Τι κάνουμε εδώ που φτάσαμε…

«Εκεί που φτάσαμ…». Με συμπλήρωμα το ρητό ή εικαζόμενο ερώτημα: «Τι άλλο
μπορούμε να κάνουμε;» είναι από τις πιο διαδεδομένες φράσεις – στερεότυπα του
ελληνικού πολιτικού λόγου. Παρουσιάζεται με παγιδευτικό περιτύλιγμα
«ρεαλισμού», ωστόσο συνήθως αποκαλύπτει ηττοπάθεια· κάμψη φρονήματος·
ευδαιμονισμό· «ωχαδερφισμό». Και χρησιμοποιείται ως άλλοθι απουσίας
αγωνιστικότητας για συλλογικά θέματα, όπως τα εθνικά.

Όμως, όπου και αν φθάσαμε, δεν μας πήγε εκεί «αερόλιθος». Εμείς οι ίδιοι,
ηγεσία και λαός, οδηγήσαμε εκεί τον βηματισμό μας από κόπωση, ακρισία, άγνοια
ή πολιτική ­ ή άλλη ­ ιδιοτέλεια. Και όπως πάντα στα ανθρώπινα, η έλξη της
ήσσονος προσπάθειας ­ διότι κάθε αγώνας προϋποθέτει μόχθο ­ επηρεάζει
υπονομευτικά τη στάση μας.

* Πιο συγκεκριμένα: στην περίπτωση της Κύπρου ­ όπου άθλια τεκταίνοντα από
Αθήνα και Λευκωσία σε συνέργεια ­ η κατάσταση οδηγήθηκε στο σημερινό χάλι λόγω
κατά καιρούς ατολμίας ­ το λένε και «σύνεση» ­ των ελληνικών κυβερνήσεων·
ενδοτισμού της κυπριακής πολιτικής και κοινωνικής ηγεσίας ­ αυταρέσκως επίσης
παρουσιασμένου ως σύνεσης ­ και συστηματικής παραπλάνησης του λαού ως προς την
δυνατότητα έντιμου συμβιβασμού με την Τουρκία, παρά την διακηρυγμένη
διεκδικητικότητα και τη στρατιωτική παραλλήλως και διπλωματική υπεροχή της.

* Αλλά μπορεί ν’ αντιταχθεί ότι ανεξαρτήτως των εξηγήσεων του φαινομένου
παραμένει πρακτικώς έγκυρο το ερώτημα: «Τι κάνουμε εκεί που φθάσαμε;».
Φαινόμενο συναρτώμενο με την εκάστοτε κυβερνητική προπαγάνδα: παρουσιάζουν
δηλαδή στον λαό τα συντριπτικά, αυτονόητα, πλεονεκτήματα της ειρήνης, της
ένταξης στην ΟΝΕ, καθώς και πλαστά διλήμματα όπως: ευημερία όχι αίματα. Και
ισχυρίζονται ότι προς εξορκισμό όλων αυτών των κακών είναι επιτευκτός έντιμος
συμβιβασμός με την Τουρκία. Εκείνο που χαρακτηρίζει την ιδεοληπτική παθογένεια
της στάσης μας είναι το γεγονός ότι μεγάλη μερίδα του λαού ευχαρίστως «χαύει»
τέτοια παραμύθια, παρά την εξακολουθητικά θρασύτατη, απροκάλυπτη επεκτατική
τάση της Τουρκίας. Επισημαίνω επίσης την ανενδοίαστη πολιτική των Ευρωπαίων
«συνεταίρων», κυρίως όμως των Αμερικανών «συμμάχων», που με ποικίλους τρόπους
επηρεάζουν τη στάση κυβέρνησης και μείζονος αντιπολίτευσης, για να επιδείξουν
περισσότερη «κατανόηση» έναντι της Τουρκίας! Ντροπή τους, αλλά κυρίως δική
μας.

* Η απάντηση λοιπόν στο, παρουσιαζόμενο ως αδιέξοδο, ερώτημα «τι κάνουμε εκεί
που φθάσαμε;» είναι ότι το δίλημμα ή παραδίδεσαι ή συμβιβάζεσαι είναι
ψευδοδίλημμα. Διότι δεν έχουμε πραγματικά φθάσει στο αδιέξοδο της παράδοσης.
Σε μεγάλο βαθμό οι πιέσεις «των προστατών» οφείλονται σε διαφαινόμενη
δεκτικότητα λαού και ηγεσίας για παραχωρήσεις ­ «πάντα λογικές»! ­ χάριν
«εντίμου» συμβιβασμού με την Τουρκία! Τούτο το γνωρίζουν «οι προστάτες» και η
πολιτική ηγεσία, που είτε κομψά το ομολογεί («εκεί που φθάσαμε…») είτε απλώς
προσποιείται ότι δεν καταλαβαίνει.

* Πρώτη λοιπόν γραμμή άμυνας προς πάντα εχθρόν ή σύμμαχον: δεν συζητούμε με
την Τουρκία ο,τιδήποτε άπτεται της κυριαρχίας ή ζωτικών συμφερόντων μας και
μάλιστα υπό ρητήν ή εικαζόμενη απειλή πολέμου. Όμως αυτό να λέγεται αξιόπιστα,
τίμια, χωρίς να κλείνουμε πονηρά το μάτι πίσω από κάποια πλάτη…

* Αν οι «προστάτες» πεισθούν για τη σοβαρότητα αυτής της δήλωσής μας, θα
αναγκαστούν να λάβουν άλλη, ασφαλέστερη για μας θέση. Διότι, όλοι αυτοί, ιδίως
οι Αμερικανοί, ενδιαφέρονται για σταθερότητα στην περιοχή. Ελληνοτουρκική
ένοπλη σύγκρουση, ακόμη κι αν θα κατέληγε σε ελληνική ήττα, θα κλόνιζε τις
ισορροπίες ανεπανόρθωτα, για πολλά χρόνια. Πιστεύω ότι ουδέποτε αξιοποιήσαμε
σοβαρά αυτή τη δυνατότητα.

* Μιλώντας για αξιοπιστία τέτοιας πολιτικής μας, πρωτίστως εννοώ βελτίωση της
οπλικής μας ικανότητος. Θέλουμε αλλά και μπορούμε… Έμφαση στην ποιότητα.

* Ως προς τον φόβο ανακοπής της πορείας προς ΟΝΕ, που αποτελεί δικαίωμά μας,
ας αναβάλλουμε την ένταξη προκειμένου, εκβιαζόμενοι, να θυσιάσουμε εθνικά
συμφέροντα.

* Αυτά που ανέφερα με επίκεντρο το Κυπριακό ισχύουν και για την τουρκική
απειλή στο Αιγαίο και για τους κινδύνους λόγω ευπαθών ισορροπιών στα Βαλκάνια.
Κατά συνέπεια όχι στην παραπλάνηση τού «εκεί που φθάσαμε», αλλά αξιόπιστη
διακήρυξη ότι δεν θα δεχθούμε περαιτέρω κατολίσθηση από θέσεις μας. Έτσι μόνον
αντιμετωπίζεται η βιαία, αδηφάγος Τουρκία.