Ούτε ιός ούτε ίωση…

Ήταν Πέμπτη απόγευμα προς το βράδυ, 30 περίπου ώρες πριν εκπνεύσει ο αιώνας,
όταν ο νεαρός υπάλληλος της BNG (Banque National de Grece) στο Παρίσι νόμισε
πως έκανε την εμφάνισή του ο περίτρομος ιός του υπολογιστή.

Έκανε και ξανάκανε την πρόσθεση των τόκων της ημέρας σε λογαριασμούς και του
έβγαινε μεγαλύτερος απ’ ό,τι είχε υπολογίσει.

Υιός ο ίδιος πατέρα τραπεζικού, χλώμιασε με την εμφάνιση, όπως πίστευε, του
«ιού», που για να τον αντιμετωπίσουν προετοιμάζονταν όλοι στην τράπεζά τους
πυρετικά εδώ και δύο χρόνια.

Δεν θέλησε να σκορπίσει στους συναδέλφους του τον πανικό και βγήκε διακριτικά
στη Λεωφόρο Φραγκλίνου Ρούσβελτ, μερικές δεκάδες μέτρα μακριά από τα Ηλύσια
Πεδία, όπου πυρετικά στήνονταν οι τελευταίες λεπτομέρειες στις ρόδες του Λούνα
Παρκ, που θα υποδεχόταν τον νέο αιώνα.

Τα δέντρα, όσα είχαν μείνει όρθια, μετά την καταιγίδα που έπληξε πριν από
λίγες ημέρες την Πόλη του Φωτός (μόνο τον Πύργο του Άιφελ δεν ξερίζωσε, αφού ο
κατασκευαστής του είχε φροντίσει να τον εξοπλίσει με αντιστάσεις τέτοιες, που
μόνο αν φυσούσε πάνω από 250 χιλιόμετρα την ώρα, κινδύνευε), τα δέντρα λοιπόν
είχαν απεκδυθεί το άθλιο περιτύλιγμα τού πριν από την μπόρα διακοσμητή τους,
που τα έκανε να μοιάζουν με μπομπονιέρες σε βαφτίσια γιγαντομωρού ­ ουδέν
κακόν αμιγές καλού, σκέφτηκε ο νεαρός τραπεζικός υπάλληλος, ο οποίος
περπατούσε για να ξεκαθαρίσει τις σκέψεις του, πριν χτυπήσει, στην τράπεζα, το
σήμα κινδύνου.

Τι στην ευχή, έλεγε και ξανάλεγε μέσα του. Όλα λειτούργησαν ρολόι. Ο ιός είχε
εξουδετερωθεί. Το Υ2Κ (Year two thousand, το Κ σημαίνοντας στη γλώσσα των
ηλεκτρονικών υπολογιστών τη χιλιετία) εξαφανίστηκε.

Η αλλαγή, που στοίχισε στην τράπεζα ένα διόλου ευκαταφρόνητο ποσό, πέτυχε
απολύτως. Το 2000, τετραψήφιο στο software, στο σύστημα Ρώυτερ ­ αυτό που
χρησιμοποιούν οι τράπεζες για τις συναλλαγές τους στη χρηματαγορά και την
κεφαλαιαγορά, στο σύστημα Blooberg ­ για τις μετοχές και τα ομόλογα, στο
σουίφτ, σε όλα. Με τις προσομοιώσεις (simulation) που έκαναν στο δίδυμο του
εγκεφάλου του νέου συστήματος (διότι καλές οι «εγγυήσεις», αλλά τι γίνεται αν
δεν δουλέψει το σύστημα, αν ο ιός εμφανιστεί ξαφνικά;) κάλυπταν, χωρίς
προβλήματα, μέχρι και τον Μάρτη, τον γδάρτη και παλουκοκάφτη, του 2000, του
κουτσοφλέβαρου με τις 29 ημέρες συμπεριλαμβανομένου.

Και τώρα, να του βγαίνουν διπλοί οι τόκοι της προτελευταίας εργάσιμης ημέρας
του αιώνα, της Πέμπτης, 30 Δεκεμβρίου!

Περπατούσε και σκεφτόταν. Σκεφτόταν και περπατούσε. Δεν έβρισκε εξήγηση. Το
μεσημέρι (προσομοιωτικά πάλι) μηδενίστηκε ο ισολογισμός του 1999 και βγήκε
ξανά ακέραιος, με την ημερομηνία 3 Ιανουαρίου 2000. Τι στο καλό; Τι έφταιγε με
τους τόκους της Πέμπτης;

(Για όσους αγνοούν το πρόβλημα, πρέπει να πούμε, αφήνοντας για λίγο τον νεαρό
μας τραπεζικό στην αγωνία του, ότι το πρόβλημα δημιουργήθηκε σε όλα τα
λογισμικά συστήματα, από το γεγονός και μόνο ότι έπαιρναν μόνο τα δύο
τελευταία ψηφία κάθε χρόνου ’76, ’87, ’98 κ.ο.κ. Το ’00 του 2000 ο υπολογιστής
το ερμήνευε σαν να ανήκει στο 1900. Γι’ αυτό και έπρεπε να αλλάξει το σύστημα
ριζικά και να παίρνει τέσσερα ψηφία αντί για δύο. Δηλαδή, ολόκληρο το 2000).

Τέλος καλό, όλα καλά, είχε πει το μεσημέρι, όταν ολοκληρώθηκε ο ισολογισμός
και άνοιξαν μια σαμπάνια από τη χαρά τους. Έλεγξαν ακόμα και το χρηματοκιβώτιο
­ σκέψου ξαφνικά το κεντρικό χρηματοκιβώτιο μιας τράπεζας να μην ανοίγει ­
μέχρι και το… ασανσέρ. Όλα εντάξει.

Και τώρα, στο παραπέντε, με τους τόκους να του βγαίνουν διπλοί… (Αχ, πατέρα
και να ζούσες, μα στο υπερπέραν δεν υπάρχουν κινητά! Αχ…).

Βέβαια, υπήρξαν ανησυχητικά φαινόμενα. Όπως σε μία μεγαλοτράπεζα του Σίτυ, που
οι πιστωτικές κάρτες των πελατών της δεν περνούσαν με την date of value στις 3
του Γενάρη 2000…

«Και γιατί όχι αύριο, Παρασκευή, 31 Δεκεμβρίου 1999;» αναρωτήθηκε. «Μα γιατί
αύριο όλες οι τράπεζες του κόσμου είναι κλειστές…», απάντησε μόνος του στο
ερώτημά του. Σταμάτησε. Άστραψε φως και γνώρισε ο γιος τον εαυτό του. «Μα τι
βλάκας που είμαι», αναφώνησε. «Γι’ αυτό ο τόκος βγαίνει διπλός. Γιατί
συνυπολογίζεται και η αυριανή ημέρα, που είμαστε κλειστά για τις συναλλαγές με
το κοινό…».

Ένα μεγάλο βάρος τού έφυγε από το στήθος. Ανάσανε για πρώτη φορά. Αυτό ήταν.
Το βρήκε, επιτέλους. Ούτε ιός ούτε ίωση. Και γύρισε περιχαρής στο κουβούκλιο
της τράπεζάς του.

«Πού ήσουν τόση ώρα;», τον ρώτησαν οι συνάδελφοί του απορημένοι. «Βγήκα να
πάρω λίγο αέρα», είπε στη διπλανή συνάδελφο και ξανακάθησε στο γραφείο του με
την ανακούφιση της διάγνωσης του γιατρού ότι η σκιά στον θώρακα προέρχεται από
το δάχτυλο του απρόσεκτου ακτινολόγου.