[ ΠΡΟΒΟΛΕΙΣ ]

Τον είδαμε λοιπόν τον Βελζεβούλη αυτοπροσώπως. Κι αυτός αντί να μας κάνει να
φρίξουμε, δήλωσε φίλος της Ελλάδας κι έσταζε μέλι για καθετί ελληνικό. Τι
«είμαστε όλοι Έλληνες» μας είπε, τι εγκώμια για τους ­ Έλληνες ­ συνεργάτες
του στον Λευκό Οίκο έκανε, ακόμα κι αυτά τα μάρμαρα του Παρθενώνα θα μας
επέστρεφε ­ αν, δηλαδή, τα είχε στην κατοχή του. Έτσι που τον ακούγαμε
κοντέψαμε να πιστέψουμε πως δεν ήταν ο πλανητάρχης που μας επισκέφθηκε αλλά
κάποιος αναξιοπαθών γείτονας που είχε την ανάγκη μας και προσπαθούσε να μας
καλοπιάσει. Τα λόγια δεν κοστίζουν τίποτα θα πουν ασφαλώς κάποιοι. Κι ίσως να
είναι κι έτσι. Αν πάντως κάτι μπορούσαμε να περιμένουμε από αυτή την
επίσκεψη-εξπρές, τότε σε μεγάλο βαθμό το πήραμε με τις θέσεις του κ. Κλίντον
για το Κυπριακό, τη Χάγη και τα ελληνοτουρκικά. Και, μάλιστα, παρά τις
προσπάθειες που κατέβαλαν η κυβέρνηση και η αριστερή αντιπολίτευση να χαλάσουν
το κλίμα της επίσκεψης. Μ’ αυτά και μ’ εκείνα λοιπόν το μόνο αρνητικό που θα
μας μείνει από αυτό το φορτωμένο 24ωρο είναι οι εμπρησμοί και οι καταστροφές.
Τι είχες Γιάννη τ’ είχα πάντα; Όχι. Γιατί αν από καταστροφές είμαστε όντως
συνηθισμένοι, εκείνο που δεν είχαμε ξανασυναντήσει ήταν ένα από τα μεγάλα
κοινοβουλευτικά κόμματα να μπαίνει μπροστά στη σύγκρουση με την αστυνομία. Κι
αυτό συνιστά μια αλλαγή με άδηλες ακόμα επιπτώσεις για το πολιτικό μας
σύστημα. Την επόμενη ημέρα βέβαια οι πάντες δήλωναν αθώοι. Τις καταστροφές τις
έκαναν ­ ποιοι άλλοι ­ οι «γνωστοί άγνωστοι» και φυσικά την ευθύνη της
προστασίας των πολιτών την έχει ­ ποιος άλλος ­ η αστυνομία. Πράγματα λογικά
και αυτονόητα. Την πολιτική ευθύνη όμως ποιος την έχει; Γιατί όταν αποφασίζει
κάποιος να αμφισβητήσει τη νομιμότητα στους δρόμους, τότε θα πρέπει να είναι
έτοιμος και για τις συνέπειες. Ακόμα και όταν δεν είναι αυτές ακριβώς που
επεδίωκε, ακόμα και όταν συνειδητοποιεί ότι στον δρόμο που άνοιξε μπήκαν
και… λαθρεπιβάτες. Το να επιδιώκει να έχει και την πίτα σωστή και τον σκύλο
χορτάτο μαρτυρεί απλώς πολιτική σύγχυση. Όσο για τις υπόλοιπες πολιτικές
δυνάμεις, εκείνο που θα πρέπει να θυμούνται είναι πως όταν η πολιτική
αντιπαράθεση διεξάγεται στο πεζοδρόμιο, τότε το πρώτο θύμα συνήθως είναι οι
θεσμοί της δημοκρατίας. Και ότι απαιτείται υπομονή και αποφασιστικότητα.
Υπομονή για να φανεί το αδιέξοδο μιας τέτοιας μαξιμαλιστικής και δημαγωγικής
τακτικής. Αλλά και αποφασιστικότητα γιατί μία αδύναμη δημοκρατία είναι μία
δημοκρατία ευάλωτη στους εχθρούς της.