[ ΤΟ ΣΤΙΓΜΑ ΤΗΣ ΗΜΕΡΑΣ ]

«Σε τούτα ‘δω τα Μάρμαρα, κακιά σκουριά δεν πιάνει», στιχογραφούσε ο Γιάννης
Ρίτσος, αλλά πού να φανταστεί ότι οι Βρετανοί το είχαν λύσει το πρόβλημα ήδη
από την δεκαετία του ’30, με απορρυπαντικά τύπου Βιμ και (Άκουα) Φόρτε…

Θα αδειάσουν τα μουσεία τους

Το θράσος των Βρετανών, να υποστηρίζουν ότι και χάρη μάς κάνουν που έχουν τα
Μάρμαρα του Παρθενώνα στο μουσείο τους, διότι αν τα επέστρεφαν στην Αθήνα θα
καταστρέφονταν από την μόλυνση, μοιάζει μεν απύθμενο, όμως πίσω του κρύβεται
μια συγκεκριμένη πολιτιστική πολιτική που δεν αφορά μόνο τη Βρετανία, αλλά και
τη Γαλλία, την Γερμανία, την Ιταλία, την Ισπανία, τις ΗΠΑ, την Ολλανδία, ακόμη
και τη Ρωσία. Διότι αν επιστραφούν τα Μάρμαρα στην Ελλάδα, αυτομάτως ανοίγει ο
δρόμος για την επιστροφή όλων των κλεμμένων αρχαιολογικών θησαυρών στις χώρες
από τις οποίες κλάπηκαν. Το οποίο σημαίνει πρακτικά ότι θα γεμίσουν μεν τα
δικά μας μουσεία, της Τουρκίας, της Αιγύπτου, του Ιράκ, της Συρίας, ακόμη και
των χωρών της Λατινικής Αμερικής, αλλά θα αδειάσουν τα μουσεία των χωρών που
προαναφέρθηκαν. Όποιος τώρα μπορεί να σκεφθεί το Λούβρο, το Μητροπολιτικό
Μουσείο της Νέας Υόρκης, το Βρετανικό Μουσείο, το Μουσείο του Βερολίνου, και
τόσα άλλα, άδεια από τα καλύτερα εκθέματά τους, και τι αυτό θα σημαίνει για
τον τουρισμό των συγκεκριμένων πόλεων, κερδίζει χρυσούν ωρολόγιον…

Αν τους άφηνε…

Χρυσούν ωρολόγιον κερδίζει επίσης και όποιος προβλέψει τι θα κάνει τελικά η
Νέα Δημοκρατία με την εκλογή του Προέδρου της Δημοκρατίας. Ο Κώστας
Καραμανλής, στη συνέντευξη που έδωσε στην Έλλη Στάη, περιόρισε τις
εναλλακτικές λύσεις που έχει, μειώνοντάς τες κατά μία: δεν πρόκειται, είπε, να
αφήσει τους βουλευτές να ψηφίσουν κατά συνείδηση. Σοφή απόφαση! Αν τους άφηνε,
θα ψήφιζαν Στεφανόπουλο, οι εκλογές θα απομακρύνονταν για μετά τον Μάρτιο –
Ιούνιο ή Σεπτέμβριο ­ και εκείνος θα είχε εισπράξει μια ήττα επί προσωπικού.
Γιατί άλλο να έλεγε ο ίδιος ψηφίζουμε Στεφανόπουλο, και άλλο να του το
επιβάλει η πλειοψηφία των βουλευτών. Τώρα γιατί οι βουλευτές του θα ψήφιζαν
Στεφανόπουλο; Για χίλιους λόγους. Από το ότι πολλοί θέλουν να τεκμηριώσουν
συνταξιοδοτικό δικαίωμα, μέχρι το ότι εκλογές σε τρεις μήνες και με
διαγραφόμενη τη νίκη του ΠΑΣΟΚ, αρκετοί θα συναποκομίσουν την ιδιότητα του
«τέως», δίπλα στο όνομά τους…

Ύποπτη εξυπηρέτηση

Το όνομα Μητσοτάκης, το γνωρίζετε ­ το γνωρίζει και ο Κ. Καραμανλής, καλύτερα
παντός άλλου. Μύρια όσα προβλήματα του προκάλεσε στο παρελθόν ο επίτιμος, το
ίδιο και η Ντόρα. Έτσι που η επίθεση αγάπης και φιλίας που εξαπέλυσε η Ντόρα
στη συνεδρίαση της Κοινοβουλευτικής Ομάδας για τον αρχηγό της, να μοιάζει
με… εξυπηρέτηση στον Κώστα Καραμανλή. Που ήταν στριμωγμένος, λόγω
δημοσκοπήσεων, και πήρε μια ανάσα. Από καλοσύνη νομίζετε ότι η Ντόρα είπε όσα
είπε; Όχι, βέβαια. Το «όχι» στον Κ. Στεφανόπουλο, λένε ότι εξασφάλισε για
λογαριασμό του μπαμπά. Ή, αν δεν το εξασφάλισε, πάντως είναι κοντά να
εξασφαλίσει τη μεγάλη απόφαση. Κι έπειτα; Ω, έπειτα ­ λένε κάποιοι στη Ν.Δ. ­
έρχεται η σειρά του Μητσοτάκη. Ποιος άλλος θα μπορούσε να είναι υποψήφιος της
παράταξης; Εις το όνομα της οικογένειας…

Υπάρχει και αξιοπρέπεια

Για ένα όνομα ζούμε σ΄ αυτή την κοινωνία, είναι η συνηθέστερη έκφραση που
χρησιμοποιούν όσοι αισθάνονται να πληγώνεται η αξιοπρέπειά τους. Ο Γιώργος
Σουφλιάς δεν την είπε ακόμη, αλλά μην αιφνιδιαστεί κανείς αν τις επόμενες
ημέρες το περιεχόμενο της φράσης βρει τη δικαίωσή του στις αποφάσεις του πρώην
υπουργού. Μπορεί ο Κ. Καραμανλής να του έπλεξε δημοσίως και από τηλεοράσεως το
εγκώμιο, όμως ο Λαρισαίος πολιτικός δύσκολα θα περιμένει κι άλλο τις αποφάσεις
του αρχηγού της Ν.Δ. Το αυτονόητο που όλοι θα ανέμεναν θα ήταν να του
απευθύνει από την ίδια συνέντευξη πρόσκληση να επανέλθει. Δεν το έκανε όμως.
Και η αιτία πρέπει να αναζητηθεί στις εισηγήσεις των στελεχών που τον
περιβάλλουν, και οι οποίες συμπυκνώνονται στη φράση «άφησέ τον λίγο ακόμη έξω,
και τον παίρνεις όταν θα γίνουν εκλογές». Ως τακτική καλή είναι, μόνο να
προσέξουν μην πετάξει το πουλάκι…

Αγριεύει το «φλερτ»

…Προς το ΠΑΣΟΚ, φυσικά, που αναμένει πώς και πώς να υποδεχθεί καθετί που θα
μείνει εκτός Νέας Δημοκρατίας. Δεν ήταν τυχαίο το φλερτ του Θ. Τσουκάτου προς
τον Γ. Σουφλιά, και είναι παράλληλα γνωστή η εκτίμηση που τρέφουν για τον Κ.
Σημίτη και πολλά ηγετικά στελέχη του ΠΑΣΟΚ. Σε μια εκλογική αναμέτρηση που
προοιωνίζεται «ντέρμπι», και που, όπως όλα δείχνουν και όλοι συμφωνούν, θα
κριθεί στις λεπτομέρειες, οι μεταγραφές είναι που παίζουν ρόλο. Εδώ υπήρξε
συζήτηση, σε κάποια όργανα του ΠΑΣΟΚ, να γίνει κρούση στον Αντώνη Σαμαρά, μια
και δεν πρόκειται τελικά να επαναπατρισθεί στη Ν.Δ.! Η συζήτηση περί Σαμαρά
είναι ακόμη σε εμβρυακό επίπεδο. Αντίθετα είναι πολύ πιο προχωρημένη η
συζήτηση για ορισμένους άλλους πρώην νεοδημοκράτες, όπως ο Μιχ.
Παπακωνσταντίνου, ο Ν. Κάκκαλος, ο Β. Κοντογιαννόπουλος και ο Στ.
Μαντζαπετάκης. Ποιος είπε ότι η πολιτική ζωή χαρακτηρίζεται από στατικότητα;

Φοβού… τη ρευστότητα

Την αρχή αυτή, ότι στην πολιτική η ρευστότητα είναι καθημερινό φαινόμενο, τη
γνωρίζουν επαρκώς Κώστας Σημίτης και οι περί αυτόν. Που με νύχια και με δόντια
προσπάθησαν να (συγ)κρατήσουν τα στελέχη της κυβέρνησης από το να βγουν στους
δρόμους πανηγυρίζοντας για τα θετικά γκάλοπ. Ο Πρωθυπουργός φαίνεται να
διαθέτει μνήμη, σε αντίθεση με τα στελέχη του, και ως εκ τούτου θυμάται πως
πέρυσι τέτοιο καιρό ήταν η Ν.Δ. που πανηγύριζε, διότι είχε έξι και επτά
μονάδες διαφορά από το ΠΑΣΟΚ. Διαφορά που μειώθηκε στο μισό και λιγότερο στις
ευρωεκλογές. Τι να την κάνω εγώ την διαφορά της μιας και κάτι μονάδας τώρα,
σκέφτεται ο Σημίτης, που οι εκλογές είναι σε τρεις μήνες, και δεν γνωρίζω τι
μου ξημερώνει αύριο;

Μπρος γκρεμός και πίσω ρέμα

Αυτό το «τι μου ξημερώνει αύριο» είναι ό,τι πρέπει για την περίπτωση της
Συνόδου Κορυφής στο Ελσίνκι, όπου θεωρητικά τώρα είμαστε στη γωνία, μετρώντας
απλώς μία προς μία τις ημέρες ως το επόμενο γουίκ εντ που πραγματοποιείται η
Σύνοδος στο Ελσίνκι. Αλλά προσευχόμαστε να έρθει η βοήθεια εξ ουρανού, που θα
μας απαλλάξει από τα δύσκολα διλήμματα. Να πούμε, για παράδειγμα, το «όχι»
στην Τουρκία, με εμφανή όμως αιτία κι αφορμή. Αν, για παράδειγμα, λέμε αν,
αποτύχουν οι συνομιλίες της Νέας Υόρκης, εξαιτίας του Ντενκτάς, δεν θα έχουμε
ένα σοβαρό λόγο; Κι αν, λέμε πάλι, αν η Τουρκία δηλώσει ότι «εγώ δεν κάνω βήμα
ούτε πριν, ούτε μετά το Ελσίνκι» δεν θα έχουμε άλλον ένα σοβαρό λόγο; Γι’ αυτό
υποστηρίζουμε ότι κανείς δεν ξέρει τι του ξημερώνει αύριο…