ΒΑΣΙΛΗΣ ΧΑΤΖΗΠΑΝΑΓΗΣ Δίδαξε σλάλομ τους… σκιέρ

Από πολλούς χαρακτηρίστηκε ως ο κορυφαίος Έλληνας ποδοσφαιριστής. Σίγουρα όμως, ο Βάσια ήταν ο καλύτερος ντριμπλέρ που πέρασε από τα ελληνικά γήπεδα

«Πού είναι τα χρόνια, ωραία χρόνια… ” λέει ο Βασίλης Χατζηπαναγής. Ο
Νουρέγιεφ του ελληνικού ποδοσφαίρου είναι γνωστός για τις ικανότητές του στις
ντρίμπλες. Είναι γνωστός για τα φοβερά σουτ “μπανάνα” που έκανε και έστελνε
την μπάλα στα δίκτυα των αντιπάλων από το σημείο του κόρνερ. Δεν είναι όμως
γνωστός για τις πλάκες που έκανε όταν ήταν μαθητής. Δεν είναι γνωστός ως
πρωταθλητής του πινγκ πονγκ. Δεν είναι γνωστός ως το μεγάλο αστέρι του
ποδοσφαίρου της Δημοκρατίας του Ουζμπεκιστάν, που τον παρακαλούσαν να μείνει
στη Σοβιετική Ένωση και να μην γυρίσει στην Ελλάδα.

“Ξεκίνησα να παίζω ποδόσφαιρο στη γειτονιά μου”, είπε ο Βάσια αρχίζοντας να
ξετυλίγει το κουβάρι της ζωής του και συνέχισε: “Μπορεί στην αρχή η ζωή μας
στην Τασκένδη να ήταν λίγο φτωχική, αλλά δεν μας έλειπε τίποτα. Εξάλλου και
στην Ελλάδα η ζωή δεν ήταν πιο εύκολη. Τότε στην Τασκένδη ήμασταν 35.000
πολιτικοί πρόσφυγες. Εμένα η μόνη μου έγνοια ήταν να παίζω ποδόσφαιρο. Έπαιζα
από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου. Όλη μου η ζωή γύριζε γύρω από αυτό. Τότε,
στη Σοβιετική Ένωση διοργανωνόταν το πρωτάθλημα της «δερμάτινης μπάλας». Οι
γειτονιές έφτιαχναν ομάδες και έπαιζαν μεταξύ τους. Η ομάδα που έβγαινε
πρωταθλήτρια Τασκένδης, έπαιζε με τις άλλες πρώτες ομάδες της Δημοκρατίας του
Ουζμπεκιστάν και στη συνέχεια η πρωταθλήτρια πήγαινε στη Μόσχα όπου έπαιζε στα
τελικά της «δερμάτινης μπάλας». Με την ομάδα μου είχα φτάσει δύο φορές στα
τελικά. Τη δεύτερη φορά μάλιστα, το ’68 στο Γερεβάλ, βγήκαμε δεύτεροι. Είχα
αναδειχθεί καλύτερος παίκτης του πρωταθλήματος και με έστειλαν σε μια
κατασκήνωση στον Καύκασο. Εκεί πήγαιναν οι άριστοι μαθητές από όλα τα σχολεία
της Σοβιετικής Ένωσης. Εγώ πήγα γιατί ήμουν άριστος στην μπάλα. Έφτιαξα και
εκεί ομάδα. Όπως ήταν φυσικό, βγήκαμε πρώτοι σε όλη την κατασκήνωση”.

Ο Χατζηπαναγής ήταν “διάολος” στις ντρίμπλες, και… όχι μόνο. Στο σχολείο,
ήταν μεγάλο πειραχτήρι. “Έκανα πολλές πλάκες, ειδικά στα μαθήματα των
Ελληνικών. Πήγαινα σε ρώσικο Γυμνάσιο. Κάθε εβδομάδα κάναμε δύο ώρες Ελληνικά.
Ιστορία και Γραμματική. Μέχρι επτά χρόνων μιλούσα άπταιστα ελληνικά, γιατί στο
σπίτι δεν μιλούσαμε ποτέ ρώσικα. Μόλις πήγα σχολείο άρχισα να τα ξεχνώ. Ο
Έλληνας δάσκαλος που είχαμε, έμπαινε κάθε μέρα στην τάξη, έχοντας κάτω από τη
μασχάλη του τη βέργα για τους άτακτους μαθητές. Μόλις έμπαινε, όλη η τάξη
σηκωνόταν και έλεγε “καλημέρα”. Εγώ είχα πάντα πινέζες μαζί μου. Μόλις
σηκωνόταν ο διπλανός μου, του έβαζα πινέζες στην καρέκλα και μόλις καθόταν
πηδούσε μέχρι το ταβάνι από τον πόνο. Την τιμωρία με τη βέργα την γλίτωνα,
γιατί ήμουν γρήγορος και ξέφευγα από τον δάσκαλο”.

Το αγαπημένο μάθημα του Βασίλη, ήταν η Ιστορία, η Γεωγραφία και φυσικά η
Γυμναστική. “Δεν ήμουν καλός στα Μαθηματικά. Φυσικά στη Γυμναστική είχα πέντε.
Θυμάμαι ότι παίζαμε ένα παιχνίδι με το οποίο κατάφερνα να «τρελαίνω» τον
γυμναστή μας. Ήταν μια ομάδα από δέκα για παράδειγμα παιδιά, που τα κυνηγούσε
ένας. Μόλις ο ένας χτυπούσε κάποιον στην πλάτη, τον έπαιρνε μαζί του και
κυνηγούσε τους υπόλοιπους εννιά. Έτσι έφταναν οι δέκα, να κυνηγάνε τον έναν.
Έμενα πάντα τελευταίος και τους έβαζα να με κυνηγάνε για είκοσι τουλάχιστον
λεπτά. Τους έκαναν προσποιήσεις, όπως και στις ντρίμπλες”.

Φυσικά, η μαθητική ζωή του Χατζηπαναγή δεν θα μπορούσε να μην έχει σχέση με το
ποδόσφαιρο. “Στο σχολείο που πήγαινα βγαίναμε πάντα πρωταθλητές. Κάποια στιγμή
αλλάξαμε σπίτι και έτσι, αναγκαστικά, άλλαξα και σχολείο. Το νέο μου σχολείο
έχανε από το παλιό μου για επτά συνεχόμενα χρόνια. Μόλις πήγα εγώ, πήραμε το
πρωτάθλημα. Ο γυμναστής με έπιανε και ζητούσε τη γνώμη μου για το πώς έπρεπε
να παίξουμε”.

Με τον Βασίλη Δανιήλ, από τον αποχαιρετιστήριο αγώνα με τα εθνικά χρώματα.

Μετά τα σχολικά πρωταθλήματα, ήρθε η Δυναμό Τασκένδης και στη συνέχεια η
Πακτακόρ. “Όταν πήγα στη Δυναμό, έφερα μαζί μου και άλλα Ελληνόπουλα. Στη
συνέχεια όμως με πήραν στην Σχολή Νεολαίας Ταλέντων. Εκεί μαζεύονταν όλα τα
ταλέντα της Δημοκρατίας του Ουζμπεκιστάν. Από εκεί ο προπονητής μου ο
Σαλαβίεφ, με είδε και με ξεχώρισε. “Θα είναι έγκλημα να μην πάρει ο Βασίλης
σοβιετική υπηκοότητα” είπε στον πατέρα μου. Έτσι πήρα την υπηκοότητα για να
μπορέσω να παίξω στην Παχτακόρ, που έπαιζε στην μεγάλη κατηγορία. Την
Βίσαελιγκα. Έτσι λεγόταν τότε. Είναι όπως λέμε τώρα Μπουντεσλίγκα. Ήμουν 17
χρόνων όταν έπαιξα το πρώτο μου παιχνίδι. Στο γήπεδο είχε 55 χιλιάδες κόσμο.
Αντίπαλος ήταν η Μόλδοβα. Έπρεπε να κερδίσουμε για να μείνουμε στην κατηγορία.
Ήθελε είκοσι λεπτά για να τελειώσει το παιχνίδι. Ο προπονητής μου με φώναξε
και μου είπε να ξεντυθώ. Πάγωσα. Όταν μπήκα στον αγώνα, τα πόδια μου έτρεμαν.
Τελικά έβαλα το γκολ της νίκης ­ έκανα μια ντρίμπλα και έστειλα την μπάλα στο
γάμα με το αριστερό. Θυμάμαι και ένα γκολ που είχα πετύχει το 1974 με αντίπαλο
την Ζαρέβσκα Λαγκρά. Ντρίμπλαρα πέντε παίκτες χωρίς φόρα και στην τελευταία
ντρίμπλα πλάσαρα τον τερματοφύλακα πάνω στον βηματισμό. Για έξι μήνες το γκολ
αυτό παιζόταν στην τηλεόραση ως το καλύτερο μέχρι εκείνη τη στιγμή. Στις
εφημερίδες είχαν βάλει μια φωτογραφία μου και πλάι μία ενός σκιέρ και έγραφαν
ότι οι σκιέρ πρέπει να διδαχτούν από τις ντρίμπλες μου για να κάνουν σλάλομ.
Θυμάμαι και ένα ακόμη φοβερό παιχνίδι, με αντίπαλο τη Δυναμό Κιέβου του
Μπλαχίν. Δύο χρονιές αναδείχθηκα δεύτερος καλύτερος αριστερός εξτρέμ της
Σοβιετικής Ένωσης πίσω από τον Μπλαχίν. Το 1974 και το 1975. Το παιχνίδι αυτό
ήταν όταν η Δυναμό Κιέβου είχε κερδίσει το Κύπελλο Κυπελλούχων Ευρώπης από τη
Φερεντσβάρος. Με 100 χιλιάδες κόσμο στην κερκίδα κερδίσαμε μέσα στο Κίεβο με
0-1. Το γκολ μπήκε από δική μου πάσα. Στον δεύτερο γύρο τούς κερδίσαμε μέσα
στην Τασκένδη 5-0. Τότε η Δυναμό Κιέβου είχε κατακτήσει το σούπερ καπ
κερδίζοντας την Μπάγιερν”.

Η μαύρη σελίδα

Πολλοί θα πίστευαν ότι η χειρότερη στιγμή στην καριέρα του Βασίλη Χατζηπαναγή
θα ήταν αυτή που αναγκάστηκε να κρεμάσει τα παπούτσια του. Δεν είναι όμως
έτσι. Η χειρότερη στιγμή στην καριέρα του ήταν όταν έμαθε ότι οι συμπαίκτες
του στην Παχτακόρ σκοτώθηκαν σε αεροπορικό δυστύχημα. “Ήμασταν με τον Ηρακλή
για προετοιμασία στην Κατερίνη. Κάποια στιγμή χτύπησε το τηλέφωνο στο
ξενοδοχείο. Ήταν Έλληνες δημοσιογράφοι που ρωτούσαν τα ονόματα των παικτών της
Παχτακόρ. ­ Τι τα θέλετε ρε παιδιά; τους ρώτησα. ­Σκοτώθηκαν σε αεροπορικό
δυστύχημα, μού είπαν και πάγωσα. Εκείνη τη στιγμή μού κόπηκαν τα πόδια. Δεν
μπορούσα να το πιστέψω. Είχαν σκοτωθεί οι συμπαίκτες μου. Είχαν σκοτωθεί οι
φίλοι μου. Αν έμενα στην Τασκένδη, θα ήμουν κι εγώ νεκρός. Δεν πρόλαβα να πάω
στην κηδεία τους, γιατί ήμουν στην προετοιμασία του Ηρακλή. Επισκέφθηκα έναν
χρόνο μετά τους τάφους τους και τους πήγα λουλούδια. Θυμάμαι δύο παίκτες που
είχαμε ξεκινήσει μαζί από τις ακαδημίες ταλέντων. Τον Βαλότσεφ Θεοντόροφ και
τον Μιχαήλ Αν. Ο Αν, ήταν Κορεάτης. Φοβερός παίκτης. Αυτοί οι δύο είχαν
κερδίσει με την εθνική ελπίδων της Σοβιετικής Ένωσης το Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα.
Αν έμενα θα το κέρδιζα κι εγώ, αφού έπαιζα και εγώ στην εθνική ελπίδων. Τρεις
ομάδες έχουν χαθεί σε αεροπορικό δυστύχημα. Η Μάντσεστερ, η Τορίνο και η Παχτακόρ”.

ΣΤΗΝ ΤΑΣΚΕΝΔΗ

Πρώτος πίστεψε σε εμένα ο πατέρας μου

Χαρούμενες στιγμές στο Καυταντζόγλειο Στάδιο όπου αποθεώθηκε με τη φανέλα της Εθνικής

Ο Βασίλης Χατζηπαναγής, εκτός από το ταλέντο που είχε, θεωρεί ότι χρωστά πολλά
όσον αφορά την καριέρα του στον πατέρα του που τον έσπρωξε στον χώρο του
ποδοσφαίρου. “Ήταν ο πρώτος που είδε το ταλέντο μου και πίστεψε σ’ εμένα” είπε
ο Βάσια και συνέχισε: “Ο ίδιος ήταν φανατικός φίλαθλος. Υποστήριζε την
Τορπέντο Μόσχας. Θυμάμαι ότι με έπαιρνε από το χέρι και με πήγαινε στο γήπεδο
από πέντε χρονών. Η μητέρα μου, η συχωρεμένη, γκρίνιαζε λιγάκι. Ήθελε να δίνω
μεγαλύτερη βαρύτητα στα μαθήματά μου. Ο πατέρας μου όμως με βοηθούσε πολύ.
“Άντε, ετοιμάσου. Σήμερα έχουμε αγώνα” μού έλεγε. Ποτέ δεν γκρίνιαξε, γιατί
σπαταλούσα το χρόνο μου με την μπάλα. Με πίστευε πραγματικά και με στήριζε.
Μόλις άρχιζα να παίζω στη Δυναμό Τασκένδης, έγινε ο φανατικότερος φίλαθλός
της. Δεν έχανε παιχνίδι. Μαζί του έρχονταν και τρεις – τέσσερις γονείς άλλων
φίλων μου. Φώναζαν περισσότερο από όλους τούς φιλάθλους. Δεν ανακατευόταν ποτέ
στο πώς παίζω ή τι κάνω. Ήταν απλώς φίλαθλος. Χαιρόταν να με βλέπει να παίζω.
Αντίθετα, η μητέρα μου δεν ήρθε ούτε μία φορά στο γήπεδο, όταν άρχιζα να παίζω
στην Α’ Εθνική Κατηγορία. Εξάλλου, όλα τα παιχνίδια μας τα έδειχνε η
τηλεόραση”.

Ο πατέρας του Βασίλη, ο Κυριάκος, ήταν ο άνθρωπος που έζησε από κοντά την
εξέλιξή του. Ήταν ο άνθρωπος που κλήθηκε από τον γενικό γραμματέα της
δημοκρατίας του Ουζμπεκιστάν και του ζήτησε να αφήσει τον γιο του στη
Σοβιετική Ένωση. “Όταν ήρθε η ώρα να φύγω, οι Ουζμπέκοι έκλαιγαν” θυμάται ο
Βάσια. “Στο σπίτι μου είχαν έρθει χιλιάδες γράμματα από φιλάθλους που με
παρακαλούσαν να μείνω στην ομάδα. Τότε, ο γενικός γραμματέας της Δημοκρατίας
του Ουζμπεκιστάν κάλεσε τον πατέρα μου και του είπε: “Φύγετε εσείς και αφήστε
τον Βασίλη να μείνει. Ο κόσμος τον αγάπησε εδώ. Είναι σαν να φεύγει η μισή
ομάδα”. Ο πατέρας μου όμως ήθελε να γυρίσω στην Ελλάδα. Το ίδιο ήθελα και εγώ.
Όλοι οι Έλληνες ζούσαμε με αυτό το όνειρο. Κάθε Πρωτοχρονιά σηκώναμε το ποτήρι
και λέγαμε: “Άντε και του χρόνου στην πατρίδα”. Τότε είχα τα μυαλά μου πάνω
από το κεφάλι. Προκειμένου να γυρίσω στην πατρίδα, δεν σκέφτηκα την καριέρα μου”.