Ισχύει ο νόμος της διπλής υπηκοότητας στη Γερμανία

Τα ξημερώματα του 2000 γεννήθηκε στη Γερμανία η κόρη του Μεσούτ και της
Σαλίχα Κουρτ. Και οι ευτυχισμένοι Τούρκοι γονείς είχαν ακόμη έναν λόγο να
πανηγυρίζουν. Η μικρή Σέιμα γεννήθηκε τρεις ώρες μετά την έναρξη της ισχύος
του νέου νόμου και αποκτά αυτόματα τη γερμανική υπηκοότητα, αν και δεν ρέει
ούτε σταγόνα τευτονικού αίματος στις φλέβες της.

Γερμανία, μετανάστες. Η χορήγηση της γερμανικής υποκοότητας γίνεται τώρα πιο εύκολη για τους Κούρδους της φωτογραφίας. Τα παιδιά τους, μάλιστα, έχουν δικαίωμα σε διπλή υπηκοότητα

Οι γονείς τής Σέιμα δεν κατάφεραν να αποκτήσουν τη γερμανική υπηκοότητα, παρά
το ότι ο Μεσούτ γεννήθηκε και μεγάλωσε στη Γερμανία. «Ευτυχώς, τα παιδιά που
γεννιούνται σήμερα δεν θα γνωρίσουν τις δικές μας δυσκολίες», δηλώνει ο Τσεμ
Εντεμίρ, βουλευτής των Πρασίνων, και το πρώτο τουρκικής καταγωγής μέλος του
γερμανικού Κοινοβουλίου: «Δεν θα μεγαλώσουν ως ξένοι, αλλά ως Γερμανοί
πολίτες».

Μέχρι τις 31.12.1999 η Γερμανία διατηρούσε έναν από τους πιο αυστηρούς νόμους
περί υπηκοότητας στον κόσμο. Ο νόμος αυτός βασιζόταν σε ένα αυτοκρατορικό
διάταγμα του 1913 και έδινε το προβάδισμα στην καταγωγή αντί του τόπου
γεννήσεως. Πέρυσι όμως το γερμανικό Κοινοβούλιο, αναγνωρίζοντας ότι η Γερμανία
έχει μετατραπεί σε μια πολυεθνοτική κοινωνία, προχώρησε σε νομοθετικές
μεταρρυθμίσεις που διευκολύνουν τη χορήγηση γερμανικής υπηκοότητας σε πολλούς
από τα επτά εκατομμύρια ξένους που ζουν στη χώρα αυτή.

Ο νόμος ελαττώνει τη διάρκεια συνεχούς παραμονής, που αποτελεί προϋπόθεση για
να χορηγηθεί η υπηκοότητα από τα 15 χρόνια στα 8. Το σημαντικότερο είναι όμως
ότι επιτρέπει τη χορήγηση διπλής υπηκοότητας σε παιδιά που γεννιούνται στη
Γερμανία από ξένους γονείς. Όταν γίνουν 23 ετών, αυτά τα παιδιά θα πρέπει να
αποφασίσουν αν θα κρατήσουν το γερμανικό διαβατήριο ή αυτό των γονέων τους. Η
προνομιακή μεταχείριση αντικατοπτρίζει την αποφασιστικότητα της κυβέρνησης να
ενσωματώσει ένα μέρος του πληθυσμού, που μέχρι σήμερα ήταν αποξενωμένο τόσο
από τη χώρα καταγωγής των γονέων του όσο και από το κράτος στο οποίο γεννήθηκε
και μεγάλωσε. Συνιστά όμως ταυτόχρονα και σαφή ένδειξη ευαισθητοποίησης για το
δημογραφικό πρόβλημα της Γερμανίας, που έχει έναν από τους υψηλότερους δείκτες
υπογεννητικότητας στον κόσμο. Ήδη ένας στους πέντε Γερμανούς βρίσκεται σε
ηλικία συνταξιοδότησης. Αν δεν αλλάξει κάτι, σε πενήντα χρόνια σε κάθε
εργαζόμενο θα αναλογεί ένας συνταξιούχος. Σύμφωνα με πρόσφατη έκθεση του ΟΗΕ,
η Γερμανία θα πρέπει να δέχεται 500.000 μετανάστες τον χρόνο για να διατηρήσει
το σημερινό βιοτικό επίπεδο.

Η ξενοφοβία διώχνει

Για πρώτη φορά όμως, ύστερα από πολλά χρόνια, περισσότεροι ξένοι (639.000)
έφυγαν από τη χώρα από εκείνους που ήρθαν (606.000). Ο αυξημένος αριθμός των
αναχωρήσεων οφείλεται έως έναν βαθμό στον επαναπατρισμό των Βοσνίων προσφύγων.
Αντικατοπτρίζει όμως και τη δυσαρέσκεια πολλών Τούρκων και ηλικιωμένων
μεταναστών με την αυξανόμενη ξενοφοβία στη Γερμανία. Όσοι έχουν την οικονομική
δυνατότητα, επιστρέφουν στις πατρίδες τους.

Οι περισσότεροι ηλικιωμένοι Τούρκοι μετανάστες (υπολογίζονται στο 40% από τα
2,2 εκατομμύρια) δεν ενδιαφέρονται να αποκτήσουν τη γερμανική υπηκοότητα,
γιατί θα πρέπει να παραιτηθούν από την τουρκική. Οι νέοι όμως δεν έχουν
τέτοιες αναστολές. Στο Βερολίνο έχουν υποβληθεί ήδη 40.000 αιτήσεις. Μέχρι τις
ομοσπονδιακές εκλογές του 2002 υπολογίζεται ότι περίπου 4 εκατομμύρια ξένοι θα
έχουν δικαίωμα ψήφου. Και η κυβέρνηση Σρέντερ, που τους χορήγησε αυτό το
δικαίωμα, ελπίζει ότι το μπλοκ αυτό των νέων ψηφοφόρων θα την βοηθήσει να
διατηρηθεί στην εξουσία.