Κώστας Σημίτης Ένας ευτυχισμένος Πρωθυπουργός

Όταν σήκωσε και τα δύο του χέρια και άρχισε να χαιρετάει, από το βήμα της
Βουλής, σαν να βρισκόταν σε προεκλογικό μπαλκόνι, έδειχνε να είναι ένας
ευτυχισμένος Πρωθυπουργός.

Και είχε τους λόγους του. Ποτέ άλλοτε, από τον Ιανουάριο του ’96, δεν τον
είχαν διακόψει όρθιοι οι βουλευτές του και μάλιστα, με τόσα πολλά και θερμά
χειροκροτήματα.

«Δεν πιστεύω στα μάτια μου. Ο Σημίτης, που δίσταζε κάποτε να χαιρετήσει έναν
ψηφοφόρο του… Φαντάσου τι έχει να γίνει στην προεκλογική περίοδο. Θα τρέχει
και δεν θα φθάνουμε», σχολίασε συνεργάτης του – κυβερνητικό στέλεχος.

Και η αλήθεια είναι, ότι πέραν των όποιων απόψεων έχει γι’ αυτόν η
αντιπολίτευση, μόνον μία φορά, στα τέσσερα τελευταία χρόνια, τα πράγματα δεν
του ήρθαν «δεξιά». Ήταν η πρώτη εποχή, όταν πρωτοβρέθηκε στον πρωθυπουργικό
θώκο. Η περιπέτεια με τα Ίμια, οι διεκδικήσεις της Τουρκίας και η «προκλητική»
αντιπολίτευση, με τον τότε αρχηγό της Ν.Δ. Μιλτιάδη Έβερτ να αποχωρεί από την
αίθουσα, του είχαν χαλάσει τη διάθεση.

Βίος ανθόσπαρτος

Αλλά αυτό ήταν μία… παρωνυχίδα στην πρωθυπουργική του πορεία. Γιατί από τότε
που πρωτοεξελέγη Πρωθυπουργός, τον Ιανουάριο του ’96, ο πολιτικός του βίος
φάνηκε να είναι ανθόσπαρτος, ακόμη και με το Ελσίνκι, παρά τις όποιες
επικρίσεις δέχθηκε.

Πριν από τέσσερα περίπου χρόνια κέρδισε το συνέδριο του ΠΑΣΟΚ. Χρειάστηκε να
αντιμετωπίσει τις προσπάθειες ορισμένων που ήθελαν να πετύχουν άλλες
ισορροπίες, με την πρόταση του Άκη Τσοχατζόπουλου για την προεδρία του
κόμματος, που ίδρυσε ο Ανδρέας Παπανδρέου.

Και ενώ πολλοί αμφέβαλαν αν θα ενώσει το ΠΑΣΟΚ, και πολύ περισσότερο αν θα
κερδίσει τις εκλογές, τους αιφνιδίασε. Προκήρυξε εκλογές για τον Σεπτέμβριο
του ’96 και πέτυχε να ξανακυβερνήσει τη χώρα, χωρίς να «ρίξει» την
«εσωκομματική αντιπολίτευση», τα περισσότερα στελέχη της οποίας ξαναβρέθηκαν
στη Βουλή. Και αυτό παρά το ότι είχε πετύχει στην πορεία να θέσει στη γωνία
την «εσωκομματική αντιπολίτευση», η οποία έπαψε προ πολλού να τον αμφισβητεί
και στους τύπους και στην ουσία…

Το εισιτήριο της ΟΝΕ

«Από παλιά έχει βάλει ένα στόχο», επισημαίνει συνεργάτης του. «Και θέλω να το
καταλάβεις… Ο Σημίτης επιζητεί να στεφθεί με επιτυχία η ένταξη της ελληνικής
οικονομίας στην ΟΝΕ. Τον ενδιαφέρει να είναι αυτός που θα πάρει το εισιτήριο
για την Ελλάδα. Όλα τα άλλα γι’ αυτόν είναι δευτερεύοντα, ακόμα και το αν θα
κερδίσει ή όχι τις εκλογές. Θέλει να αφήσει πίσω του αυτό το έργο, ότι δηλαδή
ενέταξε με επιτυχία την Ελλάδα στον σκληρό πυρήνα του ευρωπαϊκού γίγνεσθαι. Το
χαίρεται, πώς να στο πω… Είναι η ευτυχία!».

Η αλήθεια, βεβαίως, είναι ότι ο Πρωθυπουργός δεν στοχεύει απλώς στην ΟΝΕ. Όλοι
οι χειρισμοί του προδίδουν ότι επιζητεί την επιβράβευση της πολιτικής του για
δεύτερη φορά μέσα από τις κάλπες.

Γι’ αυτό και άφησε όλα τα ενδεχόμενα ­ για τον χρόνο διεξαγωγής των εκλογών ­
ανοιχτά στην τελευταία ομιλία του, παρά το ότι μέχρι πρότινος έλεγε μετ’
επιτάσεως ότι θα εξαντλήσει την τετραετία.

Η Φωτεινή Σημίτη

Ο 63χρονος πολιτικός που, όπως λένε ακόμη και στην Αριστερά, η οποία τον
επικρίνει με σφοδρότητα για τη «νεοφιλελεύθερη ­ όπως υποστηρίζουν ­ πολιτική
του», οφείλει πολλά στη μητέρα του Φωτεινή, μια σπουδαία γυναίκα με μεγάλη
δράση στο προοδευτικό κίνημα, πέτυχε δύο στόχους:

* Πρώτον, όπως πιστεύει κυβερνητικό στέλεχος, «έσυρε» τον Κώστα Καραμανλή στη
λύση του Κωστή Στεφανόπουλου για την Προεδρία της Δημοκρατίας. Και

* Δεύτερον, όπως προσθέτει το ίδιο στέλεχος, πέτυχε να οξύνει στο έπακρον τα
εσωκομματικά προβλήματα στη Ν.Δ. «Και μόνον ότι βγήκε εκτός παιχνιδιού ο
Κωνσταντίνος Μητσοτάκης, ο οποίος δεν φαίνεται να παίρνει μέρος στην
προεκλογική εκστρατεία ή ότι ο Γιώργος Σουφλιάς ανοιχτά επέκρινε τον Κώστα
Καραμανλή, αποτελεί μεγάλη τακτική του επιτυχία εν όψει εκλογών».

Τα ΜΜΕ και η «εύνοια»

Ευτυχισμένος, λοιπόν, Πρωθυπουργός! Χωρίς ­ μέχρι σήμερα ­ να έχει να
αντιμετωπίσει τα μεγάλα προβλήματα που συνάντησε από την πρώτη ημέρα ο Ανδρέας
Παπανδρέου, π.χ., το θέμα των αμερικανικών βάσεων, των ελληνοαμερικανικών
σχέσεων, τις σχέσεις με τις Βρυξέλλες ή τις σχέσεις με την αντιπολίτευση, η
οποία του κατέβαζε το ’84 στους δρόμους τούς «ρέιντζερς» και τους
«κενταύρους».

Λένε ορισμένοι ότι «ο Κώστας Σημίτης είναι τυχερός και σ’ ένα άλλο θέμα, αφού
είχε τόσο ευνοϊκή αντιμετώπιση από τα ΜΜΕ, όση υποστήριξη δεν είχε ούτε ο
Κωνσταντίνος Καραμανλής στη Μεταπολίτευση».

Την άποψη αυτή αμφισβητούν στο γραφείο του, στο Μέγαρο Μαξίμου. Και όπως
παρατηρεί ένας παλιός φίλος του Πρωθυπουργού «θα πρέπει να αναγνωρίσει κανείς
ότι ο Σημίτης δεν προκαλεί και έχει μία οικογένεια που απεχθάνεται,
ουσιαστικά, τα φώτα της δημοσιότητας».

Και όταν θυμίζεις στον ίδιο παλιό φίλο του Πρωθυπουργού ότι η κ. Δάφνη Σημίτη
εμφανίστηκε αρκετές φορές τον τελευταίο καιρό στην τηλεόραση, έχει αμέσως
έτοιμη την απάντηση: «Ξεχνάς ότι η κόρη του, η ζωγράφος, η Φιόνα, που
παντρεύτηκε, είχε δώσει “εντολή” στον πατέρα της πως αν εμφανιστούν κάμερες ή
δημοσιογράφοι στην τελετή θα σταματήσει τον γάμο! Αυτό είναι η λογική της
οικογένειας, δεν προκαλεί. Αυτό είναι θετικό, το εκτιμά ο κόσμος».

Δύο φορές «άτυχος»

Υπάρχουν φίλοι από τα παλιά ­ από τα χρόνια του Ομίλου Παπαναστασίου των μέσων
της δεκαετίας του ’60 ­ που λένε ότι «ο Κώστας Σημίτης υπήρξε άτυχος το ’81».
Και αυτό, διότι «ενώ είχε ανοίξει πολιτικό γραφείο στον Πειραιά, τις παραμονές
των εκλογών, τον έκοψε ο Ανδρέας Παπανδρέου από τους συνδυασμούς του». Λένε
ακόμη ότι ήταν άτυχος το ’79 όταν «κόπηκε» από το Ε.Γ. του ΠΑΣΟΚ με τη
«φιλοεοκική» ­ όπως κατηγορήθηκε ­ αφίσα που είχε φτιάξει.

Αυτά, όμως, πέραν του ότι τον βοήθησαν να φτιάξει, σιγά σιγά, ένα προφίλ όχι
στη σκιά του Ανδρέα Παπανδρέου αλλά «αυτόνομο», του βγήκαν σε καλό. Πήρε το
καλύτερο ­ για τα τότε δεδομένα της ΕΟΚ ­ υπουργείο, της γεωργίας.

Έτσι, ήρθε σε μεγαλύτερη επαφή με το κοινοτικό περιβάλλον των Βρυξελλών και
απόκτησε άτυπους «πυρήνες φίλων» σε όλη την Ελλάδα, κάτι που τον βοήθησε στα
επόμενα βήματά του.

Ήταν όμως τυχερός ­ όπως αποδείχθηκε εκ των υστέρων ­ και διότι στις εκλογές
του ’85, όταν πρωτοσυμμετείχε σε ψηφοδέλτιο, είχε καθιερωθεί το σύστημα της
λίστας και έτσι δεν χρειάστηκε να τρέχει για τον… σταυρό, κάτι που πάντοτε
απέφευγε, όπως «ο διάολος το λιβάνι»…

Θα τον ζηλεύουν

Βεβαίως, κάθε πολιτικός κρίνεται από το συνολικό του έργο και τη συνολική
παρουσία του στο γίγνεσθαι μιας χώρας. Ωστόσο, για ένα πράγμα ασφαλώς πολλοί
θα ζηλεύουν τον κ. Σημίτη. Παρ’ ότι διαδέχθηκε έναν μεγάλο ηγέτη με τον οποίον
όλοι τον συνέκριναν από την πρώτη στιγμή, κατάφερε να κυριαρχήσει στο ΠΑΣΟΚ
και να είναι ήδη, τέσσερα χρόνια μετά, ένας από τους μακροβιότερους
πρωθυπουργούς στην ιστορία της χώρας.