ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ «Είμαστε όλοι Έλληνες»!

Κατέβαινε η ομίχλη αργά στον δρόμο για το μοναστήρι του Αγίου Γεωργίου Ηλίων,
έξω από την Αιδηψό. Δροσισμένο πρωινό του Σαββάτου, όλα τα χρώματα του γλυκού
Νοέμβρη απλωμένα στις βουνοπλαγιές, κίτρινο και πορτοκαλί, χρυσό και καφετί,
ώχρα και πλυμένο πράσινο, απλωσιές ως εκεί που έφτανε το μάτι. Και κάτω η
θάλασσα στο αχνό γκριζογάλανο, ποτισμένη και αυτή απ’ τη βροχή της νύχτας,
χορτασμένη και ήρεμη, ένα ζεστό χέρι στο δικό μου. Ο αχός της προηγούμενης
νύχτας στην πρωτεύουσα έμοιαζε τόσο μακρινός, σαν άλλου κόσμου. Οι μικρές
φωτιές και η κάπνα από τα λιοπερίβολα σήμαιναν πως το μάζεμα της ελιάς
τελείωνε και τα στοιβαγμένα λιόκλαρα καίγονταν για να γυρίσουν τη στάχτη στις
ρίζες και στον αέρα ­ «σκόνη στον άνεμο», όπως στο τραγούδι που τόσο μου αρέσει.

Στην αυλή του μοναστηριού που στραφτάλιζε καθαριότητα, τα παρτέρια γεμάτα
χρυσάνθεμα, οι αδελφές γνώριμες, κάποιες από τα αθώα χρόνια του Δημοτικού,
όπως η Γερόντισσα με την αγγελική φωνή. Μου ερχόταν ­ όπως κάθε φορά ­ να τις
φωνάζω με τα μικρά ονόματα που είχαν τότε, ο προσφυγικός συνοικισμός της
παιδικής μου ηλικίας ζωντάνευε, ζεστός και τρυφερός, σαν τα χαμόγελά τους.
Βαφτίζομαι στην πατρίδα, στην ουσία δεν έχω φύγει ποτέ από τους πρόποδες του
όρους Τελέθριον και την ανάβαση, χαράματα, στο εκκλησάκι της Αγίας Παρασκευής,
χαμένο και αυτό στο πράσινο.

«Είμαστε όλοι Έλληνες», είπε ο πλανητάρχης διαβάζοντας τη φράση γραμμένη με
λατινικούς χαρακτήρες. Τι λέτε, καλέ. Με όλα μας τα κουσούρια, τις κακομοιριές
και τα πάθη, έχουμε μια ψυχούλα αλλιώτικη. Και γι’ αυτήν μας ζηλεύουν και μας
κακόχουν και οι πιο «τρανοί».