Διακανονισμός ή δικαστήρια

Πολλοί μπορεί να είναι οι λόγοι που οδηγούν τον κάτοχο μιας πιστωτικής
κάρτας στη μη τακτοποίηση των υποχρεώσεών του που προκύπτουν από τη χρήση της.
Αρχής γενομένης από την οικονομική αδυναμία, η οποία μπορεί να είναι προσωρινή
ή και μόνιμη και που μπορεί να προέκυψε μετά την έκδοσή της.

Η αντιμετώπιση που επιφυλάσσουν οι εκδότριες εταιρείες στους ασυνεπείς πελάτες
τους είναι διαφορετική κατά περίπτωση.

Τα αρμόδια τραπεζικά στελέχη που ασχολούνται με το συγκεκριμένο αντικείμενο
υποστηρίζουν ότι «κατ’ αρχήν οι πελάτες αυτοί, με βάση την έως τώρα πρακτική
και εμπειρία, χωρίζονται σε δύο κατηγορίες και συγκεκριμένα σε εκείνους οι
οποίοι επιθυμούν παρ’ όλ’ αυτά να τακτοποιήσουν τις υποχρεώσεις τους και σε
εκείνους οι οποίοι αδιαφορούν παντελώς».

Οι αδιάφοροι

Η δεύτερη κατηγορία αντιμετωπίζεται συνήθως μέσω της δικαστικής οδού, η οποία
αποτελεί περίπου μονόδρομο, σε αυτές τις περιπτώσεις. Ειδικά, αν το επίμαχο
ποσό είναι σημαντικό, οι διαδικασίες προωθούνται άμεσα, αφού οι επισφάλειες
ήταν και παραμένουν ο υπ’ αριθμόν ένα «εχθρός» των τραπεζών από την έναρξη της
λειτουργίας τους.

Νέος διακανονισμός

Στην περίπτωση όμως που ο υπόχρεος κάτοχος της κάρτας έχει τη διάθεση να
τακτοποιήσει τις ληξιπρόθεσμες υποχρεώσεις του, τότε η τακτική που
ακολουθείται είναι διαφορετική. Ειδικότερα, η εκδότρια εταιρεία ­ θυγατρική
συνήθως κάποιας τράπεζας ­ τον καλεί και από κοινού επιχειρείται η επίλυση του
προβλήματος, μέσω ενός νέου διακανονισμού του χρέους που έχει δημιουργηθεί. Ο
διακανονισμός αυτός αφορά τόσο τη χρονική διάρκεια αποπληρωμής του χρέους, που
αναπροσαρμόζεται, όσο και ως προς τη μηνιαία δόση που συμφωνείται να
καταβάλλεται κατά τη διάρκειά της.

«Συνήθως» τονίζουν τα αρμόδια στελέχη «το πρόβλημα εντοπίζεται στη μη
τακτοποίηση της ελάχιστης μηνιαίας καταβολής που προβλέπεται από τη χρήση της
κάρτας. Το συγκεκριμένο υπόλοιπο σταδιακά μεγαλώνει και κάποια στιγμή φθάνει
σε τέτοιο ύψος που, αναγκαστικά, ως πρώτο μέτρο, παγώνουμε τη χρήση της».

Η διαδικασία

Αμέσως μετά υπολογίζεται το ακριβές ύψος της υποχρέωσης που έχει δημιουργηθεί
από τη μη καταβολή των ελάχιστων μηνιαίων καταβολών.

Η διαδικασία που ακολουθείται είναι η εξής: Αν υποτεθεί ότι το υπόλοιπο
ανέρχεται στο 1.000.000 δρχ., με την ελάχιστη μηνιαία καταβολή του να
υπολογίζεται στο 7% του ποσού, δηλαδή εν προκειμένω τις 70.000 δρχ., τότε
συνυπολογίζονται στο γενικό ποσό οι καθυστερημένες ελάχιστες μηνιαίες
καταβολές και οι προβλεπόμενοι τόκοι. Η άθροιση αυτή έχει ως αποτέλεσμα να
προκύπτει συνήθως ένα εξαιρετικά μεγάλο ποσό, σε σχέση με το αρχικό, γεγονός
το οποίο προκαλεί και τις έντονες διαμαρτυρίες του υπόχρεου κατόχου της κάρτας.

Συμβιβαστική φόρμουλα

Ακολούθως και εφόσον διατυπώνεται εκ μέρους του η πρόθεση να την τακτοποιήσει,
απευθύνεται στην εκδότρια εταιρεία και συνήθως βρίσκεται μια συμβιβαστική
φόρμουλα που μπορεί να προβλέπει την αποπληρωμή του χρέους σε διάστημα έως και
20 μηνών, ορίζοντας και πάλι μια ελάχιστη μηνιαία καταβολή που κρίνεται και
από τις δύο πλευρές ότι ο υπόχρεος μπορεί να καλύψει.

Στην περίπτωση αυτή πάντως η κάρτα παραμένει «παγωμένη», από την άποψη ότι ο
κάτοχός της δεν μπορεί να κάνει χρήση, έως ότου τουλάχιστον τακτοποιήσει την
εκκρεμότητά του.