[ ΠΡΟΒΟΛΕΙΣ ]

«Κάναμε ένα μεγάλο πολιτικό λάθος. Λειτουργήσαμε, παίρνοντας επάνω μας την
εμπέδωση του νέου θεσμού, και το πράξαμε με τέτοιο τρόπο ώστε το λάθος μήνυμα
που εκπέμψαμε ήταν ότι για τους αιρετούς ο θεσμός ήταν αυτοσκοπός και αυστηρά
προσωπική τους υπόθεση».

Αυτοκριτικός λόγος από τον νομάρχη Λασιθίου Ι. Παπατσάκωνα στο τελευταίο
τεύχος της «Ελληνικής Νομαρχίας» και αφορμή και για άλλες σκέψεις περί
προσωπικής υπόθεσης.

Είχαμε προσφάτως την ευκαιρία να ρωτήσουμε αρκετούς νομάρχες αν προτίθενται να
κατέβουν για βουλευτές (γνωρίζοντας ότι ένας νομάρχης δικαιούται μόνον δύο
τετραετίες στο αξίωμα αυτό) και λάβαμε από τους περισσοτέρους την πανομοιότυπη
απάντηση:

«Ασφαλώς όχι». Γιατί όχι; «Γιατί έχω δρομολογήσει ένα έργο και θέλω να
ολοκληρωθεί».

Με άλλα λόγια, έχει δρομολογήσει ένα έργο, αλλά όχι τη λειτουργία της
νομαρχίας με τέτοιο τρόπο ώστε να είναι σίγουρος ότι το ­ έτσι ή αλλιώς ­
δρομολογημένο έργο δεν θα μείνει στον δρόμο αν για κάποιο λόγο απουσιάσει από
τη σκηνή της νομαρχίας το συγκεκριμένο φυσικό πρόσωπο.

Προφανώς δεν υπεισερχόμαστε στην ειλικρίνεια ή μη της απάντησης, αλλά δεν
μπορούμε να μην υποκύψουμε στον πειρασμό να σημειώσουμε ότι όταν το κόμμα τούς
ζητήσει και τους δώσει και τις κατά το δυνατόν δέουσες εγγυήσεις ότι μια θέση
στη Βουλή τούς ανήκει, ξεχνούν και τα δρομολογημένα και τα αδρομολόγητα.

Περίπτωση δεύτερη: δειλά, είναι γεγονός, στην αρχή, πιο έντονα αργότερα, έχει
αρχίσει μια συζήτηση που αμφισβητεί το μέγεθος του δεύτερου βαθμού και
προτείνει τη θεσμοθέτηση δευτεροβάθμιας αυτοδιοίκησης στο επίπεδο της
περιφέρειας.

Οι πλέον πεφωτισμένοι των νομαρχών το λένε ανοιχτά. Οι υπόλοιποι ενώ το
καταλαβαίνουν αντιδρούν… για προσωπικούς λόγους. Και η κυβέρνηση το αφήνει
απλώς να πλανάται χωρίς να τολμά να ανοίξει το θέμα προεκλογικά, ακριβώς γιατί
φοβάται το κόστος, από το «προσωπικό» κόστος που θα έχουν ορισμένοι από μια
τέτοια πολιτική επιλογή.