ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ Ενοχές

Την ώρα που όλοι εμείς υποδεχόμασταν περήφανα το 2000, ένα νέο παιδί ­ στον
αντίποδα της γιορτής ­ ξεκινούσε μια μοναχική πορεία αγωνίας και εσωτερικής
πάλης. Μόνος και αβοήθητος, ακροβατούσε επτά μερόνυχτα ανάμεσα στη ζωή και τον
θάνατο, στους δρόμους της απρόσωπης πόλης, σηκώνοντας έναν σταυρό που αν τον
μοιραζόταν με άλλους ίσως δεν ήταν τόσο βαρύς και δεν του τσάκιζε τους
νεανικούς του ώμους.

Αρχαία τραγωδία; Μπορεί. Ηρωισμός; Όχι, κατά κανέναν τρόπο. Ο ηρωισμός
προϋποθέτει θυσία για κάποιον υπέρτατο σκοπό. Δεν είναι ηρωισμός το να χάσεις
τη ζωή σου κάτω από το βάρος ευθυνών που δεν σου αναλογούν και που δεν
αντέχεις να τις σηκώσεις. Ήρωα τον βάφτισαν όλοι αυτοί ­ όλοι εμείς ­ που
αρνιόμαστε το μερτικό τής δικής μας ευθύνης μέσα σε κοινωνίες όπου τίποτα δεν
είναι δίκαια μοιρασμένο. Αλλά, από την άλλη, πού να εντάξουμε και πώς να
ονοματίσουμε μια πράξη που αποκαλύπτει ότι υπάρχουν και άνθρωποι με αρχές, και
ανθρωπιά και ευθύνη, εμείς που, ζούμε σε κοινωνίες αποξένωσης του ανθρώπου από
τον άνθρωπο, απανθρωπιάς, αφιλίας, έλλειψης επικοινωνίας, απουσίας άδολων και
ανυστερόβουλων ανθρωπίνων σχέσεων, και εκτεταμένης ασυνειδησίας;

Εγώ αυτό που βλέπω, και μου αναστατώνει την ψυχή, είναι ένας νέος άνθρωπος,
ευαίσθητος και ευσυνείδητος, που την κρίσιμη στιγμή δεν μπορούσε να μοιραστεί
με κανέναν τον αβάσταχτο πόνο και τις ενοχές του. Που ένιωσε ότι μόνο σε
ακραίες καταστάσεις μπορούσε να «ενταχθεί» γιατί δεν υπάρχει πια ο κοινωνικός
περίγυρος που θα απάλυνε τους κραδασμούς της ψυχής του. Κι αυτό, θεωρώ ότι
είναι ευθύνη όλων μας και του καθένα χωριστά.