ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ Αλεσάντρο

Πέντε ολόκληρες νύχτες, ο δεκαεξάχρονος Αλεσάντρο έμεινε καρφωμένος μπροστά
στην οθόνη του βιντεογκέιμ, ακολουθώντας τους «στριτ φάιτερς» στις μάχες που
έδιναν. Και το ξημέρωμα της έκτης μπήκε μέσα στην οθόνη και έγινε ένα μαζί
τους. Δεν ήταν πια ο απλός, συνηθισμένος νέος από το Τορίνο. Ήταν ο Κεν, ένας
μαχητής του δρόμου. Ο Αλεσάντρο είχε σπάσει τα όρια της πραγματικής του
διάστασης για να ζήσει σε μια εικονική πραγματικότητα, με εικονικούς ήρωες ­
αλλά πάντως ήρωες.

«Πρόσεχε, είμαι ο πολεμιστής Κεν», είπε στον πατέρα του όταν τον βρήκαν, χωρίς
και να τον αναγνωρίζει. «Ήταν ό,τι είχαμε στον κόσμο, ζούσαμε μόνο γι’ αυτόν»,
είπε συντετριμμένος ο πατέρας του, φοβισμένος όχι μόνο γι’ αυτό που είχε
συμβεί στο παιδί του αλλά και για την εισαγγελική έρευνα. «Το βιντεογκέιμ ήταν
ο σκοπός της ζωής του. Ζούσε μόνο γι’ αυτό.

Πίστευε ότι αυτοί οι πολεμιστές υπάρχουν πραγματικά στην Ιαπωνία», είπε ο
φίλος του ο Ντιέγκο. «Η κατάσταση είχε πραγματικά ξεφύγει από τα χέρια των
γονιών», είπε η ψυχίατρος που βοήθησε τον Αλεσάντρο να ξυπνήσει από το κακό
όνειρο και να ξαναβρεί τον εαυτό του.

Περπατώ στους υγρούς ­ και κρύους αυτή την εποχή ­ αλλά πάντα πανέμορφους
δρόμους της Ρώμης.

Σε μια μεγάλη αφίσα η φατσούλα του Μπενίνι μού χαμογελά με υπονοούμενα. Από το
δωμάτιο του μικρού έχει αφαιρεθεί πια το μηχάνημα της εικονικής
πραγματικότητας, διαβάζω στην ιταλική εφημερίδα. Δεν ξέρω τι θα βάλει ο
Αλεσάντρο στη θέση του και αν θα καταφέρει να βρει κάτι πραγματικό που να το
πιστέψει όσο τον Κεν.

Ξέρω μόνον ότι αν ήταν γιος μου θα ήθελα να τον βοηθήσω να βρει κάτι αληθινό,
να πιστέψει σε μια πραγματική ζωή.