30 ΕΡΩΤΗΣΕΙΣ ΚΩΣΤΑΣ ΜΑΚΕΔΟΝΑΣ

ΤΡΑΓΟΥΔΙΣΤΗΣ

ΓΕΝΝΗΘΗΚΕ: Στη Θεσσαλονίκη.

ΕΛΠΙΖΕΙ: Πάντα σε ένα καλύτερο αύριο.

ΤΑΞΙΔΕΥΕΙ: Πάντα με αεροπλάνο.

ΒΙΒΛΙΟ ΠΟΥ ΔΙΑΒΑΖΕΙ: Τη «Μικρά Αγγλία» της Ιωάννας Καρυστιάνη αυτό τον
καιρό.

ΔΕΝ ΑΠΟΧΩΡΙΖΕΤΑΙ ΠΟΤΕ: Τους αγαπημένους του ανθρώπους, τη μουσική και
τα αεροπλάνα.

ΑΝΤΙΔΡΑ ΕΝΤΟΝΑ: Σε οτιδήποτε φτηνιάρικο και επιδερμικό.

ΘΑ ΚΑΛΟΥΣΕ ΣΕ ΓΕΥΜΑ: Μια παρέα από φτωχά παιδιά απ’ όλον τον κόσμο.

Ο Κώστας Μακεδόνας για τον καινούργιο του δίσκο «Χωρικά ύδατα» νιώθει όπως
ο μπασκετμπολίστας πριν από τις ελεύθερες βολές. Θεωρεί το ομώνυμο τραγούδι
ένα από τα καλύτερα που έχει τραγουδήσει και αιφνιδιάστηκε από το γεγονός ότι
ένας γεννημένος «ροκάς», ο Διονύσης Τσακνής, έγραψε ένα τόσο ωραίο ταγκό.

ΕΡ.: Καινούργιος δίσκος. Αισθάνεστε όπως ο τερματοφύλακας πριν από το πέναλτι;

ΑΠ.: Μάλλον όπως ο μπασκετμπολίστας πριν από τις ελεύθερες βολές.

ΕΡ.: «Να μείνουν μόνο τα τραγούδια». Ένα διπλό CD με ό,τι καλύτερο;

ΑΠ.: Ένα μονό CD με ό,τι χώρεσε από τα καλύτερα.

ΕΡ.: Τι σας γοήτευσε στα «Χωρικά ύδατα»;

ΑΠ.: Κατ’ αρχάς το κείμενο (βιβλίο) που είχα την τύχη να έχω διαβάσει.

ΕΡ.: Οι στίχοι του Μάνου Ελευθερίου;

ΑΠ.: Εξαιρετικοί, ουσιαστικοί και πάντα με το ήθος που τον διακατέχει.

ΕΡ.: Η μουσική και τα τραγούδια του Διονύση Τσακνή;

ΑΠ.: Θεωρώ το ομώνυμο τραγούδι ένα από τα καλύτερα που έχω τραγουδήσει και
ξαφνιάστηκα από το γεγονός ότι ένας γεννημένος «ροκάς» έγραψε ένα τόσο ωραίο
ταγκό.

ΕΡ.: Η συνεργασία σας με την Ελένη Τσαλιγοπούλου;

ΑΠ.: Την Ελένη είναι δώρο Θεού να την ακούς και μεγάλη ευτυχία να συνεργάζεσαι
μαζί της.

ΕΡ.: «Πάμε για ορθοπεταλιές». Η γεύση που σας άφησε;

ΑΠ.: Τα ποδήλατά μας όπως τα όνειρά μας ξέρουν από ανηφοριές.

ΕΡ.: Βόλτα με το ποδήλατό σας στον Λευκό Πύργο;

ΑΠ.: Και όχι μόνο. Σε όλη τη Θεσσαλονίκη, που την αλώνιζα μικρός με το
ποδήλατό μου.

ΕΡ.: Η Θεσσαλονίκη με τρεις λέξεις;

ΑΠ.: Όμορφη, ζεστή, ξελογιάστρα.

ΕΡ.: Χρήστος Νικολόπουλος; Τι θα του λέγατε σήμερα;

ΑΠ.: Ότι θα είμαι πάντα ένας από τους καλύτερούς του φίλους και δίπλα του
όποτε με χρειαστεί και για καλό και για κακό.

ΕΡ.: «Η μικρή Οδύσσεια» ήταν ευχάριστη;

ΑΠ.: Ήταν η πρώτη μου απόπειρα προσωπικών συναυλιών και ευτυχώς δεν
απογοητεύτηκα.

ΕΡ.: Τα φοιτητικά στέκια της Θεσσαλονίκης ήταν το πρώτο σχολείο;

ΑΠ.: Το πρώτο σχολείο και ίσως οι πιο γλυκιές αναμνήσεις.

ΕΡ.: Η γνωριμία σας με τον Σταμάτη Κραουνάκη;

ΑΠ.: Το ’87 στη Θεσσαλονίκη. Ίσως η στιγμή που η τύχη έδειξε το καλύτερο
χαμόγελό της.

ΕΡ.: Με τη Λίνα Νικολακοπούλου;

ΑΠ.: Υπέροχη στιγμή να γνωρίζεις έναν άνθρωπο που σου αγγίζει την ψυχή με το
έργο του.

ΕΡ.: Με τη Βίκυ Μοσχολιού και την Τάνια Τσανακλίδου;

ΑΠ.: Η πρώτη μου στιγμή δίπλα σε δύο μεγάλες κυρίες του τραγουδιού.

ΕΡ.: Με την Αλίκη Βουγιουκλάκη;

ΑΠ.: Γνωριμία και συνεργασία που την θυμάμαι πάντα με συγκίνηση.

ΕΡ.: Με την Ελένη Βιτάλη στις «Νταλίκες»;

ΑΠ.: Πανεπιστήμιο ερμηνείας τραγουδιών.

ΕΡ.: Έναν χρόνο αργότερα, με την Άλκηστη Πρωτοψάλτη στη μουσική παράσταση
«Λεωφόρος Β» των Βουτσινά – Κραουνάκη – Νικολακοπούλου στο Ζουμ»;

ΑΠ.: Αρχή μιας πολυετούς συνεργασίας και μιας αιώνιας φιλίας.

ΕΡ.: «Δεν έχω ιδέα», σας έδωσε φτερά;

ΑΠ.: Φτερά, που ευτυχώς ο χρόνος απέδειξε ότι δεν ήταν κέρινα.

ΕΡ.: «Μόνο μια φορά». Ένας δίσκος με λαϊκό χρώμα;

ΑΠ.: Ένας λαϊκός δίσκος φτιαγμένος με μεράκι και αγάπη.

ΕΡ.: Με τη Χαρούλα Αλεξίου στο Ισραήλ;

ΑΠ.: Η πρώτη μου εμπειρία όσον αφορά τη δύναμη που έχει το ελληνικό τραγούδι
παγκοσμίως.

ΕΡ.: Τελικά «τι είναι η πατρίδα μας»;

ΑΠ.: Τα παιδικά μας χρόνια.

ΕΡ.: «Παραδέχθηκα». Τι ακριβώς;

ΑΠ.: Και ζωή και θάνατο.

ΕΡ.: «Γουστάρω». Τι απ’ όλα;

ΑΠ.: Την οικογένειά μου, τους φίλους μου, τη δουλειά μου και τα χόμπι μου.

ΕΡ.: Οι στιγμές που ζήσατε στο «Γκάζι» με το «Ανθρώπων έργα»;

ΑΠ.: Αξέχαστες και για μένα αλλά και για όλους όσους συμμετείχαν.

ΕΡ.: «Δώστε στο όνειρο τρελά φιλιά». Εσείς το τηρήσατε;

ΑΠ.: Αν δεν δώσεις στο όνειρο τρελά φιλιά δεν πραγματοποιείται.

ΕΡ.: «Όταν έρχονται οι φίλοι μου». Τι κάνετε;

ΑΠ.: Το σπίτι μου, δικό τους.

ΕΡ.: Σε ποιον θα λέγατε σήμερα ευχαριστώ;

ΑΠ.: Σε όλους τους ανθρώπους που είναι δίπλα μου στις δύσκολες στιγμές.

ΕΡ.: Σκέψεις για το 2000;

ΑΠ.: Έναν καλύτερο κόσμο σε όλα τα επίπεδα.