ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ Λίγο πριν αρχίσει η δουλειά

Η ιεροτελεστία είναι ίδια κάθε πρωί: Κάνω τον σταυρό μου (εκλιπαρώντας τους
Αγίους της παιδικής μου προσευχής να με προστατέψουν από τους απρόβλεπτους
«δράκοντες» αυτής της πόλης!), βάζω την όπισθεν, παίρνω μια βαθιά ανάσα και
βγαίνω από το γκαράζ. Η μάχη αρχίζει!

Η πρώτη κονταρομαχία δίνεται μόλις μπω στον κεντρικό δρόμο. Οι σφήνες αρχίζουν
να «πέφτουν σαν το χαλάζι», οι… αβρότητες και οι… ανοιχτές παλάμες το
ίδιο. Εκεί που επιτέλους καταφέρνω να βρω την ευθεία του δρόμου και αποφεύγω
ως εκ θαύματος (είδατε η πρωινή προσευχή;) τον πεζό Αθηναίο που δεν θέλει
να… καταπιεσθεί από τα φωτεινά σήματα, μπροστά μου πετάγεται αίφνης ένα
τρίτροχο-αντίκα (απ΄ όλα έχει ο «μπαξές» του ελληνικού δρόμου)!

Όταν με κομμένα τα γόνατα καταφέρνω να φρενάρω και να συνεχίσω την οδό του
μαρτυρίου, ακινητοποιούμαι για τo επόμενο μισάωρο ανάμεσα στην «καπνοδόχο» του
μπροστινού ταξιτζή και σε χιλιάδες μηχανάκια που με προσπερνάνε αδιάφορα σε
απόσταση χιλιοστού κτυπώντας με πανταχόθεν. Δεν εκπλήσσομαι ­ αν και ταράζομαι
πάντα το ίδιο. Η μόνη μου απορία είναι: Ποιος να έχει σήμερα σειρά να
πολιορκήσει την Αθήνα; Ο μαθητές, οι συνταξιούχοι, οι φοιτητές των ΤΕΙ;

Αφού περάσεις και αυτό το τεστ υπομονής με σχετικά καλούς βαθμούς (που
σημαίνει ότι δεν έχεις ούτε σήμερα πάθει το επαπειλούμενο εγκεφαλικό, εν όψει
του ραντεβού σου που ήδη έχεις χάσει), φθάνεις στην ακτίνα βολής του γραφείου
σου και αρχίζεις να αναζητείς το «δώρο του Θεού» προς τους Αθηναίους: το
πάρκινγκ.

Όταν ύστερα από άκαρπες και οδυνηρές περιπλανήσεις αποφασίζεις, εντέλει, να
οδεύσεις προς το υπόγειο γκαράζ, διαπιστώνεις ότι «έχασες» ­ ο δρόμος είναι
μπλοκαρισμένος από το φορτηγάκι που ανενόχλητο ξεφορτώνει την πραμάτεια του
επί δεκαπεντάλεπτον.

Κάποια στιγμή (είναι ακόμα μέρα;) πατάω στο έδαφος του γραφείου και…
καταρρέω. Η εργασία μόλις αρχίζει, αλλά ο εργαζόμενος έχει απλώς «τελειώσει»!..