Ανεξήγητα επιχαίροντες

Στην ικανοποίηση της ελληνικής κοινωνίας, που, μετά τις γνωστές αναταράξεις,
τελικώς καλλιεργήθηκε από την πολυσυζητημένη επίσκεψη Κλίντον, συνέβαλαν
διάφορα: η αθεράπευτη προσδοκία πολλών ότι κάτι προέκυπτε για μας. Η
ασυγκράτητη κλιντόνια αρχαιολατρία, που συγκίνησε ακόμη και τα Μάρμαρα της
Ακρόπολης· οι ύμνοι για την κυβέρνηση και τον Πρωθυπουργό προσωπικώς, και,
βεβαίως, η ανακήρυξη του ρόλου της Ελλάδος στα Βαλκάνια ως πρωταγωνιστικού,
που θώπευσε πολλών την επαρχιώτικη μεγαλομανία. Και τινά ατμοσφαιρικά.

* Ωστόσο, ο πρόεδρος Κλίντον προσφωνώντας τη μεγάλη τουρκική Εθνοσυνέλευση ­
και σε άλλες δηλώσεις ­ τήρησε τον συνήθη τόνο αμερικανικού πατερναλισμού:
Μεγάθυμος, ηθικολογικός, καλός, πάνω απ’ όλα όμως παρέμεινε διακριτικά ο
ρυθμιστής του κόσμου. Έδωσε σε όλους μας directiva. Ακόμη και στους
«φιλτάτους» Τούρκους ­ εκ πλαγίου, μέσω αφειδών επαίνων.

* Μετά τα πρώτα οργίλα περί την επίσκεψη στην Ελλάδα όλα, εσπευσμένως,
πασπαλίστηκαν με χρυσόσκονη. Κάποια σκιά, ευτυχώς, η αξιοπρεπέστατη, λίαν
ουσιαστική, πρόποση του Προέδρου Στεφανόπουλου. Ωστόσο μέσα από το θάμβος των
αμερικανικών λόγων επισημαίνω κάποια σημεία σοβαρά που θα ‘πρεπε να επισύρουν
την προσοχή μας:

* Ο Αμερικανός πρόεδρος ανέδειξε απερίφραστα τις ελληνοτουρκικές διαφορές στο
Αιγαίο σε θέμα εκ των κορυφαίων της περιοχής. Οι Τούρκοι κατάφεραν, με την
κλασική μέθοδό τους της διεκδίκησης, υπό τη ρητή ή νοουμένη απειλή της
στρατιωτικής ισχύος τους ­ και, παράλληλα, με τις χλιαρές νομικίστικες
αντιδράσεις μας ­ να καταγράψουν την ανοικτή υποστήριξη των ΗΠΑ και την
«κατανόηση» των εταίρων μας στις αιγαιακές αξιώσεις τους. Το Αιγαίο είναι
εφεξής διεθνώς αναγνωρισμένο ως επίδικο. Με τους κανόνες της ζωής και της
πολιτικής είτε θα παραμείνει εκκρεμές ­ προς τούτο όμως χρειάζεται απόλυτη
άρνηση συζήτησης της οποιασδήποτε άλλης πτυχής πέραν της υφαλοκρηπίδος και,
παράλληλα, αντίρροπος ισχύς… ­ είτε η «αντιδικία» θα λυθεί με συμβιβασμό από
τον οποίο κάτι θα πάρει η Τουρκία.

Αναίμακτη τουρκική νίκη και με το τίποτα! Ο διάλογος ­ έστω και μόνη η αποδοχή
του ­ είναι επιλογή επικίνδυνη. Σημειωτέον ότι σε κύκλους αριστερών
«προοδευτικών» αλλά και «κοσμοπολιτών» της Δεξιάς συζητούνται κατά καιρούς
ιδέες όπως: τι χάνουμε αν πάρουν οι Τούρκοι νησιά ή νησίδες και κάποιες
περιοχές του Αιγαίου έναντι ελληνοτουρκικής ειρήνης; Χάνουμε πολλά σε κύρος
και αξιοπρέπεια. Και πάντως οι Τούρκοι δεν θα αρκεστούν σε αυτά, αλλά θα τα
χρησιμοποιήσουν ως εφαλτήριο για περαιτέρω διεκδικήσεις σύμμετρα προς την
υποχωρητικότητα και τη στρατιωτική μας αδυναμία. Τέτοια τα χάλια μας.

* Αλλά δεν μας έφθανε η περί το Αιγαίο δυσμενής αυτή εξέλιξη. Διατυμπανίζουμε
συνεχώς την πρότασή μας για παραπομπή στη Χάγη του όλου θέματος των τουρκικών
αξιώσεων και όχι μόνον, όπως συνέβαινε παλαιά, της υφαλοκρηπίδος. Ας δούμε
εγγύτερα κάποιες λεπτομέρειες: Όταν το 1993 ο Ανδρέας Παπανδρέου αποδέχθηκε τη
ρήτρα υποχρεωτικής διαδικασίας της Χάγης είχε τη σύνεση να επιφυλαχθεί ως προς
θέματα αναγόμενα στην εθνική ασφάλεια. Οι λόγοι προφανείς. Όμως η κυβέρνηση
Σημίτη έκρινε ότι έπρεπε εμείς να επιζητήσουμε την κρίση του Δικαστηρίου, που
όμως θα μπορούσε, για ποικίλους λόγους, να αποφανθεί εις βάρος μας. Παρέβλεψε
ο Πρωθυπουργός ότι ένα κράτος αποφεύγει να εναποθέτει την κυριαρχία του στην
κρίση οποιουδήποτε. Απλώς τη διαφεντεύει με όλα τα μέσα. Έτσι, από την πολλή
πονηριά μας να φέρουμε την Τουρκία σε δύσκολη θέση ­ αφού δεν θέλει το
Δικαστήριο ­ αυτοπαγιδευθήκαμε. Άλλωστε ακόμη και αν δεν φθάσει η υπόθεση σε
απόφαση του Δικαστηρίου, θα περάσουμε τη διαδικασία (διάλογος) του
συνυποσχετικού, οπότε θα επιβεβαιωθεί το επίδικο του Αιγαίου επισήμως
καταγραφομένων των τουρκικών απαιτήσεων.

* Μέγα το ερώτημα: Οι κορυφαίοι πολιτικοί μας είναι πεπειραμένοι και ευφυείς.
Πώς δεν αντιλαμβάνονται αυτά τα προφανή; Όμως δεν είναι πρόβλημα ικανότητας
αλλά νοοτροπίας και σχολής σκέψης. Θέμα επιλογής αξιών. Υπό την πίεση των
αναγκών υποκύπτουν εύκολα στην έλξη των συμβιβασμών. Όπως όμως κάνουν τα
περισσότερα κράτη, θα έπρεπε να αδιαφορούν και για αλήθεια και για δίκαιο.
Γνώμονας το εθνικό συμφέρον. Είναι δικηγόροι – υπερασπιστές. Όχι δικαστές –
ερευνητές τής αείποτε υποκειμενικής ιστορικής αλήθειας.