ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ Της πατρίδος η σημαία…

Η Ζωή είναι 9 ετών. Πριν από λίγες ημέρες έκαναν στο σχολείο της κλήρωση
μεταξύ των καλύτερων μαθητών για το ποιος θα κρατά τη σημαία στην παρέλαση.
Στάθηκε τυχερή κι έτσι χρίστηκε σημαιοφόρος. Η μητέρα της είναι Αγγλίδα,
κανείς όμως δεν σκέφτηκε να αμφισβητήσει το δικαίωμά της να κρατήσει ψηλά τη
σημαία της χώρας στην οποία ζει και μεγαλώνει.

Παρόμοιες κληρώσεις έγιναν σε πολλά σχολεία της χώρας. Κι έτυχε σε κάποια από
αυτά, ανάμεσα στους αριστούχους μαθητές να είναι και παιδιά Αλβανών
μεταναστών. Κι έτυχε σε εκείνα ο κλήρος να κρατήσουν την ελληνική σημαία. Και
τότε γονείς των άλλων παιδιών ­ αυτών με το αμιγώς ελληνικό αίμα, αντέδρασαν.
Όπως και κάποιοι άλλοι γονείς διαφώνησαν με την απόφαση δασκάλου να βάλει
πρώτο στο χορό ένα κορίτσι από την Αλβανία, επειδή χόρευε καλύτερα.

Ορισμένοι γονείς μάλιστα, ισχυρίστηκαν ότι πρέπει να υπάρχει ειδική διάταξη
που να μην επιτρέπει σε αλλοδαπούς μαθητές να γίνονται σημαιοφόροι. Χρήσιμες
αυτές οι διατάξεις ­ εκεί που καταργήθηκε μία με αφορμή τον μαθητή από το
Κορωπί, ας είχαμε μία άλλη για να απαγορεύει στους «ξένους» να σηκώνουν τη
σημαία μας. Την Τζελίλη και τον Καχιασβίλι τους ξεχάσαμε πολύ γρήγορα…

Τέλος πάντων, τι σημαίνει αυτή η περίφημη σημαία; Είναι μια αφηρημένη έννοια ή
συμβολίζει έναν πολιτισμό, έναν λαό τον οποίο τα πάθη του δεν τον αφήνουν να
ξεχνά και τα όνειρά του δεν τον εμποδίζουν να βλέπει όσα συμβαίνουν σήμερα
δίπλα του; Είναι το αίμα ή το γονίδιο αυτό που μας κάνει κοινωνούς μιας κοινής κουλτούρας;

Αναρωτιέμαι πώς να αισθάνεται ένα παιδί Αλβανών μεταναστών που θα κρατήσει τη
σημαία στην εθνική γιορτή. Πόσο την πονάει άραγε τη σημαία το «ξένο» παιδί;
Πόσο το «δικό» μας; Και πόσο εμείς θέλουμε να το μετρήσουμε;