ΜΑΤΙΕΣ Τα «σαπάκια»

Πριν από… μισό αιώνα, περίπου (46 χρόνια), που ήμουν πρωτοετής φοιτητής στη
Νομική Σχολή του Πανεπιστημίου της Αθήνας, σπάνια με έβλεπαν το αμφιθέατρο της
Σόλωνος και η «μεγάλη αίθουσα», όπως τη λέγανε, της οδού Σίνα. Τις
περισσότερες ώρες μου τις έτρωγα στα καφενεία ­ στη «Δωδώνη» σ’ ένα άλλο, όπου
σήμερα βρίσκεται το βιβλιοπωλείο «Ενδοχώρα», και σ’ ένα τρίτο, στην Ομήρου ­
παίζοντας τάβλι, ξερή και μπιλιάρδο.

Πήγαινα, όμως, συστηματικά στο μάθημα της… Γυμναστικής!

Πρώτον, γιατί ο Πανελλήνιος, που ήταν το «γυμναστήριό» μας, απείχε δέκα λεπτά,
με τα πόδια, από το σπίτι μου. Δεύτερον, γιατί το «μάθημα» ήταν σκέτος
χαβαλές. Και τρίτον, γιατί καθηγητής μας ήταν ο Ρουμπάνης ­ ο πατέρας των
πρωταθλητών. Ο οποίος, έτσι καθώς σερνόμασταν, με τους «πατσάδες» μας οι
περισσότεροι, μας φώναζε, συνεχώς, με τη βαριά φωνή του: Ε, βρε… σαπάκια!
Πάρτε τα πόδια σας, βρε!..).

Τη λέξη «σαπάκια» του μακαρίτη του Ρουμπάνη θυμάμαι όταν παρακολουθώ μερικές
φορές αγώνες του ελληνικού ποδοσφαιρικού πρωταθλήματος. Κι’ αυτό, γιατί πολλοί
Έλληνες παίκτες, παρά τα τεράστια ποσά που εισπράττουν, δεν είναι άξιοι
του μισθού τους. Δεν τρέχουν. Δεν τζαρτζάρουν. Με το παραμικρό,
πέφτουν κάτω, ζητώντας φάουλ, πέναλτι και «κάρτα» για τον αντίπαλο! Και με το
παραμικρό, επίσης, διαμαρτύρονται στον διαιτητή. Τους αδίκησε – δεν τους αδίκησε!

Λάτρης του ποδοσφαίρου, παιδιόθεν, κάθε βράδυ σχεδόν βλέπω διεθνή παιχνίδια
στο «Σούπερ Σπόρ». Πρωταγωνιστές, Άγγλοι, Γερμανοί, Ιταλοί, Ισπανοί παίκτες.
Πρόκειται για άλλο ποδόσφαιρο! Οι αγωνιζόμενοι είναι δυνατοί,
ορμητικοί, αποφασισμένοι. Κινούνται συνεχώς, αλλάζουν θέσεις, βάζουν τα πόδια
τους «στη φωτιά», σουτάρουν, πηδάνε για κεφαλιές, δημιουργούν καταπληκτικές
φάσεις και ενθουσιάζουν τους φιλάθλους, που κατακλύζουν τις κερκίδες!

Εδώ, μιζέρια και απογοήτευση! Γήπεδα της κακιάς ώρας, συνθήματα με αισχρόλογα,
από τις εξέδρες, ξυλοδαρμοί, δολοφονικές φωτοβολίδες, πανό με ύβρεις,
μαχαιριές, κλωτσοπατινάδα, άθλιες διαιτησίες και, εσχάτως, πυροβολισμοί!
Πυροβολισμοί, από τον οδηγό του Προέδρου της ΕΠΑΕ (Είναι η αρχή που έχει την
ευθύνη της διεξαγωγής του επαγγελματικού πρωταθλήματος). Ο οποίος οδηγός,
ενεργεί ως προστάτης του Προέδρου! Που εξακολουθεί να παραμένει Πρόεδρος! Υπό
την πλήρη κάλυψη και της ΕΠΑΕ και της ΕΠΟ!

Στην απέναντι όχθη: η Ομοσπονδία Άρσης Βαρών. Με αθλητές, που είναι
υποδείγματα αρετής, ήθους, αγωνιστικότητας! Αθλητές που κατακτούν, συνεχώς,
χρυσά μετάλλια και ανεβάζουν στον πιο ψηλό ιστό, όλων των διεθνών συναντήσεων,
την ελληνική σημαία! Άλλοι άνθρωποι, άλλο βλέμμα, άλλοι στόχοι. Και στους
«στίβους» και στις διοικήσεις. Αλλά, γι’ αυτό το θέμα θα μιλήσω και
τη Δευτέρα. Είναι υποχρέωσή μας άλλωστε να χειροκροτούμε ξανά και ξανά τους άξιους.