Επικίνδυνη η θεραπεία εναντίον της γήρανσης

Ο Μαντέλα, η Ντίντριχ, ο Αντενάουερ υποκλίθηκαν στη θεραπεία κυττάρων.Ίσως και η Μάργκαρετ Θάτσερ

Ηέρευνα για την αιώνια νεότητα είναι ζήτημα που απασχόλησε τη μυθολογία και
την ποίηση. Από τη στιγμή που ζούμε σε μια πιο πεζή εποχή από αυτήν του
Αχιλλέα (που έτρωγε καρδιές λιονταριών και μυελό αρκούδων) αναζητούμε κάτι πιο
βολικό, όπως μια απομονωμένη κλινική στη Νότια Γερμανία ή στην Ελβετία, όπου
έναντι αδράς αμοιβής στον Χερ Ντόκτορ λαμβάνουμε εγχύσεις εμβρυικών κυττάρων
από πρόβατο ή μοσχάρι. Η θεραπεία έχει δοκιμαστεί στον Φιντέλ Κάστρο (τον
μακροβιότερο κομμουνιστή ηγέτη που διατηρεί την εξουσία διεθνώς), τον Νέλσον
Μαντέλα (ακόμη χορεύει στα 70 του), τον Κόνραντ Αντενάουερ (Γερμανό καγκελάριο
στα 80) και τη Μάρλεν Ντίντριχ (που ξεπέρασε τα 90 χρόνια). Υπήρξαν έντονες
φήμες ότι η Μάργκαρετ Θάτσερ, όπως ο ήρωάς της Ουίνστον Τσώρτσιλ, δέχθηκαν τη
θεραπεία για επαναφορά της νεότητας στην Ελβετία.

Πέπλο μυστικότητας καλύπτει πάντα τη θεραπεία. Τώρα γίνεται πάλι πηγή
αντιπαράθεσης. Οι γερμανικές αρχές αποφάσισαν να την απαγορεύσουν με το
επιχείρημα ότι είναι πολύ επικίνδυνη. Οι διευθυντές και οι γιατροί του Μπλακ
Φόρεστ διαμαρτύρονται και έχουν προσφύγει εναντίον της κυβέρνησης στο
Συνταγματικό Δικαστήριο της Καρλσρούης. Η επίμαχη θεραπεία ­ νέων κυττάρων
όπως ονομάζεται ­ γίνεται με τη λήψη εμβρυικών κυττάρων από ζώο δωρητή και την
έγχυσή τους, ακολούθως, μέσα σε 20 με 30 λεπτά στον ασθενή. Η μέθοδος
παραπέμπει στην αρχαία ιατρική παράδοση. Πιστεύεται ότι οι Ρωμαίοι συνήθιζαν
να τρώνε κύστη από μικρούς αγριόχοιρους. Ο Παράκελσος, επαναστατικός στοχαστής
της Ιατρικής κατά το τέλος του Μεσαίωνα, ασχολήθηκε επίσης με το θέμα. Ωστόσο,
η σύγχρονη θεραπεία των νέων κυττάρων βασίζεται στην εργασία του Ελβετού
χειρουργού Πολ Νάιχανς και η Ελβετία μοιάζει με τη ζωντανή κοιτίδα της
νεότητας. Το 1931 ο Νάιχανς εκλήθη να θεραπεύσει μια χωρική που ευρίσκετο στα
πρόθυρα του θανάτου από τετανία (ακαμψία των μυών). Ένας άπειρος συνάδελφός
του είχε αφαιρέσει τον παραθυρεοειδή αδένα της γυναίκας. Ο Νάιχανς πήρε τον
αδένα ενός ζώου και πραγματοποίησε έγχυση με αυτό στους μυς των μαστών. Η
γυναίκα ανέκαμψε. Αφού θεράπευσε τον Πάπα Πίο ΙΒ’, η αριστοκρατία της Ευρώπης
σχημάτιζε ουρά στην πόρτα του, μάλλον στην κλινική του, στο Μοντρέ.

Εγχύσεις κυττάρων

Σήμερα υπάρχουν τέσσερις κλινικές στην Ελβετία που προσφέρουν κυτταρική
θεραπεία και από τότε που επεβλήθη η απαγόρευση στη Γερμανία είναι γεμάτες
κόσμο που είναι πρόθυμος να πληρώσει πάνω από 8.000 στερλίνες για μια εξαήμερη
παραμονή και τέσσερις εγχύσεις. Περίπου 2.000 ασθενείς βγαίνουν από τις
ελβετικές κλινικές κάθε χρόνο. Οι γερμανικές αρχές υποστηρίζουν ­ με βάση τις
εκθέσεις των κορυφαίων Ινστιτούτων Robert Koch και Paul Ehrilch, καθώς και
διακεκριμένων γιατρών ­ ότι μπορεί να επέλθει ακόμη και θάνατος ως συνέπεια
της θεραπείας νέων κυττάρων. Μεγάλο φόβο προκαλούν και οι παρενέργειες που
μπορεί να έχει η εισαγωγή πρωτεϊνών από διαφορετικά βιολογικά είδη. Επίσης,
υπάρχει ο κίνδυνος προσβολής από κάποιον τύπο της ασθένειας των «τρελών
αγελάδων» μέσω της σύριγγας του γιατρού. Οι ελβετικές κλινικές έχουν φροντίσει
να αντιδράσουν ταχύτερα από τις αντίστοιχες γερμανικές και να εξαγνίσουν τις
τεχνικές τους, προστατεύοντας την ύπαρξή τους, από όποιες κατηγορίες. Η
κλινική του Νάιχανς χρησιμοποιεί μόνο κύτταρα βαθιάς ψύξεως, ενώ η κλινική
Λέμινα χρησιμοποιεί ειδική σταθεροποιητική μέθοδο για να διατηρεί κύτταρα 32
διαφορετικών οργάνων. Τα κύτταρα μπορούν να κρατηθούν για μήνες, ώστε να
γίνουν οι απαιτούμενοι έλεγχοι, όπως υποστηρίζουν οι διευθυντές της κλινικής.

Κάποια πειράματα έγιναν και στην Αμερική, όπου χρησιμοποιήθηκαν κύτταρα
ανθρωπινων εμβρύων, κάτι το οποίο απαγορεύεται αυστηρά στην Ελβετία και τη
Γερμανία. Στο Πανεπιστήμιο Duke, στη Βόρεια Καρολίνα, οι ερευνητές
πραγματοποίησαν εγχύσεις νέων κυττάρων από μύες του ποδιού σε αδύναμες
καρδιές. Οι επτά στους 12 ασθενείς παρουσίασαν πρόοδο, ενώ σε μερικούς
καταγράφηκε τέσσερις φορές πιο ισχυρή καρδιακή δραστηριότητα. Οι ασθενείς,
δυστυχώς, ήταν κουνέλια.

Με άκρα μυστικότητα

Το να ζητεί κανείς από Γερμανούς και Ελβετούς γιατρούς να εγκαταλείψουν τη
θεραπεία με κύτταρα αρνιού, τη σφραγίδα της ευρωπαϊκής ιατρικής ενάντια στη
γήρανση, είναι σαν να ζητεί από τη Ρολς Ρόις να ξεχάσει τη μασκότ της. Η ιδέα
του Πολ Νάιχανς δεν ήταν καινοτομία. Κατά την αλλαγή του αιώνα είχε γίνει
ολόκληρη προετοιμασία από πειράματα σε μαϊμούδες. Ο μυθιστοριογράφος Somerset
Maygham έκανε ό,τι χρειαζόταν για να τη γνωστοποιήσει στο ευρύ κοινό και η
υποστήριξή του παρείχε αξιοπιστία διότι ήταν γιατρός.

Οι ελβετικές και γερμανικές κλινικές μπορεί να χρωστούν τη δόξα τους στα
κύτταρα των μικρών προβάτων, όμως η επιτυχία τους οφείλεται στην επιδεξιότητα
των πλαστικών χειρουργών, των διαιτολόγων και σε ένα επαρκές διαγνωστικό
σύστημα. Οι πελάτες εισάγονται σε συνθήκες άκρας μυστικότητας προκειμένου
κάποιοι από τους κορυφαίους πλαστικούς χειρουργούς να τους απαλλάξουν από τις
ρυτίδες, τις κοιλιές και τα προγούλια.