[ ΠΡΟΒΟΛΕΙΣ ]

Η επέτειος είναι ιδιαίτερα αθόρυβη. Λίγοι τη θυμούνται, πιο λίγοι θέλουν να τη
θυμούνται κι ακόμη πιο λίγοι πιστεύουν ότι αξίζει η ανάμνησή της. Ίσως μόνο η
Μαρίνα Δίζη και μερικές δεκάδες πολιτών που όπως τότε έτσι και σήμερα
εξακολουθούν να πιστεύουν ότι μπορεί να ανθήσει και στην Ελλάδα ένα σοβαρό
οικολογικό κίνημα με αξιοσημείωτη κοινοβουλευτική παρουσία (!).

Τότε, δέκα χρόνια πριν, η πρώτη Ελληνίδα οικολόγος βουλευτής έδωσε πολλές
υποσχέσεις και τήρησε τις λιγότερες (όχι από δική της ευθύνη). Το φαινόμενο
επαναλήφθηκε με τη δεύτερη και με την τρίτη «πράσινη» βουλευτή και μετά ξεθύμανε.

Τα χρόνια μπορεί να πέρασαν όχι όμως και η ελπίδα. Και ετοιμάζονται πάλι.

Αυτή τη φορά πιστεύουν ότι μπορούν να τα καταφέρουν.

Βέβαια η συγκυρία είναι σαφώς εναντίον τους. Πρώτον, διότι τα περιβαλλοντικά
δεν βρίσκονται από πλευράς δραστηριοποίησης ομάδων πολιτών στο φόρτε τους.
Δεύτερον, διότι ακόμη και οι μεγάλες διεθνείς περιβαλλοντικές οργανώσεις δεν
βρίσκονται στο καλύτερο σημείο τους και, τρίτον, διότι τα «πράσινα»
κυβερνητικά σχήματα (βλ. Γερμανία) δεν αποδεικνύονται αντάξια των προσδοκιών
(εισβολή στη Σερβία, καρτέλ πετρελαίου, πυρηνικά κ.λπ.).

Ίσως όμως το σημαντικότερο επιχείρημα κατά της νέας εκλογικής περιπέτειας των
«πρασίνων» είναι ο χρόνος που πέρασε ανεκμετάλλευτος. Από εκείνη την περίοδο
επιβίωσαν ελάχιστες οικολογικές οργανώσεις, ενώ η δράση τους περιορίστηκε ή
σχεδόν τερματίστηκε. Αντίθετα, οι οργανώσεις που δομήθηκαν σχεδόν σε
επαγγελματικά πρότυπα, με απολύτως συγκεκριμένους τομείς, έχουν σήμερα πατήσει
σταθερά στα πόδια τους και απολαμβάνουν το ανάλογο κύρος.

(Τα παιδιά της Αίγινας μεγάλωσαν, όπως και της Ορνιθολογικής και της Φώκιας
και της Χελώνας και σήμερα το έργο τους είναι αξιοπρόσεκτο).

Αυτοί έπεισαν τους πολίτες.

Αυτοί παίρνουν καθημερινά την ψήφο των πολιτών, όταν οι τελευταίοι τους
αναζητούν για να φροντίσουν ένα τραυματισμένο ζώο ή έστω για πληροφορίες.

Αυτοί δείχνουν και τον δρόμο μιας εκλογικής συμμετοχής με πιθανότητες επιτυχίας.