ΤΡΙΤΗ ΑΠΟΨΗ Κλοπή βρεφών

Μετά τη Χιλή (1973), η Αργεντινή ήταν το δεύτερο εργαστήρι (1976)
νεοφιλελευθερισμού και παγκοσμιοποίησης, με καθοδήγηση της CIA και της Σχολής
Οικονομικών του Σικάγου. Ενώ στη Χιλή το πρόσωπο του νεοφιλελευθερισμού
επιδείχθηκε από την πρώτη στιγμή λόγω «θεραπείας σοκ», στην Αργεντινή βαθμιαία
αποκαλύφθηκε η αποτροπιαστική φύση του.

Κοινή κατάληξη των δύο εμπειριών ήταν η κόλαση, τόσο για τα θύματα όσο και για
τους θύτες. Ξηλώθηκε το οικονομικό και κοινωνικό σύστημα, εξευτελίστηκαν οι
έννοιες «λαϊκή ετυμηγορία» και «λαός», επιβλήθηκε σιγή νεκροταφείου στους
αντιφρονούντες. Σε 30.000 υπολογίζονται νεκροί και «εξαφανισμένοι» του
ακήρυκτου πολέμου στην Αργεντινή.

Άραγε το υπέρογκο ανθρώπινο και κοινωνικό κόστος ήταν αναγκαίο προκειμένου να
οικοδομηθεί νέο υπόδειγμα, εκσυγχρονισμένο και ενταγμένο στην παγκόσμια
κοινωνία; Ο Πινοσέτ και ο Βιντέλα υπερασπίζοντο τον «δυτικό χριστιανικό
πολιτισμό». Ενώ τα συμφέροντα των πολυεθνικών αποκαταστάθηκαν, ενώ η ολιγαρχία
επιβλήθηκε, στις κοινωνίες του «νότιου κώνου» εκδηλώνεται σήμερα άνευ
προηγουμένου εισοδηματική ανισότητα και κοινωνικός αποκλεισμός: ένα τρίτο
πολιτών απορρίπτεται στα κοινωνικά απόβλητα. Για τα υπόλοιπα δύο τρίτα δεν
υπάρχει ευημερία, εκτός από έναν περιορισμένο κύκλο οικογενειών, αλλά συνεχής
επιδείνωση. Στη Χιλή, στη διάρκεια της πρόσφατης δημοκρατικής 7ετίας, το
εξωτερικό χρέος διπλασιάσθηκε. Στην Αργεντινή, η ανάπτυξη είναι αρνητική, ο
εξωτερικός δανεισμός τρέχει με ρυθμό 12 φορές ταχύτερο απ’ ό,τι το εθνικό
προϊόν. Οι δικτατορικές «χειρουργικές επεμβάσεις» ουδέν αποτέλεσμα διαρκείας
απέφεραν, εκτός από το να διασφαλίσουν τα προνόμια πολυεθνικών και ολιγαρχίας.
Μέσα στη σημερινή γενική κατήφεια, τελευταία εφεύρεση του αποχωρούντος
Αργεντινού προέδρου ήταν η υιοθέτηση του αμερικανικού δολαρίου ως εθνικού
νομίσματος της Αργεντινής! Η κυβέρνηση φορά μόνη της ζουρλομανδύα για να
πείσει τα ξένα κεφάλαια ότι είναι ακίνδυνη!

Οικτρός απολογισμός νεοφιλελευθερισμού και παγκοσμιοποίησης: εξόντωση ανθρώπων
και γενεών για τίποτα άλλο, εκτός από συμφέροντα πολυεθνικών και ολιγαρχίας.
Κυβέρνηση αυθαιρεσίας διά πυρός και σιδήρου, πέρα από οιονδήποτε κώδικα
δικαίου, ηθικής, δεοντολογίας. Μοναδικός νόμος ήταν η βία και το έγκλημα, με
τη συνδρομή αμερικανικών υπηρεσιών. Οι σημερινές δημοκρατικές αρχές δεν
προχώρησαν ποτέ σε κάθαρση δημίων, αλλά, αντίθετα, τους διατηρούν σε
ευαίσθητες θέσεις, τους έχουν αμνηστεύσει και συνιστούν λήθη. Όμως πώς να
λησμονηθούν εγκλήματα, όταν οι εγκληματίες κυκλοφορούν ανενόχλητοι
υπενθυμίζοντας την ατιμωρησία τους; Επί 16 χρόνια, οι μητέρες της Plaza de
Mayo διαδηλώνουν απελπισμένες κάθε Πέμπτη, ζητώντας να αναγνωρισθεί ότι τα
παιδιά τους έχουν δολοφονηθεί από τις αρχές. Ενόσω η κυβέρνηση δεν αποδέχεται
το γεγονός, πώς αυτό θα λησμονηθεί; «Διεκδικώ δικαίωμα στο πένθος», δηλώνει
κόρη πατρός «εξαφανισθέντος». Ένοχος «βίας διά της γραφίδος», δήλωνε ο ίδιος προφητικά.

Στις 2 Νοεμβρίου, ο Ισπανός δικαστής Βαλτάσαρ Γκαρθόν απέστειλε «δώρο» στον
νέο πρόεδρο της Αργεντινής Δελαρουά: 98 στρατιωτικοί διώκονται για
«γενοκτονία, τρομοκρατία και βασανισμούς» της περιόδου 1976-83. Σύμφωνα με το
κατηγορητήριο, οι κατηγορούμενοι «διοργάνωσαν συστηματική εξόντωση πολιτών με
κριτήριο την ιδεολογία, τη φυλή, το θρήσκευμα, με δολοφονίες, παράνομη
κατακράτηση, εξαφανίσεις, βασανιστήρια, υπαγωγή σε δουλεία, κλοπή και
ιδιοποίηση βρεφών που γεννήθηκαν σε αιχμαλωσία, παραποίηση ταυτότητός τους. Με
ενταφιασμούς σε ομαδικούς τάφους, ρίψη αιχμαλώτων από αεροπλάνα στη θάλασσα,
σεξουαλικά βασανιστήρια και καύση σωμάτων προς εξαφάνιση νεκρών». Συμπέρασμα
του Ισπανού δικαστή: «Μια αποτροπιαστική κατάσταση».

Στην Αργεντινή, ο δικαστής Μπανιάσκο συνέλαβε ήδη δύο στρατιωτικούς ηγέτες με
κατηγορία «κλοπή βρεφών εκ γονέων εξαφανισθέντων». Δημοκρατικές κυβερνήσεις,
σε συμπαιγνία με στρατιωτικούς, αμνήστευσαν ήδη τρεις φορές όλα τα εγκλήματα.
Παραμένει ένα, μοιραίο, απαράγραπτο και μη αμνηστεύσιμο: η «κλοπή βρεφών».

Ορισμένες φορές, διεπίστωνε ο Walter Benjamin, η μνήμη αποβαίνει ζήτημα ζωής
και θανάτου για τα κοινωνικά υποκείμενα και τους λαούς. Οι νέοι σήμερα στην
Αργεντινή δεν γνωρίζουν, αλλά φλέγονται να μάθουν. Δεν υπάρχει ζωή χωρίς
μνήμη. Δεν υπάρχει λήθη χωρίς προηγούμενη αναγνώριση της αλήθειας.