Η ψυχή του ήταν ένα ηφαίστειο

Τα κομμάτια του καθρέφτη της ζωής του θα προσπαθήσει να κολλήσει ο 19χρονος
Γιάννης Κολόβης, ο οποίος σε λίγο καιρό θα κληθεί να υπερασπίσει τον εαυτό του
από το εδώλιο του Μεικτού Ορκωτού Δικαστηρίου της Αθήνας.

Γ. Κολόβης. Σκότωσε τον πατέρα του γιατί δεν άντεχε να βλέπει να κακοποιεί τη μητέρα του. Οι δικαστές τον στέλνουν στο εδώλιο, θεωρώντας ότι τέλεσε το έγκλημα σε ήρεμη ψυχική κατάσταση

Κατηγορείται ότι σκότωσε τον πατέρα του Νίκο, όταν εκείνος επιχείρησε για άλλη
μία φορά να βιάσει τη μητέρα του χωρίς να νοιάζεται για τους αυτόπτες μάρτυρες
του έργου, που δεν ήταν άλλοι από τον 18χρονο ­ τότε ­ Γιάννη και τον 10χρονο
αδελφό του Κώστα. Χρόνια ολόκληρα επέτρεπε στον εαυτό του να γίνεται θεατής
του ίδιου έργου. Χρόνια ολόκληρα έκλεινε τα μάτια του και ζούσε τον ίδιο
εφιάλτη. Κουβαλούσε μέσα του το βαρύ φορτίο και όλα τα ένοχα μυστικά που
έκλεινε η πόρτα του σπιτιού της οικογένειας Κολόβη. Οι φίλοι του και οι
συμμαθητές του έβλεπαν πως κάτι τον βασάνιζε, αλλά δεν ήξεραν τι ήταν αυτό που
στερούσε το χαμόγελο από το πρόσωπο του Γιάννη…

Εκείνο το βράδυ, όμως, της 26ης Φεβρουαρίου 1998, ο Γιάννης δεν άντεξε. Η οργή
του ξεχείλισε. Και τότε όλοι οι απ’ έξω κατάλαβαν γιατί ο φίλος τους έγινε παραβάτης.

Με μία δρασκελιά βρέθηκε από τη θέση του θεατή στη θέση τού πρωταγωνιστή μίας
τραγωδίας. Μόνο που και πάλι ο Γιάννης κράτησε για τον εαυτό του τον
δυσκολότερο ρόλο. Του δράστη, που αφαίρεσε τη ζωή του πατέρα του κτυπώντας τον
με ένα σφυρί στο κεφάλι. Ήθελε, λέει, να σώσει τη μητέρα του, την οποία
προσπαθούσε να… βιάσει ο πατέρας του.

Σε αυτόν τον ρόλο του κατηγορουμένου καλείται να ανταποκριθεί ο Γιάννης, μετά
το παραπεμπτικό βούλευμα του Συμβουλίου Πλημμελειοδικών της Αθήνας,
κουβαλώντας στην πλάτη του το στίγμα του δολοφόνου. Κατηγορία βαρύτατη και
αντιστρόφως ανάλογη με το νεαρόν της ηλικίας του.

Δεν ήθελε να τον σκοτώσει. Δεν το είχε προσχεδιάσει. Μόνος του άνοιξε το κελί
της φυλακής, όπου παρέμεινε κρατούμενος για περίπου δύο μήνες. Μέχρι που η
ανακρίτρια κ. Ελευθερία Ρώμα, η οποία είχε χειριστεί την υπόθεση τού χάρισε,
έστω και προσωρινά, την προσωπική του ελευθερία!

Αντικατέστησε την προσωρινή του κράτηση με περιοριστικούς όρους, για να
μπορέσει το παιδί να τελειώσει το σχολείο του και να πάρει το πτυχίο του
ηλεκτρολόγου. Σκοπός της δεν ήταν να γλιτώσει την τιμωρία, αλλά να του δώσει
μία ακόμη ευκαιρία, ώστε όταν πια κλείσει την τραγική παρένθεση της ζωής του
και ξεπληρώσει το χρέος της ποινής που θα του επιβάλει η Πολιτεία, να μπορεί
να στηριχθεί στα πόδια του και να βοηθήσει την οικογένειά του.

Ο Γιάννης δεν διέψευσε κανέναν από όσους τον πίστεψαν. Την οικογένειά του,
τους συμμαθητές του, τους καθηγητές, την ανακρίτρια… Τελείωσε το σχολείο του
και προσπαθεί ­ μέσω της εργασίας του ­ να βοηθήσει τη μητέρα του, που
πληρώνει το δικό της μερίδιο ευθύνης σε αυτή την τραγική ιστορία.

Η εισαγγελέας κ. Αικατερίνη Πιστόλη, όμως, εισηγήθηκε και οι δικαστές
αποδέχθηκαν ότι ο Γιάννης σκότωσε τον πατέρα του σε ήρεμη ψυχική κατάσταση και
απέρριψαν οποιονδήποτε ισχυρισμό περί άμυνας ή βρασμού ψυχικής ορμής.

Οι άνθρωποι αυτοί λες και όταν έκριναν την υπόθεση αυτή έκλεισαν τα μάτια στις
καταθέσεις της μάνας του Γιάννη, που έμοιαζε περισσότερο με… απολογία. Της
μάνας, που δεν άντεχε άλλο τη βίαιη συμπεριφορά του συζύγου της, αλλά δεν
εύρισκε κιόλας το κουράγιο να σπάσει τη σιωπή της.

Αγνόησαν ακόμη τις καταθέσεις των άλλων μαθητών, που μόνο καλά λόγια είχαν να
πουν γι’ αυτό το παιδί, το οποίο έγινε ηφαίστειο και εξερράγη. Αγνόησαν και
τις καταθέσεις των συγγενών του θύματος, που δεν δήλωσαν ούτε παράσταση
πολιτικής αγωγής, όχι γιατί δεν θρηνούν τον άνθρωπό τους, αλλά γιατί θέλουν με
τον δικό τους τρόπο να βοηθήσουν τον Γιάννη.

Στον αντίποδα όλων αυτών, που φαίνεται ότι δεν συγκίνησαν την εισαγγελέα,
βρίσκεται η δική της πρόταση. «Ακόμη και η σκηνή που είδε ο Γ. Κολόβης ­
αναφέρει ­ πριν από την εγκληματική ενέργειά του ήταν κάτι το συνηθισμένο για
τα οικογενειακά δεδομένα.

Επιπλέον, εύκολα μπορούσε να συμπεράνει ότι σκοπός του ήταν να συνευρεθεί
ερωτικά με τη μητέρα του και όχι να την πνίξει. Ουδέποτε, εξάλλου, ο πατέρας
του είχε εκδηλώσει πρόθεση να σκοτώσει τη μητέρα του. Τέλος, η αντίδρασή του
φανερώνει ότι αποφάσισε να σκοτώσει τον πατέρα του σε ήρεμη ψυχική κατάσταση,
αφού όταν τον είδε επάνω στη μητέρα του, απομακρύνθηκε, πήγε στην κουζίνα,
βρήκε το σφυρί και επέστρεψε για να πραγματώσει τον εγκληματικό του σκοπό».

Μόνο που ό,τι θεωρεί «δεδομένο» η εισαγγελέας, μάλλον αποτελούσε βαρύ φορτίο
στην εφηβική ψυχή του Γιάννη, ο οποίος το μόνο που περιμένει πια είναι η
ετυμηγορία των δικαστών, όταν η υπόθεση φθάσει στο ακροατήριο.