίς πολλά-πολλά λόγια από τις ανάδοχες
οικογένειες της περιοχής του Πειραιά, οι οποίες μάλιστα αποτελούν το 80% των
ανάδοχων οικογενειών του Κέντρου Βρεφών Μητέρα.

«Παρ’ ότι πρόκειται για γειτονιές που θεωρούνται υποβαθμισμένες συγκριτικά με
άλλες περιοχές του Λεκανοπεδίου, παρατηρείται αντιστρόφως μεγαλύτερη προσφορά
για το θεσμό της αναδοχής» επισημαίνει η κ. Σούλα Ευθυμίου, η πρόεδρος του
ΕΟΚΦ (ο ενιαίος φορέας που προέκυψε από τη συνένωση των ΠΙΚΠΑ, ΕΟΠ και
Μητέρα).

Είναι έξι το απόγευμα και οι μικροί έχουν βολευτεί μια χαρά με τις τσαχπινιές
ενός αστραφτερού ξυλοπόδαρου που, απ’ ό,τι φαίνεται, αντέχει ακόμα στον
ανελέητο ανταγωνισμό του «πλει στέισον». Μερικά από αυτά είναι παιδιά που δεν
ακούν, δεν μιλούν, έχουν κινητικά και νοητικά προβλήματα, ίσως να μην
αντιλαμβάνονται μέσω της λογικής επεξεργασίας αυτά που συμβαίνουν γύρω τους,
αλλά έχουν έναν διαφορετικό τρόπο να αναγνωρίζουν την πραγματικότητα… Όλα
φιλοξενούνται από ανάδοχες οικογένειες με τις οποίες αναπτύσσεται ένας
ιδιαίτερος δεσμός.

Κι αντί να βρεθούν στα αζήτητητα των αγγελιών μέσω των οποίων συνήθως
αναζητείται ανάδοχος οικογένεια, κατέληξαν σε μια οικογένεια που μπορεί να μην
ενώνει την ύπαρξή της μαζί τους μέσω του θεσμού της υιοθεσίας (ο οποίος είναι
μια μόνιμη κατάσταση), αλλά της αναδοχής (η οποία θεωρείται προσωρινή λύση).
Στην πράξη όμως φαίνεται πως λειτουργεί εντελώς διαφορετικά.

«Δεν υπάρχει γέννα για να συμπληρώσει την αγάπη που έχω για τα παιδιά μου»
λέει τόσο πολύ συγκινημένη η κ. Ευαγγελία Ζουμπούλη που τα χέρια της τρέμουν.
Τα παιδιά της είναι ο Δημήτρης, 32 χρόνων σήμερα, ο Μανώλης, 29 χρόνων και η
Μαρία 28. Άλλωστε έχει καμία σημασία επειδή έχασε τους πρώτους εννέα μήνες από
τη ζωή του Δημήτρη της και τους πρώτους τρεις από τις ζωές της Μαρίας και του
Μανώλη;

Πώς είναι να μεγαλώνεις τρία παιδιά όπου το ένα, υπό άλλες συνθήκες, θα
νοσηλευόταν σε ψυχιατρικό ίδρυμα, και τα άλλα δύο είναι άτομα με ειδικές
ανάγκες; «Είναι δύσκολο, πολύ δύσκολο, δεν είναι εύκολο περνάς πίκρες και
βάσανα, όμως παιδί μου δεν μπορώ να ζήσω χωρίς αυτά» λέει τόσο απλά, όσο
αποφάσισε να κάνει αυτό το βήμα στη ζωή πριν από τριάντα χρόνια η κ.
Ζουμπούλη.

«Δύσκολα»

Διονυσία Βαγιανού: «Το βραβείο είναι μια ηθική ανταμοιβή. Για μένα όμως περισσότερο μετράει το χαμόγελο των παιδιών μου»

Η ίδια θυμάται πάντα τη στιγμή που αποφάσισε με τον άντρα της να πάει σ’
εκείνο το ίδρυμα που είχε ακούσει ότι «δίνει παιδιά». Υπέβαλε την αίτηση,
περίμενε να εγκριθούν τα χαρτιά και από την αστυνομία, την ενημέρωσαν για το
θεσμό της αναδοχής που ξεκίνησε από το 1932 στη χώρα μας, αλλά εξακολουθεί να
παραμένει άγνωστος για πολλούς, κι έτσι βρέθηκε σταδιακά με τρία μωρά που
μεγαλώνοντας άρχισαν να έχουν ιδιαίτερα προβλήματα υγείας. Η ίδια εργαζόνταν
ως υφάντρα σε ένα εργοστάσιο στο Φάληρο όπου πήγαινε καθημερινά με το τραμ από
το Πέραμα. Όταν πήρε τα παιδιά, σταμάτησε τη δουλειά και αφοσιώθηκε στη
φροντίδα τους. «Για τον Δημήτρη, που όταν διάφοροι καλοθελητές του είπαν πως
δεν είναι δικό μου παιδί βγήκε στο δρόμο προκαλώντας φασαρίες, ακόμα πληρώνω
εγγυήσεις για να μην τον κλείσουν φυλακή» λέει η κ. Ευαγγελία, θέλοντας μέσα
από αυτή την πολύ προσωπική πληροφορία να περιγράψει «πόσο πολύ δύσκολο είναι
να μεγαλώνεις ένα παιδί που έχει τόσα πολλά προβλήματα». Όμως σε καμία
περίπτωση δεν θα θα έδιωχνε «τα παιδιά της» για να μπουν σε ιδρύματα, παρά τις
δυσκολίες που κάποιες στιγμές γίνονται ανυπέρβλητες.

Η Χριστινούλα είναι το δέκατο τρίτο παιδί της

Αγγελική Δερμάτη. Έχει ήδη 4 εγγόνια. Από την αγκαλιά της όμως έχουν περάσει και 13 παιδιά για τα οποία έγινε ανάδοχη μητέρα ­ το τελευταίο είναι η 5χρονη Χριστίνα

Η μικρή Χριστινούλα είναι το 13ο παιδί τής κ. Αγγελικής Δερμάτη. Χθες
εμφανίστηκαν μαζί στη γιορτή, που διοργάνωσαν από κοινού ο ΕΟΚΦ και ο Δήμος
Δραπετσώνας με την οικονομική ενίσχυση του ΟΠΑΠ. Η πεντάχρονη Χριστίνα απαιτεί
επιτακτικά ένα κομμάτι από το βουνό τών κέικ στην είσοδο του γυμναστηρίου
προκειμένου να αφήσει τη «μαμά της» να μιλήσει και το χατίρι της γίνεται
αμέσως. «Είναι λίγο περίεργο για τους περισσότερους να με βλέπουν σε αυτή την
ηλικία να με φωνάζει ένα πεντάχρονο παιδάκι μαμά, αλλά το συναίσθημα παραμένει
υπέροχο», λέει η κ. Δερμάτη, η οποία έχει και δύο δικά της παιδιά, εκτός από
τα δεκατρία που απέκτησε μέσω του θεσμού της αναδοχής. «Αυτό που με κάνει
ιδιαίτερα υπερήφανη πάντως είναι ότι τα δέκα από αυτά τα προετοίμασα για
υιοθεσία», λέει συγκινημένη. «Γιατί πρόκειται για παιδάκια με ειδικές ανάγκες,
τα οποία το μόνο που χρειάζονται είναι αγάπη. Αν τα αγαπήσεις και τα
φροντίσεις αλλάζουν, μεταμορφώνονται, μαθαίνουν, συνεργάζονται. Αυτό είναι ένα
θαύμα. Κάθε φορά όμως που μου φεύγει ένα, γιατί βρίσκει οικογένεια να το
υιοθετήσει, αρρωσταίνω, μπαίνω στο νοσοκομείο από τη στενοχώρια μου». Σήμερα,
στην Ελλάδα υπάρχουν 454 ανάδοχες οικογένειες που φιλοξενούν συνολικά 568
παιδιά των ιδρυμάτων του ΕΟΚΦ, οι οποίες ανάλογα με την κατάσταση της υγείας
του παιδιού που φιλοξενούν παίρνουν ένα μηνιαίο εισόδημα το οποίο κυμαίνεται
από 65.000 έως 150.000 δραχμές (για παιδιά με μεσογειακή αναιμία, AIDS και
άλλες βαριές ασθένειες). «Δυστυχώς, η προσφορά ολοένα και μικραίνει, όλο και
λιγότεροι αποφασίζουν να υπηρετήσουν τον θεσμό, όλο και πιο δύσκολα βρίσκουμε
οικογένειες. Και πρέπει να σημειώσουμε εδώ πως το οικονομικό βοήθημα δεν
θεωρείται σε καμία περίπτωση κίνητρο. Στην πράξη, μόνον η ανιδιοτελής αγάπη
αποτελεί κίνητρο», τονίζει η κ. Β. Κουλούντζου, κοινωνική λειτουργός,
διευθύντρια του πρώην Εθνικού Οργανισμού Πρόνοιας.