Ίση η μεταχείριση των επωνύμων όταν κάθονται στο εδώλιο

Αρκετές υποθέσεις των λεγομένων «επωνύμων» (για κάθε λόγο) πολιτών έχουν
απασχολήσει μέχρι σήμερα τη Δικαιοσύνη.

Μπορεί κανένας βάσιμα να υποστηρίξει ότι αυτές δεν έτυχαν της ίδιας
δικονομικής, αν όχι και ουσιαστικής μεταχείρισης, σε σύγκριση με παρόμοιες ή
ίσως και δυσχερέστερες από απόψεως νομικής και ουσιαστικής πλοκής, και
σημαντικότερες εν όψει του εννόμου αγαθού, στο οποίο αφορούν υποθέσεις άλλων πολιτών.

Είναι συνηθισμένο φαινόμενο ο χρόνος που αναλώνεται για την προπαρασκευή
και εκδίκαση των υποθέσεων αυτών να υπερβαίνει κατά πολύ τον χρόνο που
αναλώνεται για τον χειρισμό άλλων υποθέσεων, ενώ η σημασία που αποδίδεται σε
αλυσιτελείς λεπτομέρειες παρέχει την εντύπωση μη εφαρμογής της αρχής της
ισότητας των πολιτών. Πολλές φορές η ανάμειξη της Δικαιοσύνης στις
συγκεκριμένες υποθέσεις αντιμετωπίζεται εκ προοιμίου με εχθρότητα, ενώ η τυχόν
δυσμενής δικαιοδοτική κρίση δίδει λαβή για προσωπικές επιθέσεις εις βάρος των
χειριζομένων τις σχετικές υποθέσεις δικαστικών λειτουργών. Δεν γνωρίζω αν
τέτοιου είδους προσωπικές και από διάφορες πλευρές καλοπροαίρετες ή όχι
επιθέσεις συντελούν στην επίτευξη ευνοϊκότερου αποτελέσματος ή τελικώς
εξαγνίζουν τον «επώνυμο» διάδικο στα όμματα του κοινού. Είναι όμως φυσικό να
κλονίζουν την εμπιστοσύνη των πολιτών στην Δικαιοσύνη. Και βεβαίως η απονομή
της Δικαιοσύνης ως έργο ανθρώπινο δεν είναι απαλλαγμένη σφάλματος που έχει
διάφορες γενεσιουργούς αιτίες.

Ως δέκτης προσωπικών επιθέσεων στο παρελθόν με την ευκαιρία του
χειρισμού συγκεκριμένων υποθέσεων εξομολογούμαι ότι δεν αισθάνθηκα φόβο ή
εχθρότητα έναντι οιουδήποτε. Όμως εν όψει και της μεταγενέστερης εξέλιξής τους
διερωτώμαι αν τελικώς αποδόθηκε και εμπεδώθηκε η Δικαιοσύνη.

Για τους ίδιους είναι, σίγουρα, μια δυσάρεστη εμπειρία. Ή, τουλάχιστον,
ασυνήθιστη. Τα φλας δεν τους τρομάζουν. Μάλλον τα επιδιώκουν, όταν βρίσκονται
σε άλλους χώρους. Αν όμως συμβεί να τους πολιορκίσουν οι φωτογράφοι, οι
τηλεοπτικές κάμερες και οι δημοσιογράφοι μέσα σε δικαστική αίθουσα, το
λιγότερο που θα συμβεί, είναι να εκδηλώσουν τη δυσαρέσκειά τους. Εκτός αν
επιζητούν τη δικαίωση μέσω της δημοσιότητας.

Η εμπλοκή του γνωστού ηθοποιού Γιάννη Γκιωνάκη σε ποινική υπόθεση, στα μέσα
της δεκαετίας του ’80, είχε προκαλέσει «σάλο». Ένας δημοφιλής καλλιτέχνης, με
επιτυχίες μόνο στο ενεργητικό του, εμφανιζόταν ως πρωταγωνιστής μιας
εγκληματικής ενέργειας. Το θέμα δεν ήταν σύνηθες τότε. Οι «επώνυμοι» είτε
απέφευγαν τέτοιου είδους εμπλοκές είτε κατόρθωναν να τις καλύπτουν. Οι
τηλεοπτικές κάμερες, άλλωστε, δεν καιροφυλακτούσαν παντού. Η κρατική τηλεόραση
είχε άλλες ασχολίες.

Περάσαμε, όμως, στη δεκαετία του ’90 και άλλαξαν πολλά. Τα Μέσα Μαζικής
Ενημέρωσης αυξήθηκαν, αλλά αντιστοίχως ­ διά της σώνει και καλά προβολής ­
διευρύνθηκε και ο κύκλος των «επωνύμων».

Τα πάρε-δώσε με τα δικαστήρια έγιναν πιο συχνά, με αποτέλεσμα να μη μας
εντυπωσιάζουν, χωρίς βεβαίως να πάψουν ποτέ να μας ενδιαφέρουν. Κατά τη
διάρκεια της δεκαετίας που φεύγει, πολλά γνωστά πρόσωπα πέρασαν από τις
αίθουσες των δικαστηρίων, είτε ως κατηγορούμενοι είτε ως μηνυτές, αλλά και ως μάρτυρες.

Σε αντίθεση με την εντύπωση που επικρατεί, ότι οι «επώνυμοι» τυγχάνουν
ευνοϊκότερης μεταχείρισης ή τουλάχιστον καλύτερης, στην πράξη αυτό δεν
συμβαίνει. Δεν θα ήταν υπερβολή, αν λέγαμε ότι οι δικαστές είναι μάλλον
αμείλικτοι, όταν κρίνουν πρόσωπα γνωστά στην ελληνική κοινωνία. Στη
συμπεριφορά τους αυτή ίσως συντελεί η αίσθηση του… ελέγχου της κοινής
γνώμης, που συνήθως είναι προκατειλημμένη. Τους κάνει να νιώθουν πως, αν
ξεφύγουν από τα πλαίσια της αυστηρότητας ­ και όχι της αντικειμενικότητας ­
τους την έχουν «στημένη στη γωνία». Έτσι, χωρίς να το συνειδητοποιούν καλά
καλά, εξαντλούν όλα τα περιθώρια που τους δίνει ο νόμος (τα ανώτατα βεβαίως),
εξοντώνοντας κάποιες φορές τον κατηγορούμενο.

Απόστολος Δοξιάδης – Βάσια Παναγοπούλου

Ο πρώτος είναι επιχειρηματίας, συγγραφέας και σκηνοθέτης, γόνος πολύ γνωστής
οικογένειας της Αθήνας. Η δεύτερη, γνωστή ηθοποιός. Υπήρξαν ζευγάρι, απέκτησαν
μια κόρη, χώρισαν. Και ξαφνικά βρέθηκαν αντιμέτωποι στα δικαστήρια. Ο κ.
Δοξιάδης κατήγγειλε την κ. Παναγοπούλου για τον σχεδιασμό της δολοφονίας του.
Το σχέδιο του είχε αποκαλύψει η έμπιστη γραμματέας της και, στη συνέχεια, με
διαφόρων ειδών παρακολουθήσεις, εκείνος διασταύρωσε όσα του είχε εκμυστηρευτεί
η τρομοκρατημένη κοπέλα. Έπειτα από την έρευνα που διενήργησε η Ασφάλεια
κατεπειγόντως, η Βάσια Παναγοπούλου και οι συνεργάτες της παραπέμφθηκαν σε
δίκη. Μια δίκη που διήρκεσε πολύ, χωρίς να χάσει ούτε στιγμή το ενδιαφέρον
της. Ξεκίνησε το 1997 και ολοκληρώθηκε στις 20 Ιανουαρίου 1998. Την ημέρα
εκείνη εκδόθηκε η απόφαση, με την οποία η ηθοποιός καταδικάστηκε, κατά
πλειοψηφία, σε διετή φυλάκιση με τριετή αναστολή για σύσταση και συμμορία. Η
έφεσή της θα εκδικαστεί τον ερχόμενο Μάιο.

Απόστολος Γκλέτσος

Μια δήλωση του γνωστού ηθοποιού σε τηλεοπτική εκπομπή είχε προκαλέσει την
άσκηση αυτεπάγγελτης ποινικής δίωξης εις βάρος του.

Ήταν Νοέμβριος του 1995, όταν ο Απόστολος Γκλέτσος αποκάλυψε πως στο παρελθόν
είχε κάνει χρήση χασίς, για να τονίσει πως η χρήση της ινδικής κάνναβης δεν
ισοδυναμεί με χρήση ναρκωτικών ουσιών και συνεπώς δεν είναι επικίνδυνη για την
υγεία.

Ο ηθοποιός διώχθηκε για χρήση ναρκωτικών από μη τοξικομανή, καθώς και για
παρακίνηση τρίτων σε χρήση. «Πρόκειται για μια ατυχή τηλεοπτική στιγμή. Μια
παρεξήγηση», είχε πει τότε ο ίδιος, ενώ αργότερα συμφώνησε μαζί του και το
δικαστήριο και τον κήρυξε αθώο.

Άκης Πάνου

Μουσικοσυνθέτης, γνωστός ανά το πανελλήνιο για τις μεγάλες, διαχρονικές
επιτυχίες του. Η είδηση της δολοφονίας του αγαπημένου της κόρης του, το
καλοκαίρι του 1997, μονοπώλησε τότε τον χρόνο των δελτίων ειδήσεων. Όσοι δεν
ήθελαν να το πιστέψουν, παραμέρισαν κάθε αμφιβολία όταν άκουσαν τον ίδιο να
παραδέχεται ότι ήταν ο δράστης του μοιραίου πυροβολισμού. «Εντάξει ρε μάγκα,
κάλεσε τώρα την αστυνομία», είπε στην Ελευθερία, την κόρη του, που εκείνη τη
στιγμή έβλεπε τον κόσμο ολόκληρο να γκρεμίζεται. Ο πατέρας της, τον οποίο
εκείνη πάντα θαύμαζε, αφαιρούσε τη ζωή από τον άνθρωπο που αγαπούσε, τον
πατέρα του παιδιού που μεγάλωνε τότε μέσα της. Η σχέση πατέρα και κόρης
δοκιμάστηκε πολύ από τότε. Η Ελευθερία δήλωνε πως δεν θέλει να είναι κόρη του
Άκη Πάνου, ο ίδιος δεν μπορούσε να υποφέρει ότι δεν στάθηκε στο πλευρό του.
Στη δίκη του μεγάλου δημιουργού, η 20χρονη κοπέλα, έγκυος στον όγδοο μήνα,
«έσπασε». Εκδήλωσε την αγάπη της για τον πατέρα της, προσπάθησε μάλιστα και να
τον βοηθήσει. Όσο και αν ριγούσε ακούγοντάς την ο Άκης Πάνου προσπάθησε να μην
καμφθεί. Καταδικάστηκε σε ισόβια κάθειρξη. Το δικαστήριο δεν του αναγνώρισε
κανένα ελαφρυντικό. Στη φυλακή αρρώστησε. Η Ελευθερία έτρεξε κοντά του. Σήμερα
είναι μητέρα μιας κόρης. Ο πατέρας της αποφυλακίστηκε έως ότου δικαστεί σε
δεύτερο βαθμό, για λόγους υγείας.

Τόλης Βοσκόπουλος – Τζούλια Παπαδημητρίου:

Δημοφιλής τραγουδιστής ο πρώτος, γνωστή λόγω του γάμου της μαζί του η δεύτερη.
Η… μπόρα που διέλυσε τη συμβίωσή τους ξέσπασε το καλοκαίρι του 1995. Εποχή
«νεκρή» από ειδήσεις. Τα τηλεοπτικά παράθυρα ζωντάνεψαν ξαφνικά από την
εμφάνιση προσώπων οικείων στο ευρύ κοινό, που έβγαζαν στη φόρα τα οικογενειακά
τους προβλήματα. Η αναφορά σε τεράστια χρηματικά ποσά που δαπανούσε η
οικογένεια καθημερινά, η περιγραφή πολυτελών συνηθειών, αλλά και ξυλοδαρμών,
θύμιζαν επεισόδια καθημερινού σίριαλ κοινωνικού… ενδιαφέροντος. Ο γνωστός
τραγουδιστής, όμως, δεν έμεινε μόνο στις διαμαρτυρίες. Υπέβαλε μήνυση εναντίον
της τότε συζύγου του και της οικογένειάς της για απάτη εις βάρος του Δημοσίου
ύψους ενός δισεκατομμυρίου δραχμών, αλλά και για υπεξαίρεση τριών δισ. από τον
ίδιο. Δεν κατάφερε, ωστόσο, να δικαιωθεί. Το Συμβούλιο Εφετών απάλλαξε τους
κατηγορουμένους, με το σκεπτικό ότι όλα είχαν γίνει εν γνώσει του και με τη
συγκατάθεσή του. Η εξέλιξη αυτή πιθανόν δεν θα ενόχλησε ιδιαίτερα τον Τόλη
Βοσκόπουλο, αφού είχε ήδη ξαναφτιάξει τη ζωή του αφήνοντας πίσω τα παλιά.

Τιερί Ρουσέλ

Άλλοτε σύζυγος της Χριστίνας Ωνάση και πατέρας της μικρής Αθηνάς. Η αντιδικία
του με τα μέλη του προεδρείου του Ιδρύματος Ωνάση είναι σφοδρή. Με μηνύσεις
επί μηνύσεων, αγωγές ενώπιον των ελληνικών αλλά και των ελβετικών δικαστηρίων,
έχουν εκδηλώσει έντονα τη διαμάχη τους. Αντικείμενο η περιουσία του Αριστοτέλη
Ωνάση, κληρονόμος της οποίας είναι η εγγονή του. Έως ότου ενηλικιωθεί, όμως,
την διαχειρίζονται τα μέλη του προεδρείου του Ιδρύματος, στο οποίο μετέχει ­
ως μειοψηφία ­ και ο Τιερί Ρουσέλ, κηδεμόνας της χρυσής κληρονόμου. Ο Γάλλος
επιχειρηματίας κατηγόρησε τους Έλληνες, άλλοτε στενούς συνεργάτες του Ωνάση,
για κακοδιαχείριση της περιουσίας της κόρης του και όταν εκείνοι απηλλάγησαν
με βούλευμα από τις κατηγορίες, υπέβαλαν μήνυση εναντίον του για συκοφαντική
δυσφήμηση και άλλα αδικήματα. Η ποινή που του επέβαλε το δικαστήριο, ήταν
εξοντωτική. Φυλάκιση πέντε χρόνων, όχι όμως στη φυλακή!

Στέλιος Καζαντζίδης – Χρήστος Νικολόπουλος

Αξιόλογοι καλλιτέχνες και οι δύο. Αναμφισβήτητα. Αλλά και φίλοι αδελφικοί επί
σειρά ετών. Και συνεργάτες. Αιφνιδιάζοντας τους μη γνωρίζοντες, βρέθηκαν
αντιμέτωποι στα δικαστήρια. Αυτή ήταν η κορύφωση των διαφορών τους, οι οποίες
είχαν εκδηλωθεί προηγουμένως με δηλώσεις του ενός εναντίον του άλλου μέσω
τηλεοπτικών εκπομπών. Αφορμή της οριστικής ρήξης, που υπέβοσκε επί πολλά
χρόνια, στάθηκαν τα εξώδικα που απέστειλε ο Χρήστος Νικολόπουλος σε έξι
δισκογραφικές εταιρείες, προκειμένου να τους γνωστοποιήσει ότι η αποκλειστική
πατρότητα 30 τραγουδιών ­ γνωστών από τη φωνή του Στέλιου Καζαντζίδη ­ ανήκει
στον ίδιο και ότι ο λαϊκός βάρδος δεν έχει καμιά σχέση με τη σύνθεση της
μουσικής. Τότε άρχισαν οι ένθεν κακείθεν… αποδοκιμασίες, που ρυθμίστηκαν
τελικά με δικαστική απόφαση. Στο Μονομελές Πρωτοδικείο προσέφυγαν και οι δύο
ζητώντας, ο καθένας από την πλευρά του, να απαγορευθεί στον αντίδικό του να
προσβάλλει την τιμή και την υπόληψή του. Το δικαστήριο δικαίωσε μόνο τον
Χρήστο Νικολόπουλο, απαγορεύοντας στον Καζαντζίδη οποιαδήποτε προσβλητική
αναφορά, κρίνοντας πως ο συνθέτης είχε απλώς εκφέρει κρίσεις και παράπονα,
χωρίς υβριστικούς χαρακτηρισμούς.