Η στρατηγική της… θολούρας

ΤΗΝ ΕΒΔΟΜΑΔΑ που πέρασε, οι πρεσβείες των χωρών της Ευρωπαϊκής Ένωσης στην
Αθήνα είχαν πολλή δουλειά: έπρεπε να μελετήσουν, ερμηνεύσουν,
αποκωδικοποιήσουν κι αναλύσουν τις δηλώσεις του Πρωθυπουργού και του υπουργού
Εξωτερικών. Ζητούμενο, να απαντήσουν στο ερώτημα «τι θέλει η Αθήνα» για να
δώσει το «πράσινο φως» στην τουρκική υποψηφιότητα για την Ευρωπαϊκή Ένωση,
κατά τη Σύνοδο Κορυφής του Ελσίνκι.

Η δουλειά τους δεν ήταν εύκολη. Εάν προσπαθούσαν να ερμηνεύσουν το πνεύμα των
δηλώσεων του Πρωθυπουργού μετά τις συναντήσεις του με δύο Ευρωπαίους ομολόγους
του ­ τον κ. Λιπόνεν της Φινλανδίας και τον κ. Σρέντερ της Γερμανίας ­ θα
έπρεπε μάλλον να οδηγηθούν στο συμπέρασμα ότι η Ελλάδα αναμένει «κάποιο βήμα»
εκ μέρους της Τουρκίας. Εάν, από την άλλη μεριά, έπαιρναν τοις μετρητοίς το
πνεύμα των ομιλιών του Γιώργου Παπανδρέου στην Κωνσταντινούπολη, θα έπρεπε να
συμπεράνουν ότι η Αθήνα δεν βάζει όρους στην Τουρκία κι αναμένει «κάποια
κίνηση» από πλευράς των εταίρων.

Τι συμβαίνει, λοιπόν; Μήπως υπάρχει κάποια κλασική διγλωσσία μεταξύ των δυο
«μαγαζιών» ­ όπως ονομάζονται στην πολιτική αργκό το υπουργείο Εξωτερικών και
το Μέγαρο Μαξίμου;

Έμπειρος Ευρωπαίος διπλωμάτης ­ και με άριστη γνώση των συσχετισμών εντός της
κυβέρνησης ­ δίδει μια άλλη εξήγηση: «Υπάρχει μια θολούρα, μια ασάφεια, αλλά
αυτή είναι συνειδητή. Η Αθήνα αφενός θέλει να έχει μεγαλύτερη ευχέρεια στη
διαπραγμάτευση που έχει αρχίσει εν όψει Ελσίνκι, αφετέρου δεν θέλει να
εγκλωβιστεί σε μια θέση που θα την οδηγήσει με την πλάτη στον τοίχο, που θα
την εγκλωβίσει ­ κι αυτό έχει συμβεί στο παρελθόν, και μάλιστα πρόσφατο». Ως
εκ τούτου, το συμπέρασμα που βγάζει ο εν λόγω διπλωμάτης ­ βοηθούντων και των
πυκνών επαφών που έχει με τους αρμοδίους για το θέμα ­ είναι πως «μας έχει
γίνει σαφές ότι δεν θέλουν να γυρίσουν πίσω στην Ελλάδα από το Ελσίνκι χωρίς
να έχουν πάρει κάτι. Αυτό μας το λένε σε όλους τους τόνους. Τώρα, κατά
προτίμηση θα ήθελαν ένα ουσιαστικό βήμα εκ μέρους της Τουρκίας. Εναλλακτικά,
όμως, θα ήθελαν μια εξίσου ουσιαστική δέσμευση των 15 σε κάτι».

Πότε θα ξεκαθαρίσει το τοπίο; Η απάντηση, για τον ίδιο, είναι απλή: «Ακριβώς
δύο ώρες μετά την ανακοίνωση του κειμένου των συμπερασμάτων του Ελσίνκι».

Όλα μέλι-γάλα, λοιπόν, στις σχέσεις υπουργείου Εξωτερικών και Μαξίμου; Η
διαφορά που παρατηρείται στις διατυπώσεις είναι… σκηνοθετημένη ­ κάτι σαν το
παιχνίδι του καλού και του κακού αστυνόμου, που λέγαμε παλιά;

Δεν εξηγείται επίσης γιατί έτερος συνεργάτης του Πρωθυπουργού άφησε να
διαρρεύσει ότι ο κ. Παπανδρέου ζήτησε από τον Πρωθυπουργό να «μαζέψει» τον κ.
Πάγκαλο, κατά την προχθεσινή σύσκεψη στο Μαξίμου.

Αντιστοίχως, δεν εξηγείται γιατί στελέχη του υπουργείου Εξωτερικών υποστήριζαν
πως μετά τους μύδρους του Θόδωρου Πάγκαλου, ο κ. Παπανδρέου «δεν έλαβε την
υποστήριξη που θα άρμοζε» από τον Πρωθυπουργό.

Το κλειδί αυτών των φαινομένων μπορεί να ευρίσκεται τελικώς σε ένα τρίτο…
γήπεδο: ο κ. Παπανδρέου ακολουθεί μια συγκεκριμένη πολιτική, η οποία ­ μέχρι
στιγμής τουλάχιστον ­ αποδίδει και στον ίδιο, ως πολιτικό, και στην κυβέρνηση
συνολικά. Αυτό δείχνουν τα γκάλοπ. Είναι ως εκ τούτου λογικό να μην επιθυμεί
να καρπωθεί άλλος την επιτυχία ­ εφόσον φυσικά επιτύχει. Ο κ. Σημίτης, από την
πλευρά του επιθυμεί να δείξει ­ όπως λέει στενός του συνεργάτης ­ ότι «τον
τελευταίο λόγο τον έχει πάντα ο Πρωθυπουργός».