Από τη δικαστική έδρα στο εδώλιο του κατηγορουμένου

«Η προσωπική μου εμπειρία ύστερα από 30 χρόνια υπηρεσίας ως εισαγγελέας
είναι ότι οι δικαστικοί λειτουργοί που κατηγορήθηκαν για τέλεση αξιοποίνων
πράξεων είναι ελάχιστοι. Κι αυτό είναι φυσικό. Γιατί αυτοί που έχουν ως
αποστολή να επιβάλλουν, αν χρειαστεί, τη νομιμότητα, δεν μπορούν να την
παραβιάζουν. Όμως και στις ελάχιστες αυτές περιπτώσεις, πιστεύω ότι και για
τον κατηγορούμενο δικαστικό λειτουργό θα πρέπει να ισχύει το τεκμήριο της
αθωότητας και όλες οι άλλες εγγυήσεις που προστατεύουν τα δικαιώματα όλων των
κατηγορουμένων. Έτσι θα πρέπει να αποφεύγεται ο διασυρμός, με υπερβολική
πολλές φορές δημοσιότητα, και θα πρέπει να αφήνονται δικαστές και εισαγγελείς,
που ασχολούνται με τις σχετικές υποθέσεις, να λειτουργήσουν μέσα σε κλίμα
νηφαλιότητας και ηρεμίας, χωρίς προκατάληψη, με βάση μόνο τα γεγονότα, τον
νόμο και τη συνείδησή τους. Γιατί ο δικαστικός λειτουργός που χειρίζεται
τέτοιες υποθέσεις πρέπει να υπερβάλλει εαυτόν για να ξεπεράσει εμπόδια που,
κυρίως, συναισθήματα του θέτουν. Δεν είναι εύκολο ­ και πρέπει με ειλικρίνεια
να ειπωθεί ­ να ξεπεραστούν τα αισθήματα από το γεγονός ότι καλείσαι να
δικάσεις συναδέλφους, που μπορεί κάποτε να ήταν υφιστάμενοι ή και προϊστάμενοί
σου, συνδεδεμένοι μαζί σου με υπηρεσιακούς δεσμούς. Η προσωπική μου εμπειρία
είναι σχεδόν τραυματική. Το 1989, που υπηρετούσα ως εισαγγελέας ποινικής
δίωξης, είχα ασκήσει δίωξη για παράβαση καθήκοντος κατά εφέτη λόγω
“ανορθόδοξης” απόλυσης αλλοδαπού κατηγορουμένου. Για αρκετό καιρό, θυμάμαι,
αγωνιζόμουν να πείσω τον εαυτό μου για την ορθότητα της ενέργειας. Είχα ήσυχη
τη συνείδησή μου, αλλά μέσα μου υπήρχε ένα αίσθημα πικρίας που όμως δεν με
είχε εμποδίσει να λειτουργήσω ως εισαγγελέας. Γι’ αυτό πιστεύω απόλυτα ότι
πέραν των συναισθημάτων ο Έλληνας δικαστικός λειτουργός έχει την ικανότητα,
την παιδεία και όλα τα αναγκαία εφόδια για να αποδώσει Δικαιοσύνη προς κάθε
κατεύθυνση, ανεξάρτητα από την ιδιότητα ή τη θέση του κατηγορουμένου».

Το φαινόμενο δεν είναι σύνηθες. Γι’ αυτό όταν συμβεί να καθήσει δικαστής στο
εδώλιο του κατηγορουμένου, το θέμα παίρνει αναπόφευκτα μεγάλες διαστάσεις. Πώς
να το κάνουμε; Έκαστος εφ’ ω ετάχθη… Έχουμε συνηθίσει τον δικαστή να κάθεται
ψηλά, όχι μόνο στην έδρα, αλλά και στη συνείδησή μας. Αποτελεί την εγγύηση της
νομιμότητας, καλύπτει την ανάγκη των πολιτών να εμπιστεύονται τα όργανα
απονομής του Δικαίου.

Η αυστηρότητα αναγνωρίζεται στον δικαστή ως προσόν, ακόμη και από εκείνους που
την υφίστανται. Αρκεί βεβαίως να μην αγγίζει την υπερβολή. Κανείς δεν του
συγχωρεί ωστόσο την έλλειψη ήθους. Ουτε καν όσοι επωφελούνται τυχόν από τη
συγκεκριμένη… αδυναμία του.

Πώς είναι δυνατόν λοιπόν να ανεχθεί η κοινωνία τον δικαστή να παρανομεί;
Φωνάζει, εξεγείρεται. Και απαιτεί την τιμωρία του. Όχι με συνοπτικές
διαδικασίες. Προηγουμένως αξιώνει την εξονυχιστική έρευνα. Για να διαπιστωθεί
η αλήθεια. Να διακριβωθεί αν πράγματι έχει διαπράξει αυτά που τον βαρύνουν.

Κατά βάθος ο πολίτης προτιμά να διαψευσθούν οι εις βάρος δικαστών καταγγελίες.
Να αποδειχθεί εγκαίρως πως οι άνθρωποι που έχουν επιλέξει την οδό της απονομής
του Δικαίου είναι άμεμπτοι. Για να έχει κι αυτός κάπου να ακουμπάει. Να
επαφίεται σε διαδικασίες όπου δεν προβλέπονται διαχωριστικές γραμμές. Να είναι
βέβαιος πως ούτε το φύλο του ούτε το χρώμα του ούτε το θρήσκευμά του, και πολύ
περισσότερο η κοινωνική του θέση, θα επηρεάσουν την εξέλιξη των πραγμάτων.

Η παραπομπή δικαστών σε δίκη δίνει την αίσθηση της διάλυσης των πάντων. Ίσως
πρόκειται για ψευδαίσθηση, αλλά η Δικαιοσύνη φαντάζει στη σκέψη των
περισσοτέρων σαν ένα απόρθητο φρούριο. Έτσι θέλουν να την βλέπουν. Και είναι
χαρακτηριστική αυτής της νοοτροπίας η ικανοποίηση που καταλαμβάνει το
κοινωνικό σύνολο όταν οι εισαγγελείς παρεμβαίνουν σε ό,τι βαίνει κακώς.
Ανεξαρτήτως αποτελέσματος. Η ενασχόληση και μόνο της εισαγγελικής αρχής
προκαλεί αισιοδοξία. Ή μάλλον τη βεβαιότητα πως κάποιοι θεσμοί παραμένουν «όρθιοι».

Τα κρούσματα παρανομίας στον κλάδο των δικαστών είναι, ευτυχώς, ελάχιστα. Ή,
τουλάχιστον, ελάχιστα φτάνουν στις δικαστικές αίθουσες. Όπου καλούνται οι
συνάδελφοί τους ­ συχνά χαμηλότερου βαθμού ­ να αντιμετωπίσουν τον
κατηγορούμενο όπως όλους τους άλλους. Όλοι οι κατηγορούμενοι άλλωστε είναι
ίσοι απέναντι στον νόμο!

ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ ΑΝΔΡΟΥΤΣΟΠΟΥΛΟΣ

Με πλαστή διαθήκη κληρονόμησε συγγενή του

Κων. Ανδρουτσόπουλος: Κάποτε επί της έδρας…

Για τις κακουργηματικές, αλλά και ατιμωτικές για έναν δικαστή, πράξεις της
πλαστογραφίας μετά χρήσεως με σκοπό το όφελος, της απάτης, αλλά και της ηθικής
αυτουργίας σε απάτη ενώπιον δικαστηρίου, παραπέμπεται σε δίκη ο αρεοπαγίτης
Κων. Ανδρουτσόπουλος, ο οποίος, σύμφωνα με το υπ’ αριθμ. 2166/99 βούλευμα του
Συμβουλίου Εφετών Αθηνών, κατήρτισε πλαστή διαθήκη του Δημητρίου Παπαστόφα με
σκοπό να περιέλθει στον ίδιο, αλλά και στη θετή κόρη του θανόντος Αλίκη
Παπαπαύλου και τον Κων. Φίλη, περιουσία της οποίας η αξία υπερέβαινε το ένα
δισεκατομμύριο δραχμές. Για τα ίδια αδικήματα παραπέμπονται στο Τριμελές
Εφετείο Κακουργημάτων, μαζί με τον Κων. Ανδρουτσόπουλο, και οι δύο τελευταίοι.

Ως φυσικός αυτουργός της απάτης ενώπιον δικαστηρίου παραπέμπεται να δικαστεί ο
Κων. Σκούρτης. Το συγκεκριμένο αδίκημα αφορά τη δημοσίευση της πλαστής
διαθήκης στο Πρωτοδικείο Αθηνών από τον Κων. Σκούρτη, τον οποίο, σύμφωνα με το
βούλευμα, έπεισαν οι τρεις βασικοί κατηγορούμενοι να εμφανιστεί στο δικαστήριο
και να βεβαιώσει περί της γνησιότητας της διαθήκης.

Στο δικαστικό βούλευμα τονίζεται ιδιαιτέρως η συμπεριφορά των τριών βασικών
κατηγορουμένων προ του θανάτου του Σωτ. Παπαστόφα ­ καθώς τον μετέφεραν από
κλινική σε κλινική για να χαθούν τα ίχνη του ­ αλλά και το γεγονός της μη
δημοσιοποίησης του θανάτου του και της ταφής του σε διαφορετικό από το
προκαθορισμένο μέρος.

Πάντως, καθ’ όλη τη διάρκεια της ανάκρισης, που υπήρξε χρονοβόρος, οι
κατηγορούμενοι διατείνονταν πως η διαθήκη ήταν γνήσια, προσκομίζοντας μάλιστα
και σχετικές γραφολογικές πραγματογνωμοσύνες. Αντιθέτως, οι γραφολόγοι που
διορίστηκαν από τον ανακριτή, βεβαίωναν πως η επίμαχη διαθήκη ήταν πλαστή και
πως, σε καμιά περίπτωση, δεν είχε συνταχθεί διά χειρός Παπαστόφα.

ΣΤΕΡΓΙΟΣ ΑΛΕΞΙΟΥ

Κατηγόρησε τον φίλο του για εμπόριο ναρκωτικών

Στέργιος Αλεξίου. Στο δικαστήριο της Ρόδου, ως κατηγορούμενος

Υπήρξαν φίλοι από 20ετίας. Γνωρίστηκαν στη Θεσσαλονίκη, αλλά συνδέθηκαν ακόμη
περισσότερο όταν ο δικαστής μετατέθηκε στη Ρόδο, όπου έμενε το ζευγάρι. Εκεί,
τον Αύγουστο του 1992, άρχισε μια δικαστική διαμάχη μεταξύ τους που
συνεχίζεται μέχρι σήμερα.

Όλα άρχισαν όταν το ζεύγος Γιώτα αντελήφθη πως η οικονόμος του προέδρου Εφετών
Στέργιου Αλεξίου είχε πάρει κάποια αντικείμενα από το σπίτι τους. Ο δικαστής
δεν δέχτηκε αυτή την κατηγορία. Τάχθηκε με το μέρος της Ευθυμίας Δημούδη και
εξαπέλυσε πόλεμο κατά τού, έως τότε, φιλικού του ζευγαριού. Ενώ λοιπόν η
δικαστική διαδικασία εις βάρος της κ. Δημούδη προχωρούσε, ο δικαστής κατέθετε
στην Εισαγγελία του Αρείου Πάγου, τη μια μετά την άλλη, αναφορές κατά του
Κωνσταντίνου Γιώτα, καταγγέλλοντάς τον ευθέως για ανάμειξή του σε εμπορία
ναρκωτικών και μάλιστα ηρωίνης, βάσει αφηγήσεων της οικονόμου του.

Όλες οι αναφορές, αρχής γενομένης από την πρώτη που είχε αποστείλει στον
αντεισαγγελέα του Αρείου Πάγου Δημ. Τσεβά, τέθηκαν στο αρχείο. Κανείς
δικαστικός λειτουργός δεν μπόρεσε να βρει έστω μια ένδειξη ενοχής εις βάρος
του Κων. Γιώτα. Το υπ’ αριθμ. 38/1997 βούλευμα του Συμβουλίου Εφετών
Δωδεκανήσου, ειδικότερα, που ασχολήθηκε και αυτό με την υπόθεση, στο
απαλλακτικό του σκεπτικό τονίζει: «Ο μηνυτής είναι σαφές ότι λόγω της
ιδιότητάς του ως προέδρου Εφετών, αλλά και λόγω των γεγονότων, αντελήφθη το
αναληθές, αλλά το υποστήριξε επιτείνοντας την ταλαιπωρία των κατηγορουμένων».

Τις βαριές κατηγορίες, περί διακίνησης ναρκωτικών από το ζεύγος Γιώτα,
επανέλαβε η Ευθυμία Δημούδη και σε τηλεοπτική εκπομπή σε κανάλι της Ρόδου. Στο
μεταξύ η ίδια αντιμετώπιζε την κατηγορία της κλοπής, αδίκημα για το οποίο
καταδικάστηκε πρωτοδίκως σε φυλάκιση 2 1/2 χρόνων και στο Εφετείο σε 7 μήνες.

Τόσο όμως εναντίον του κ. Στ. Αλεξίου όσο και κατά της κ. Δημούδη, το ζεύγος
Γιώτα υπέβαλε μήνυση για σωρεία αδικημάτων. Η δίκη ολοκληρώθηκε προ ημερών,
έπειτα από επτά αναβολές, αμέτρητες αιτήσεις εξαίρεσης ­ εκ μέρους του
κατηγορουμένου ­ των δικαστών που ανέβαιναν στην έδρα, αλλά και πολλές
μηνύσεις εναντίον δικαστών, εισαγγελέων, δικηγόρων και δημοσιογράφων που
ασχολήθηκαν με την υπόθεση.

Η απόφαση υπήρξε «καταπέλτης» για τον άλλοτε δικαστή. Ποινή φυλάκισης 33 μηνών
κατά συγχώνευση, με την αναγνώριση του ελαφρυντικού του προτέρου εντίμου βίου,
για συκοφαντική δυσφήμηση και ηθική αυτουργία σ’ αυτή, ψευδορκία, ψευδή
καταμήνυση και εξύβριση. Στην Ευθυμία Δημούδη το Τριμελές Εφετείο Δωδεκανήσου
επέβαλε ποινή φυλάκισης 6 μηνών για το αδίκημα της συκοφαντικής δυσφήμησης, με
το ελαφρυντικό ότι ενήργησε υπό την επιρροή προσώπου (του Στ. Αλεξίου) με το
οποίο έχει σχέση εξάρτησης.

Λίγες μέρες αργότερα κάθισαν στο εδώλιο του κατηγορουμένου ο Κωνσταντίνος και
η Νομική Γιώτα, αντιμετωπίζοντας το αδίκημα της συκοφαντικής δυσφήμησης εις
βάρος του Στ. Αλεξίου, ύστερα από μήνυση του ιδίου. Και οι δύο αθωώθηκαν, όπως
άλλωστε και οι περισσότεροι από εκείνους που έχει μηνύσει ο δικαστής.