Παιδιά-μάρτυρες ακροβατούν ανάμεσα στην αλήθεια και το ψέμα

«Ποτέ δεν θα ξεχάσω μια υπόθεση αποπλάνησης ανηλίκου που είχε εκδικαστεί
στο Μεικτό Ορκωτό Δικαστήριο Καρπενησίου. Στο εδώλιο ο πατέρας. Αν μπορεί
κανείς να τον πει έτσι. Θύμα της κτηνωδίας του ο 13χρονος γιος του. Το αγοράκι
είχε εκμυστηρευτεί στη γιαγιά του ­ μητέρα της μητέρας του ­ ότι ο μπαμπάς το
είχε πάρει δύο φορές μαζί του στο κρεβάτι, ενώ έλειπε η μαμά, και είχε
ασελγήσει πάνω του. Η γιαγιά δεν πίστεψε το παιδί και, βεβαίως, δεν έδωσε
καμία συνέχεια στο θέμα. Η κόρη της ήταν κωφάλαλη και φαίνεται πως αισθανόταν
και ευγνωμοσύνη στον γαμπρό της που την παντρεύτηκε. Ο μικρός όμως δεν έχασε
το κουράγιο του. Είχε την τόλμη να καταγγείλει τον πατέρα του στην Αστυνομία.
Οι λεπτομέρειες που ανέφερε για ό,τι συνέβαινε όταν ο πατέρας του τον έπαιρνε
μαζί στα κτήματα για να μαζέψουν τις ελιές, έπεισαν τους αστυνομικούς. Αμέσως
ενημερώθηκε η μητέρα του παιδιού, η οποία, παρά την αναπηρία της, ζήτησε
διαζύγιο. Ο ίδιος αρνήθηκε τα πάντα. Τα απέδιδε στην αχαλίνωτη φαντασία του
μικρού. Το παιδί όμως επέμενε. Και ήταν σε θέση, στο δικαστήριο, να περιγράψει
τα πάντα με κάθε λεπτομέρεια. Εμείς, από την έδρα, τον πιέσαμε πολύ. Και
τελικά ομολόγησε. Του επιβάλαμε τη μέγιστη ποινή, κάθειρξη 10 ετών. Συνήθως οι
καταγγελίες των παιδιών, ειδικά για θέματα σεξουαλικά, είναι βάσιμες. Υπάρχουν
βεβαίως και περιπτώσεις ­ τις συναντάμε περισσότερο σε κορίτσια ­ όπου όλα
αποτελούν αποκύημα φαντασίας. Είτε γιατί κάποιος ­ ακόμη και ο πατέρας τους ­
δεν τα προσέχει όσο θα ήθελαν είτε γιατί θέλουν να τον εκδικηθούν. Σ’ αυτές
τις υποθέσεις πρέπει να είναι πολύ διεισδυτικός ο δικαστής, ώστε να διακρίνει
την αλήθεια από το ψέμα. Γιατί συχνά οι καταγγελίες των παιδιών δεν είναι
εύκολο να αποδειχθούν. Οι δράστες φροντίζουν να μην υπάρχει μάρτυρας κι έτσι,
με μόνη τη μαρτυρία του παιδιού, ενδέχεται και να αθωωθεί ο κατηγορούμενος».

Ένα παιχνίδι αρκεί για να γίνει η αρχή. Για να παρασυρθεί ένα παιδί σ’ ένα
δρόμο, από όπου, τουλάχιστον η ψυχή του, μπορεί να μη βρει ποτέ διέξοδο. Οι
δράστες, άνδρες πάντα, άτομα του στενού φιλικού περιβάλλοντος συχνά,
καλλιεργούν μια σχέση εμπιστοσύνης με τον ανήλικο στόχο τους και εφαρμόζουν τα
εγκληματικά τους σχέδια. Η ενδεχόμενη αποκάλυψη των βδελυρών τους πράξεων
παύει να τους απασχολεί από τη στιγμή που κατορθώνουν να καταστήσουν τα παιδιά
συνένοχα. Δεν είναι δύσκολο να τα πείσουν πως ό,τι συμβαίνει στις ιδιαίτερες
συναντήσεις τους βαρύνει και τα ίδια. Για να εξασφαλίσουν οπωσδήποτε τη σιωπή
τους λαμβάνουν και άλλα μέτρα. Φωτογραφίες που ποτέ δεν θα ήθελαν να δουν οι
γονείς τους, τα αναγκάζουν να ζήσουν μόνα το δράμα τους.

Το δράμα αυτό παίρνει μεγαλύτερες διαστάσεις όταν ο δράστης ανήκει στο
συγγενικό περιβάλλον. Και ανυπολόγιστες αν έχει τυπικά τον… τίτλο του
πατέρα. Πού να βρει ένα ανυπεράσπιστο παιδί τη δύναμη να τον καταγγείλει; Να
πει τι και σε ποιον; Κι αν η μητέρα, το μόνο πρόσωπο που μπορεί να το
στηρίξει, επιλέξει τη… σιωπηλή διαμαρτυρία; Αν προτιμήσει να «μη διαλύσει το
σπίτι της»; Τα ερωτήματα δεν έχουν απαντήσεις…

Εκτός αν θελήσει να αποδώσει κανείς τις συγκλονιστικές καταγγελίες ενός
παιδιού στην αχαλίνωτη φαντασία του. Στα όνειρα που το θέλουν να πρωταγωνιστεί
σε μια ταινία τρόμου, όπου κάποιοι κακοί το παρασύρουν σε σκοτεινά δωμάτια και
εκμεταλλεύονται την αθωότητά του. Ναι. Συμβαίνει κι αυτό. Μπορεί ένα παιδί που
νιώθει παραμελημένο να σκηνοθετήσει την κακοποίησή του. Αλλά όχι συχνά. Μπορεί
να επινοήσει μια ιστορία, να εμπλέξει άδικα αθώους ανθρώπους, αλλά αυτό
αποτελεί την εξαίρεση του κανόνα.

Και πώς είναι δυνατόν να διακρίνει κανείς το ψέμα από την αλήθεια; Δεν είναι
καθόλου εύκολη δουλειά. Αν κάποιο ­ έστω ισχνό στοιχείο ­ δεν «ρίχνει» λίγο
φως, ποτέ κανείς δεν μπορεί να είναι βέβαιος για τα συμπεράσματά του.

Η έλλειψη υστεροβουλίας ενός παιδιού, αν θεωρηθεί δεδομένη, ίσως οδηγήσει την
ανάκριση σε λάθος δρόμο. Στην τιμωρία ενός αθώου. Η αμφισβήτηση των όσων λέει,
ωστόσο, έτσι, μόνο και μόνο επειδή είναι παιδί, ενδέχεται να προκαλέσει
ανεπανόρθωτα αποτελέσματα. Η ευθύνη στους αρμοδίους…

ΝΙΚΟΣ ΤΣΟΥΝΗΣ

Αποκαλύφθηκε όταν η μικρή έλυσε τη σιωπή της

Ένας εφιάλτης, που είχε το πρόσωπο ενός φίλου του θετού πατέρα της, σκίασε τα
πιο ξένοιαστα χρόνια της μικρής Πολωνέζας. Από την ηλικία των 6 ετών, οπότε
ήρθε με τη μητέρα της από την Πολωνία, ζούσε διαρκώς υπό την απειλή της
αποκάλυψης του μυστικού που… μοιραζόταν μ’ έναν άνδρα, ο οποίος διήνυε την
έβδομη δεκαετία της ζωής του!

Στην αρχή κέρδισε την εμπιστοσύνη της χαρίζοντάς της παιχνίδια. Άλλωστε, ήταν
πολύ φίλος του ανθρώπου που είχε παντρευτεί η μητέρα της, του πατέρα της
πλέον, αφού την είχε υιοθετήσει. Μετά τον γάμο είχαν εγκατασταθεί στην περιοχή
του Αυλώνα, όπου αναπτύχθηκε η φιλική σχέση της οικογένειας με τον Νίκο Θ.
Τσούνη. Κανείς δεν μπορούσε να φανταστεί ότι ο σοβαρός εκείνος κύριος, που
έδειχνε να αγαπάει τόσο το κοριτσάκι, θα διέπραττε ένα τέτοιο αποτρόπαιο
έγκλημα εις βάρος της ψυχής της.

Είχε φθάσει στην εφηβεία το κορίτσι, όταν μία ημέρα, ο τρόπος που μιλούσε στο
τηλέφωνο, προκάλεσε τις υποψίες της μητέρας της. Η Πολωνέζα κοινωνιολόγος
αναγκάστηκε να σηκώσει με προσοχή το ακουστικό της δεύτερης συσκευής της
γραμμής και τότε άκουσε ό,τι χειρότερο για μια μάνα. Στην άλλη άκρη της
γραμμής ήταν ο… οικογενειακός φίλος, που προσπαθούσε να πείσει τη μικρή να
συναντηθούν. Εκείνη αρνιόταν χαμηλόφωνα, ζητώντας του να την αφήσει επιτέλους ήσυχη.

Η στιγμή να αποκαλυφθούν όλα είχε φθάσει. Η μητέρα πλησίασε με αγάπη την κόρη
της και την προκάλεσε να της τα πει όλα. Το παιδί ξέσπασε σε λυγμούς. Χρόνια
βασανιζόταν. Ήρθε η ώρα να λυτρωθεί. Άρχισε να περιγράφει τα μαρτύρια που είχε
υποστεί από τα έξι χρόνια της. Όταν, αθώο παιδί όπως ήταν, νόμιζε πως ο καλός
φίλος τη χάιδευε με στοργή, ενώ εκείνος ασελγούσε εις βάρος της και αργότερα
τη βίαζε. Η σιωπή της είχε εξασφαλιστεί διά του εκβιασμού. Την απειλούσε πως
αν έλεγε κάτι στους δικούς της θα τους έδειχνε τις φωτογραφίες που την
απεικόνιζαν γυμνή.

Η μικρή είχε ευτυχώς, από την πρώτη στιγμή, τη συμπαράσταση της οικογένειάς
της. Με στήριγμα την αγάπη τους κατόρθωσε να φθάσει στο δικαστήριο και να
αποκαλύψει ­ ενώπιον του ανθρώπου που επί τόσα χρόνια φοβόταν ­ όσα της είχε
κάνει. Δεν ήταν εύκολο.

Η δίκη έγινε κεκλεισμένων των θυρών. Όπως συμβαίνει πάντα όταν οι μάρτυρες ή
οι κατηγορούμενοι ­ στα δικαστήρια ανηλίκων ­ είναι ανήλικοι. Και ενώ όλοι οι
παράγοντες ρίγησαν ακούγοντας το δράμα αυτού του παιδιού, ο κατηγορούμενος δεν
δίστασε να σπιλώσει την υπόληψη της μητέρας τής μικρής. Ισχυρίστηκε πως εκείνη
τα είχε σκηνοθετήσει όλα, επειδή ο ίδιος δεν είχε ανταποκριθεί στις ερωτικές
προκλήσεις της. Και πως, για να τον εκβιάσει και να του αποσπάσει χρήματα,
έβαλε το παιδί της να πει αυτή την ιστορία.

Δεν κατόρθωσε όμως να πείσει τους δικαστές. Και του επέβαλαν το ανώτερο όριο
της προβλεπόμενης από τον νόμο ποινής για τα απάνθρωπα αδικήματα που είχε
διαπράξει. Κάθειρξη 25 χρόνων για αποπλάνηση και βιασμό κατ’ εξακολούθηση. Στα
74 του χρόνια…

ΒΑΣΙΛΗΣ ΚΡΙΣΙΛΙΑΣ

Η περιπέτεια τελείωσε όταν εξομολογήθηκε τον έρωτά της

Δώδεκα μήνες φυλακή! Ένας χρόνος που φάνηκε αιώνας στον 25χρονο οικοδόμο
Βασίλη Κρισίλια. Δέσμιος της παιδικής φαντασίας, είχε κριθεί προφυλακιστέος
για βαρύτατα αδικήματα!

Όλα ξεκίνησαν στο τέλος Ιουνίου 1993. Ένα δωδεκάχρονο κοριτσάκι μεταφέρεται σε
κωματώδη κατάσταση από την Κάρυστο σε νοσοκομείο της Αθήνας. Ανήσυχοι οι
γονείς της, αλλά και οι γιατροί που την παρακολουθούν, περιμένουν με αγωνία τη
στιγμή που η Βασιλική θα ανακτήσει τις αισθήσεις της. Ελπίζουν πως,
τουλάχιστον η ίδια, θα τους δώσει μια εξήγηση σχετικά με ό,τι της συνέβη.

Πράγματι η μικρή συνέρχεται και έπειτα από πολλούς δισταγμούς αποφασίζει να…
αποκαλύψει στους γονείς της την περιπέτειά της. «Ομολογεί» πως κάνει χρήση
ναρκωτικών! Και κατονομάζει ως προμηθευτή της τον Βασίλη Κρισίλια. Στις
επίμονες ερωτήσεις των γονιών της περιγράφει και τη μέθοδο που ακολουθεί ο
οικοδόμος για να φτάσουν ασφαλώς στα χέρια της τα ναρκωτικά. Ισχυρίζεται πως
της τα στέλνει μέσω ταχυδρομείου, συσκευασμένα σε μικρά δέματα.

Ανάστατοι οι γονείς του ανήλικου κοριτσιού καταγγέλλουν αμέσως την υπόθεση
στην Αστυνομία. Κανείς δεν έχει το δικαίωμα να κλείσει τα αυτιά του στις
σοβαρότατες αυτές αποκαλύψεις ενός μικρού παιδιού. Έτσι, όπως ήταν επόμενο, ο
Κρισίλιας συλλαμβάνεται. Εναντίον του ασκείται ποινική δίωξη για προμήθεια και
πώληση ναρκωτικών ουσιών.

Εμβρόντητος εκείνος φωνάζει με όλες του τις δυνάμεις πως η εμπλοκή του δεν
έχει καμιά σχέση με την πραγματικότητα. Πως όλα συνέβησαν μόνο στη φαντασία
της Βασιλικής. Αλλά και οι ιατρικές εξετάσεις επιβεβαιώνουν τους ισχυρισμούς
του. Η δωδεκάχρονη δεν έχει κάνει χρήση ναρκωτικών, λέει η σχετική γνωμάτευση.

Παρ’ όλα αυτά ο Βασίλης Κρισίλιας κρίνεται προφυλακιστέος. «Τον αγαπώ και θέλω
να τον παντρευτώ», δηλώνει η μικρή στον ανακριτή. Η εξομολόγησή της ξαφνιάζει.
Κι ενώ θα έπρεπε να προκαλέσει υποψίες για τη βασιμότητα των καταγγελιών της
Βασιλικής, η ανάκριση ακολουθεί την πορεία της χωρίς τίποτε να αλλάξει.

Το βούλευμα που εκδίδει το δικαστικό συμβούλιο παραπέμπει τον οικοδόμο στο
Τριμελές Εφετείο Κακουργημάτων. Ο κατηγορούμενος, ύστερα από δωδεκάμηνο
εγκλεισμό στις φυλακές, αφήνεται ελεύθερος με περιοριστικούς όρους,
προκειμένου να εξασφαλιστεί η παρουσία του στο δικαστήριο.

Οι αλλεπάλληλες αναβολές έχουν ως αποτέλεσμα να εκδικαστεί η υπόθεση πέντε
χρόνια ύστερα από τη σύλληψή του. Ο Βασίλης Κρισίλιας είναι πλέον 30 ετών και
η Βασιλική 17.

Η νεαρή κοπέλα, απαλλαγμένη πια από τον παιδικό παρορμητισμό, ορκίζεται να πει
την αλήθεια. Είναι η μόνη ίσως ουσιώδης μάρτυρας κατηγορητηρίου.

«Όλα όσα έχω καταθέσει για τον κατηγορούμενο είναι ψέματα», ομολογεί και
προκαλεί αναταραχή στο ακροατήριο. Χρειάστηκε θάρρος για να το κάνει, αλλά
φαίνεται πως είχε ήδη αποφασίσει να περιορίσει τη φαντασία της. Άλλωστε ο
Βασίλης Κρισίλιας δεν ήταν το μόνο θύμα της ευφάνταστης μικρής.

Ύστερα από μια απερίγραπτη ταλαιπωρία πέντε ετών, ο οικοδόμος παραδόθηκε
«λευκός» στην κοινωνία. Το δικαστήριο ­ όπου δεν θα έπρεπε να φτάσει η υπόθεση
­ λαμβάνοντας υπόψη και τις ιατρικές γνωματεύσεις, τον κήρυξε αθώο.