30 Ερωτήσεις ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΤΡΟΝΤΖΑΣ

ΠΥΡΑΓΟΣ

ΣΤΗΝ ΠΥΡΟΣΒΕΣΤΙΚΗ ΥΠΗΡΕΤΕΙ ΑΠΟ: 13.10.1981.

ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑΚΗ ΚΑΤΑΣΤΑΣΗ: Έγγαμος, 2 παιδιά.

ΔΙΑΒΑΖΕΙ: Λογοτεχνικά και ιστορικά βιβλία.

ΤΑΞΙΔΕΥΕΙ: Με τα όνειρα και τη σκέψη πας παντού.

ΠΙΣΤΕΥΕΙ: Στις ανθρώπινες αξίες.

ΑΠΟΓΟΗΤΕΥΕΤΑΙ: Από τους ανθρώπους και την αχαριστία.

ΔΙΑΣΚΕΔΑΖΕΙ: Απλά, ήσυχα, με ελληνική μουσική.

ΝΟΣΤΑΛΓΕΙ: Τα χρόνια της παιδικής αθωότητας.

Η επιβράβευση ήλθε πρόσφατα από τον ίδιο τον Πρωθυπουργό. Η μεγάλη δικαίωση
είχε έλθει πολύ πριν από τους πολίτες που μιλούσαν με ευγνωμοσύνη και
χαρακτήριζαν τους άνδρες της ΕΜΑΚ ήρωες. Στην πρώτη γραμμή της μάχης για την
ανθρώπινη ζωή ο πυραγός Δημήτρης Τρόντζας. Επικεφαλής ομάδας διάσωσης στους
καταστροφικούς σεισμούς της Τουρκίας και της Αθήνας. Ο περασμένος χρόνος τού
άφησε ατέλειωτες ώρες αγωνίας, αγρύπνιας και επίμονης προσπάθειας. Του έδωσε
όμως και συγκλονιστικές εμπειρίες προσφοράς και αγάπης για τον άνθρωπο

Ε.Ρ.: Η επιβράβευση ήρθε από τον ίδιο τον Πρωθυπουργό. Ήταν η μεγάλη
στιγμή;

Α.Π.: Όταν ο Πρωθυπουργός έρχεται στο χώρο της δουλειάς σου, η στιγμή
είναι εξαιρετική και η τιμή μεγάλη.

Ε.Ρ.: Αναγνώριση εκ μέρους της Πολιτείας και δικαίωση της ΕΜΑΚ στο
δύσκολο έργο της;

Α.Π.: Δεν φθάνει η αναγνώριση και η δικαίωση, χρειάζονται και άλλα.

Ε.Ρ.: Τα συναισθήματά σας;

Α.Π.: Χαρά, ικανοποίηση, και αγωνία να γίνουν πράξεις οι εξαγγελίες.

Ε.Ρ.: Πέρα από την επιβράβευση, τι θα ζητούσατε από τον Πρωθυπουργό για
την καλύτερη λειτουργία της ΕΜΑΚ;

Α.Π.: Δικές μας εγκαταστάσεις-χώρους, κατάλληλες να ζουν άνθρωποι και
να εκπαιδεύονται.

Ε.Ρ.: Ο εορτασμός του νέου χρόνου και της νέας χιλιετίας πού σας βρήκε;

Α.Π.: Φέτος στο σπίτι με την οικογένεια.

Ε.Ρ.: Στο κατώφλι της νέας χιλιετίας, τι ευχή κάνατε;

Α.Π.: Λιγότερος ανθρώπινος πόνος. Ειρήνη, υγεία.

Ε.Ρ.: Ποια γεγονότα σάς συγκλόνισαν τον περασμένο χρόνο;

Α.Π.: Ο πόλεμος, οι σεισμοί και οι φυσικές καταστροφές.

Ε.Ρ.: Ποιες ήταν οι καλύτερες στιγμές;

Α.Π.: Η διάσωση του Γιουβένζ Πεμπεγκιούλ, του Νίκου Καρυπίδη και του
Τζανή.

Ε.Ρ.: Ελλάδα -Τουρκία, ποια ήταν η γέφυρα ανάμεσα στις δυο χώρες;

Α.Π.: Οι άνθρωποι.

Ε.Ρ.: Από τους πρώτους επικεφαλής κλιμακίου που σπεύσατε στους
σεισμούς. Ποια ήταν η εικόνα που έμεινε στην μνήμη σας;

Α.Π.: Τα μάτια και το χαμόγελο των ανθρώπων που σώζεις, που τους
ξαναδίνεις ζωή.

Ε.Ρ.: Η πρώτη σας σκέψη μπροστά στην καταστροφή;

Α.Π.: Γιατί;; Λύπη, συμπόνια. Ο Εγκέλαδος δεν κάνει διακρίσεις.

Ε.Ρ.: Με τους Τούρκους συνάδελφους σας στη μάχη για ζωή. Μοναδική
εμπειρία στον πόνο και στην καταστροφή;

Α.Π.: Δυστυχώς μάς ένωσε ο πόνος και η καταστροφή. Δεν πρέπει έτσι,
αλλά ας είναι. Όταν μοιράζονται, λιγοστεύουν.

Ε.Ρ.: Πόσες ώρες και ημέρες περάσατε στα συντρίμμια;

Α.Π.: Μετράς ποτέ ώρες ή ημέρες, όταν προσπαθείς να σώσεις ζωές;

Ε.Ρ.: Τι σας θωράκισε από τον κίνδυνο και την κούραση;

Α.Π.: Η αγάπη γι’ αυτό που κάνουμε. Η προσφορά, η αγάπη για τον
άνθρωπο.

Ε.Ρ.: Η διάσωση του 9χρονου Γιουβένζ τι σήμαινε για σας και την ομάδα
σας;

Α.Π.: Νικήσαμε τον Εγκέλαδο.

Ε.Ρ.: Μετά τη συνεργασία σας με τους Τούρκους συναδέλφους σας, τι
άλλαξε στην εικόνα σας για τους γείτονες:

Α.Π.: Οι άνθρωποι παραμένουν άνθρωποι. Η εξουσία έχει άλλες επιδιώξεις.

Ε.Ρ.: Από συναδέλφους σας ευρωπαϊκών χωρών τι ζηλέψατε;

Α.Π.: Προσωπικά, τίποτα. Την καρδιά, την ψυχή και το φιλότιμο του
Έλληνα πυροσβέστη δεν πρόκειται να τα αποκτήσουν ποτέ.

Ε.Ρ.: Λίγο μετά την επιστροφή σας, ακολούθησε ο μεγάλος σεισμό της
Αθήνας. Το ίδιο θλιβερό σκηνικό. Πάλι στην πρώτη γραμμή;

Α.Π.: Δυστυχώς. Το να είσαι στην πρώτη γραμμή γι’ αυτούς τους λόγους
δεν είναι ευχάριστο. Σε δυναμώνει ο αγώνας για τη ζωή.

Ε.Ρ.:. Ρικομέξ, Φουρλής, Φαράν, με μία φράση;

Α.Π.: Φρίκη, καταστροφή.

Ε.Ρ.: Όταν αντικρύσατε πάλι τα ερείπια, τι αισθανθήκατε;

Α.Π.: Λύπη, συμπόνια. Ευχή, ποτέ πάλι.

Ε.Ρ.: Πότε χάνεται η ελπίδα;

Α.Π.: Ποτέ. Αν όμως χαθεί, χάνεται πάντα τελευταία.

Ε.Ρ.: Ένας εκπαιδευμένος άνδρας των ΕΜΑΚ δακρύζει;

Α.Π.: Δακρύζει, όταν καταφέρνει να σώσει έναν άνθρωπο. Όταν του
ξαναδίνει ζωή. Όταν η αποστολή είναι επιτυχής.

Ε.Ρ.: Έχετε ποτέ νιώσει ευάλωτος και ανίσχυρος;

Α.Π.: Μπροστά στον θάνατο και στην καταστροφή ποιος δεν είναι ευάλωτος
– ανίσχυρος;

Ε.Ρ.: Ο κόσμος σάς αποκαλεί ήρωες;

Α.Π.: Είμαστε άνθρωποι. Αγαπούμε τη δουλειά μας και θέλουμε να
προσφέρουμε στους συνανθρώπους μας.

Ε.Ρ.: Ποιοι ήταν οι λόγοι που σας έφεραν στην ΕΜΑΚ;

Α.Π.: Το να ζεις επικίνδυνα.

Ε.Ρ.: Τόσα χρόνια σε μάχιμη υπηρεσία δεν έχετε κουρασθεί ή μετανιώσει;

Α.Π.: Δεν μετάνιωσα. Ελπίζω και να μην κουρασθώ.

Ε.Ρ.: Τι σας έδωσε και τι σας πήρε αυτή η Υπηρεσία;

Α.Π.: Έδωσε νόημα στη ζωή μου.

Ε.Ρ.: Και οι δικοί σας άνθρωποι;

Α.Π.: Συμπαραστέκονται. Νιώθουν υπερήφανοι. Βέβαια δεν μαθαίνουν πάντα
την αλήθεια.

Ε.Ρ.: Πώς βλέπετε το μέλλον σας στην Πυροσβεστική;

Α.Π.: Με χαμόγελο και αισιοδοξία.