Χαίρε αιώνα μυθικέ – απροσμέτρητε

(Αφιερωμένο εξαιρετικά στον φίλο μου Κώστα Ρεσβάνη)

Χαίρε αιώνα, που φεύγεις! Μυθικέ! Απροσμέτρητε! Με όλα τα συμπράγκαλά σου!
Που άνοιξες πόρτες κι έκλεισες παράθυρα! Που μας γείωσες και μας απογείωσες,
αλλά τελικά κατάφερες μόνο να μας προσγειώσεις!

Χαίρε αιώνα, που ξεκίνησες με την κβαντική θεωρία από την Κοπεγχάγη, για να
καταλήξεις στη Συνθήκη της Κοπεγχάγης, τους όρους της οποίας θα πρέπει εφεξής
να τηρήσει η Τουρκία για να μπει, ενδεχομένως, στην Ευρωπαϊκή Ένωση.

Χαίρε αιώνα, που ξεκίνησες με την «υλιστική θεωρία» και ίδρυσες τα σοβιέτ, για
να καταλήξεις στην άυλη παντοκρατορία των ηλεκτρονίων και των κάθε λογής
«νετ».

Αιώνα που πυροδοτήθηκες στο Σαράγεβο, για να σβήσεις πάλι εκεί.

Χαίρε αιώνα, ακριδοκτόνε και πολυμήχανε, που κατάφερες να χωρέσεις σε μια
σκληρή δισκέτα την ιστορία της ανθρωπότητας: από τον μαστοδοντόσαυρο έως τον
πλανητάρχη.

Χαίρε αιώνα θρυλικέ, που έκανες ένα φίνις συναρπαστικό πετυχαίνοντας να
πεθαίνει ένα παιδί κάθε δύο δευτερόλεπτα και να σκοτώνεται κάθε είκοσι λεπτά
ένα άτομο από αντι-ατομική νάρκη.

Αιώνα της ατομικής πίτσας και της δημόσιας πίστας.

Αιώνα μοναδικέ και απροσμέτρητε.

Ολογράφως

Δεν είναι λίγο, αγαπητοί αναγνώστες, για έναν άνθρωπο που έζησε τα δύο τρίτα
περίπου αυτού του αιώνα, να ξέρει πως καταχωρεί σήμερα το τελευταίο του
κείμενο. Σε κάθε μου αφιέρωση βιβλίου τα τελευταία χρόνια φροντίζω να γράφω
ολογράφως τη χρονιά: 1997, 1998, 1999. Κυρίως όταν πρόκειται για γονείς που
θέλουν το βιβλίο μου αφιερωμένο στα ανήλικα παιδιά τους. Που θα το διαβάσουν,
εφόσον και εάν, κάποια χρόνια μετά το 2010. Για να μην απορούν, λοιπόν, τότε
σε τι αναφέρεται ο αριθμός ’97, ’98, ’99, φρόντισα εγκαίρως να τους επισημάνω
ότι το βιβλίο μου προέρχεται από τον περασμένο (γι’ αυτούς) αιώνα. Πριν ο
Χρόνος γίνει Κρόνος. Και φάει τα παιδιά του. Δηλαδή εμάς.

Η ιστορία

Στην ίδια εφημερίδα που κρατάτε στα χέρια σας, στα «ΝΕΑ», του παρελθόντος
αιώνος, σε λίγες ημέρες, ο αιώνας που πέρασε αναλύεται και καταγράφεται
μεθοδικά, τόσο για τη χώρα μας όσο και για τον κόσμο. Γι’ αυτό δεν θα μπω στον
κόπο να δώσω τη σούμα του. Μια σούμα, που αναγραμματισμένη, θα γινόταν μούσα.
Η μούσα-σούμα του αιώνα που φεύγει, ωστόσο, θα μπορούσε να δοθεί με τη φράση
του προσωκρατικού φιλοσόφου: «Αυτό που υπήρξε, θα υπάρχει πάντοτε». Ο ην αεί
εστί. Τουτέστι: ην (in) και off («φως» αναγραμματισμένο). Κοντολογίς: σε πλήρη
αρμονία με τον ηλεκτρονικό σας υπολογιστή.

Η οθόνη

Αν όμως ο κόσμος δεν ήταν απαρχής προορισμένος για να καταλήξει σε ένα βιβλίο
(κατά την επιθυμία του Γάλλου ποιητή Μαλαρμέ), να που κατέληξε σε μιαν
ηλεκτρονική οθόνη που η ακτινοβολία της το 2006 θα αποδειχθεί πως βλάπτει
νευραλγικά εγκεφαλικά κύτταρα. Οπότε θα εκδιωχθούν οι ηλεκτρονικοί υπολογιστές
ως υπεύθυνοι εγκεφαλικής αναπηρίας και οι άνθρωποι, απανταχού της Γης, με
προεξάρχοντες τους Αμερικανούς πανικόβλητους πολίτες του Ίντερνετ, θα
επιστρέψουν από εκεί που ξεκίνησαν.

Δηλαδή, στον προφορικό και διόλου στον γραπτό λόγο, αφού, όπως το εξήγησε και
ο Γιώργος Χειμωνάς, δεν έχουν βρεθεί στον ανθρώπινο εγκέφαλο κέντρα γραπτού
λόγου. Μόνον προφορικού. Και θα μιλάμε ξανά, όπως στις αρχές του πολιτισμού
μας, θα επικοινωνούμε ως άνθρωποι και όχι ως κωδικοί. Το χρήμα («πράγμα» στα
αρχαία) θα επιστρέψει στη ρίζα του και θα συναλλασσόμεθα «εμπραγμάτως», και
ουχί «χρηματιστηριακώς». Ο σοφός Εμπεδοκλής, που έγινε Σοφοκλής, θα αφήσει του
«κλέους» τον δρόμο και θα γίνει ξανά κλαίουσα ιτιά. Ως άνθρωποι, δηλαδή
θνητοί, είμαστε από τα γεννοφάσκια μας για κλάματα. Το δάκρυ θα επιστρέψει,
στον αιώνα που έρχεται, με όλη την πρωτοπαρηγορητική του δόξα. Θα τρώμε, θα
γελάμε, θα αγαπιόμαστε. Και η ντομάτα θα επανέλθει ως ντομάτα και όχι ως
εικονικός (virtual) ή δυνητικός λωτός.

Χαίρε

Χαίρε αιώνα, λοιπόν, που ανέδειξες τις ουτοπίες σε τόπους, για να τις θάψεις
καλύτερα! Διότι κάθε τόπος και μνήμα. Ενώ κάθε ου τόπος προσδοκία και χαρά!

Χαίρε αιώνα, όπου μπορεί η κοιλοπονούσα μητέρα να μην πονά, αλλά και να μην
μπορεί να πεθάνει ως γιαγιά υπερήλικη, καθώς τη συντηρούν εν ζωή η αγάπη και η
έγνοια των παιδιών της. Αιώνα που ανέδειξες με τους πολέμους σου την αξία της
ειρήνης ως το μεσοδιάστημα μεταξύ δύο καταστροφών. Αιώνα που μας
υπερπληροφόρησες για το τι συμβαίνει στον πλανήτη και στο Σύμπαν, μόνο για να
μείνουμε βιδωμένοι στην απραξία μας, σαν να μην ξέραμε τίποτα.

Αιώνα της παραπληροφορικής και της εντροπίας. Της τράπεζας που έγινε πίστη και
της Αγίας Τράπεζας που έγινε Banca di Santo Spirito.

Υποκριτή αιώνα, ίδιος με μένα, αδελφέ μου!