[ ΠΡΟΒΟΛΕΙΣ ]

«Τι του λείπει του ψωριάρη; Σκούφια με μαργαριτάρι», αναφέρει η λαϊκή σοφία,
για καταστάσεις όπως αυτές που διέρχεται αυτή την περίοδο η ελληνική κοινωνία.
Ωσάν να μην αρκούσε ο καθημερινός πόλεμος για την επιβίωση ή για ένα ανεκτό
επίπεδο ζωής, μια σαρωτική επιδημία διέλυσε κάθε κοινωνικό ιστό. Το
Χρηματιστήριο. Ο ένας μετά τον άλλο, γίναμε θύματα του πυρετού του τζόγου,
στην αναζήτηση ενός σύγχρονου Ελντοράντο, όπου τα όνειρα είναι τόσο δίπλα, να
τα, μια έτσι να κάνεις το χέρι, τ’ άρπαξες!

Ποτέ άλλοτε στη σύγχρονη ελληνική ιστορία δεν συνέβη κάτι παρόμοιο. Πολίτες
κάθε ηλικίας ασχολούνται με ένα πράγμα που θυμίζει κότα που γεννάει χρυσά αυγά
ή, στη χειρότερη περίπτωση, μια μηχανή που παράγει αφειδώς χρήμα… χρήμα…
χρήμα. Μικρά παιδιά συζητούν στα προαύλια των σχολείων για το πόσο κέρδισε
χθες ο μπαμπάς στο Χρηματιστήριο. Νοικοκυρές αναλώνουν ώρες στο τηλέφωνο
μιλώντας με άλλες νοικοκυρές για το πώς ο «καλός» τους είχε την έγκυρη
πληροφορία «και τα ‘κονομήσαμε». Δημόσιοι και ιδιωτικοί υπάλληλοι κλείνουν
όπως-όπως τις δουλειές της υπηρεσίας μέχρι τις 10.30’ το πρωί και μετά
καρφώνονται στην τηλεόραση. Νέοι, γέροι, γυναίκες, μεγαλοεπιχειρηματίες,
αγρότες, εργάτες, χειρώνακτες, έμποροι, διανοούμενοι ­ ναι, και διανοούμενοι ­
πολίτες κάθε ηλικίας, τάξης, φύλου, μόρφωσης, ζουν στον πυρετό του «λιμιτ απ».

Όλοι παίζουν, όλοι κερδίζουν και κανείς δεν σκέφτεται το απλό, ότι αν
κερδίζουν όλοι και κανείς δεν χάνει, κάτι τρέχει. Ότι αυτό δεν είναι υγιές,
δεν είναι φυσιολογικό. Αλλά πρόκειται για μια αλβανική πυραμίδα, που μπορεί να
καταρρεύσει ανά πάσα στιγμή. Όπως άλλωστε συμβαίνει με κάθε χάρτινη κατασκευή.
Ό, τι συνέβη τις προηγούμενες ημέρες στο ευαγές ίδρυμα της οδού Σοφοκλέους,
όπου όλοι έτρεχαν μέσα στον πανικό να πουλήσουν μετοχές που κανείς δεν
αγόραζε, μπορεί να μοιάζει με εφιάλτη, αλλά είναι μια πιθανή πραγματικότητα.

Γι’ αυτό, ας προσέχουν εκείνοι που δεν γνωρίζουν τους άγραφους νόμους του
νεοελληνικού Ελντοράντο. Για να μην κλαίνε αύριο…