ΜΑΤΙΕΣ Οι εμπρησμοί

Άκουσα, την περασμένη Παρασκευή, μετά τους εμπρησμούς, τον υπουργό Δημ. Τάξης
Μ. Χρυσοχοΐδη να λέει, σε κάποιο κανάλι, ότι θα εισηγηθεί στην κυβέρνηση να
αποζημιώσει τους καταστηματάρχες, που τα μαγαζιά τους καταστράφηκαν από
κουκουλοφόρους. Και είπα: «Πολύ ωραίο για να είναι αληθινό». Κι όμως: πριν από
πέντε μέρες, άρχισε η καταγραφή των ζημιών! Και ο υπουργός Ανάπτυξης Ε.
Βενιζέλος τόνισε ότι οι αποζημιώσεις θα καταβληθούν ­ και γρήγορα!

Είναι η πρώτη φορά, αν η μνήμη μου δεν με απατά, που μια κυβέρνηση βάζει το
χέρι στην τσέπη της, για τέτοια αιτία. Και μπράβο της. Γιατί, εκτός απ’ όλα τ’
άλλα, αναγνωρίζει ότι υπάρχει και ευθύνη του κράτους, για τις φοβερές σκηνές
που διαδραματίσθηκαν στο κέντρο της Αθήνας ­ και έκαναν τον γύρο του κόσμου ­
τη βραδιά της άφιξης του Κλίντον στη χώρα μας.

Η ευθύνη είναι αναμφισβήτητη. Η Αστυνομία, όντως, όπως υποστήριξε ο Μ.
Χρυσοχοΐδης, δεν μπορούσε να εγκλωβίσει τους διαδηλωτές, γιατί τότε, σίγουρα,
θα θρηνούσαμε θύματα, όπως έχει συμβεί στο παρελθόν. Θα μπορούσε, ωστόσο, να
παρέμβει ακαριαία και να συλλάβει τους ταραξίες, που δεν ήταν παραπάνω από
εκατό και δρούσαν μεμονωμένα.

Αυτή, ακριβώς, η αδικαιολόγητη αδράνεια της Αστυνομίας, την κρίσιμη εκείνη
ώρα, επιτρέπει στο ΚΚΕ ­ και όχι μόνο ­ να ισχυρίζεται ότι οι νέοι με τους
λοστούς και τις βόμβες μολότοφ δεν ήταν πραγματικοί ταραξίες, αλλά
προβοκάτορες, φυτεμένοι μεταξύ των διαδηλωτών, από ΕΥΠ, παρακρατικές
οργανώσεις ­ πόσα χρόνια είχα να ακούσω αυτές τις λέξεις… ­ και άλλα τέτοια
«ευαγή» ιδρύματα…

Δεν πιστεύω ότι υπάρχουν παρακρατικές οργανώσεις. Δεν πιστεύω ότι οι
κουκουλοφόροι ήταν όργανα της κυβέρνησης. Δεν πιστεύω, όμως, επίσης, ότι είχαν
και κάποια σχέση με το ΚΚΕ, όπως ειπώθηκε από κάποιες πλευρές. Παρακολούθησα
καρέ-καρέ, από την τηλεόραση, όσα συνέβησαν το «μοιραίο βράδυ». Είδα ότι η
εμπροσθοφυλακή των διαδηλωτών, στη Βασ. Σοφίας, επιχείρησε να διασπάσει, όχι
με βίαιο τρόπο, την πρώτη γραμμή άμυνας των αστυνομικών, στο ύψος των
ανθοπωλείων. Ακολούθησαν οι μάνικες με το νερό και τα δακρυγόνα. Και όλος
αυτός ο κόσμος υποχώρησε και σε λίγο διαλύθηκε. Προς το Σύνταγμα, τη
Μητροπόλεως, την Ερμού κ.λπ.

Η συζήτηση αυτή, όμως, μπορεί να τραβήξει σε μάκρος. Γι’ αυτό, προχωρώ
παραπέρα: οι ταραξίες, που τα κάνουν λίμπα, εδώ και χρόνια, ύστερα από κάθε
πορεία και διαδήλωση, είναι ελάχιστοι. Αυτούς τους ελάχιστους ανθρώπους η
Αστυνομία γιατί δεν τους απομονώνει; Είναι δύσκολο; Εγώ, θυμάμαι, ότι στη
δεκαετία του ’50, όταν παίρναμε μέρος σε συγκεντρώσεις της Αριστεράς, η
Ασφάλεια και μόνο από τις φωτογραφίες του πλήθους που δημοσιεύονταν στις
εφημερίδες ξεχώριζε με μεγεθυντικούς φακούς τις φάτσες μας και μας καλούσε
«δι’ υπόθεσίν μας» στο «οικείον Αστυνομικό Τμήμα»…