ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ Στο μάτι του Μillennium…

Καθώς ήμουν κουρνιασμένη στον καναπέ, χτύπησε το τηλέφωνο κι ήταν η φίλη μου η
Βάνα απ’ το Λονδίνο, που με πήρε για να με καλέσει στο πάρτι – Millenium. Είχε
τη φαεινή ιδέα να καλέσει λίγους φίλους από την Ελλάδα, για να γιορτάσουμε την
Πρωτοχρονιά του 2000 με θέα τη Ρόδα της Χιλιετίας.

Εδώ και μήνες τη βλέπει μισογερμένη στο ποτάμι ν’ ανέρχεται αργά και σταθερά,
για να γυρίσει στη γιορτή του Millennium.

Η κουβέντα μας συγκεντρώθηκε στη Ρόδα του Λονδίνου, σαν να ‘ταν αυτό που μας
ενδιέφερε και τις δύο πιο πολύ.

Ένα μεταλλικό τέρας, που το λένε «Το Μάτι του Λονδίνου» και είναι ορατό απ’
όλα τα ψηλά σημεία της πόλης. Ψηλότερο από το Μπιγκ Μπεν και τον καθεδρικό ναό
του Αγίου Παύλου.

Ένα εντυπωσιακό ατσάλινο λούνα – παρκ στις όχθες του Τάμεση, που θ’ αρχίσει να
γυρίζει γύρω από τον άξονά του τα μεσάνυχτα της 31.12.1999.

Η περιστροφή του θα διαρκεί μία ώρα, κι από τα εκατοντάδες κουβούκλιά του,
όπου θα στοιβαχτεί ο κοσμάκης, θα υπάρχει η απόλυτη θέα στην πρωτεύουσα.

­ Αξίζει τον κόπο; ρώτησα

­ Τόσο όσο μας χρειάζεται τώρα το Millennium, απάντησε περιπαιχτικά.

Κι αν όλοι ξέρουμε ότι είναι ένας εορτασμός που βιάστηκε η διεθνής αγορά να
μας επιβάλει, εμείς τον απορροφούμε με αφάνταστη προθυμία και χωρίς εξηγήσεις.

Εξάλλου, οι εξηγήσεις έρχονται συνήθως όταν πια δεν τις χρειαζόμαστε.