ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ Φοβάμαι, ανησυχώ, αλλά ελπίζω

Όσο και ψύχραιμη να το παίζω, φοβάμαι τον σεισμό, δεν λέω. Σε καμία
περίπτωση ωστόσο δεν πρόκειται να πάρω τα όρη και τα βουνά το Σαββατοκύριακο.
Σκέπτομαι μάλιστα να κάνω και καμιά βολτούλα κατά τα ρήγματα της Αττικής. Δεν
βλέπω τον λόγο να αρχίσω, σε κατάσταση υστερίας, να τρέχω για να γλιτώσω έναν
επικείμενο σεισμό. Σκέπτομαι την επαύριον ενός ενδεχόμενου μεγάλου
κατα-στροφικού σεισμού που μπορεί να ισοπεδώσει την Αθήνα. Φαντάζομαι τον
εαυτόν μου να περιφέρεται σαν τον ανήλικο πρωταγωνιστή του Σπίλμπεργκ στην
ταινία η Αυτοκρατορία του Ήλιου, ανάμεσα σε κουφάρια πόλεων, με μουτζουρωμένο
πρόσωπο και πίσω του, στο βάθος, φωτιά και καπνός. Βογγητά, αίμα, στάχτη,
θάνατος. Πώς να περάσω ένα ήρεμο γουικέντ, όταν μέσα μου ο φόβος μήπως οι
δικοί μου άνθρωποι πάθουν κάτι κακό είναι ισχυρότερος από τον φόβο μήπως
κάποια μαρκίζα ή ένα τούβλο ή και ολόκληρο το ταβάνι μού πέσει στο κεφάλι. Να
προφυλάξω τον εαυτόν μου, να τον σώσω για να γυρίσω πίσω ­ έγκαιρα άραγε; ­
και να σκάβω με τα νύχια μου τα συντρίμμια αναζητώντας πόσους και ποιους; Σε
μια πόλη γκρεμισμένη, μέσα σε αποκαΐδια, εγώ, αρτιμελής, ενδεχομένως χωρίς
σπίτι, αλλά και χωρίς αμυχή, χωρίς φίλους, συγγενείς, γνωστούς, θα έχω
αποδειχθεί προνοητικότερη των άλλων. Και μόνη. Ε! Όχι.

Προτιμώ να εξαντληθώ στο να επαναλαμβάνω τις οδηγίες αντιμετώπισης των
σεισμών. Πες και ξαναπές κάτι θα μείνει… Που θα σώσει τους περισσότερους…