[ ΠΡΟΒΟΛΕΙΣ ]

Για έναν άνθρωπο που έχει τη δημοσιογραφία ως κύριο επάγγελμα, είναι δύσκολο
να αποφύγει την παρακολούθηση μιας συζήτησης προ ημερησίας διατάξεως σε
επίπεδο πολιτικών αρχηγών στη Βουλή. Ειδικά μάλιστα όταν η συζήτηση αφορά ένα
από τα φλέγοντα θέματα της επικαιρότητας ­ τις επιπτώσεις των σεισμών και την
αποκατάσταση των σεισμοπαθών.

Έτσι, την Παρασκευή το μεσημεράκι, την ώρα που οι περισσότερες τηλεοράσεις της
χώρας ήταν ανοικτές στα κανάλια που μετέδιδαν την κίνηση του Χρηματιστηρίου,
κάποιες λίγες ήταν συντονισμένες στην κρατική τηλεόραση, που προσέφερε τη
συζήτηση στη Βουλή σε ζωντανή μετάδοση.

Οι συζητήσεις στη Βουλή σε επίπεδο αρχηγών έχουν μία αίγλη από τα τέλη της
δεκαετίας του ’70 ­ όταν χιλιάδες άνθρωποι στήνονταν μπροστά στους
τηλεοπτικούς δέκτες για να παρακολουθήσουν τις «μονομαχίες» των Κωνσταντίνου
Καραμανλή και Ανδρέα Παπανδρέου.

Η αίγλη συντηρήθηκε στη δεκαετία του ’80, με τον Ανδρέα Παπανδρέου (πάλι) και
τον κ. Κ. Μητσοτάκη. Και η αλήθεια είναι ότι στην αρχή, οι κ.κ. Κ. Σημίτης και
Κ. Καραμανλής έκαναν φιλότιμες προσπάθειες να συντηρήσουν το σκηνικό της
αντιπαράθεσης. Τους προδίδει όμως η θεματογραφία.

Βλέπετε, μια συζήτηση για τους σεισμούς και τα προβλήματα των σεισμοπαθών
διαφέρει αρκετά από μια συζήτηση για την εξωτερική πολιτική, όπου όλα τα
απίθανα επιτρέπονται: Υποτίθεται ότι μια συζήτηση για πρακτικά ζητήματα ­ όπως
η τροφοδοσία των καταυλισμών και η προσωρινή στέγαση των σεισμοπαθών ­ οδηγεί
και σε «πρακτικές» ομιλίες, όπου η αντιπαράθεση έχει να κάνει με το τι έχει
κάνει η κυβέρνηση και το τι προτείνει η αντιπολίτευση.

Ωστόσο, το παρελθόν κυνηγά την αντιπολίτευση: Ενώ ο κ. Κ. Σημίτης ­
αναγκαστικά ­ έκανε τον απολογισμό των κυβερνητικών πεπραγμένων, ο κ.
Καραμανλής δεν πρότεινε, μόνον σχολίασε ­ «έχουμε ένα κράτος ντροπής». Σοβαρά;

Μ’ ετούτα και μ’ εκείνα, οι συζητήσεις σε επίπεδο πολιτικών αρχηγών θα πρέπει
να γίνονται Σάββατο ή Κυριακή. Τουλάχιστον θα μπορούν να ελπίζουν ότι μιας και
το Χρηματιστήριο δεν λειτουργεί, κάποιοι πολίτες θα μπορούσαν να κάνουν ζάπινγκ…