ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ Γράμμα από μια επιταγή

Αγαπητή Μαρία,

Παίρνω το θάρρος να σου στείλω αυτή την επιστολή για ένα θέμα που τριβελίζει
εδώ και μέρες στο μυαλό μου αλλά, πραγματικά, δεν βρίσκω κανένα να ρωτήσω,
γιατί ντρέπομαι. Είμαι μια επιταγή πεντακοσίων εκατομμυρίων. Πριν από λίγο
καιρό έγινα διάσημη. Μια μέρα που μ’ έκοψαν από ένα μπλοκ και άλλαξα χέρια.
Για την ακρίβεια, έγινα διάσημη ακριβώς γιατί άλλαξα χέρια.

Μια ημέρα που ποτέ δεν περίμενα να ζήσω. Ξαφνικά με βγάζουν από μια κομψή,
ακριβή τσάντα που έμοιαζε με χαρτοφύλακα και με εναπόθεσαν στα χέρια του
Πρωθυπουργού. Απίστευτο! Κράτησε σχεδόν ένα λεπτό αλλά ήταν το δικό μου λεπτό.
Τα φλας των φωτογράφων άστραψαν, όλοι χαμογελούσαν και έλεγαν ευγενικά λόγια,
είχα γίνει μία σταρ. Η στιγμή μου απασχόλησε όλα τα δελτία ειδήσεων εκείνης
της μέρας. Αν μπορούσα την άλλη μέρα να διαβάσω εφημερίδες θα με έβλεπα σχεδόν
σε όλες, ανάμεσα στον Πρωθυπουργό και τον πρώην ιδιοκτήτη μου, στολισμένη με
λεζάντες και περιποιημένη στην πάνω δεξιά σελίδα.

Στην οικογένεια έχουμε κι άλλους σπουδαίους συγγενείς. Ένα θείο που κόπηκε στα
εννιακόσια, μια γιαγιά των τετρακοσίων εκατομμυρίων και πολλά ξαδέλφια των
εκατό. Όλοι φωτογραφηθήκαμε και είχαμε σπουδαίες στιγμές. Αυτό που μας
απασχολεί όμως τώρα είναι άλλο: Τι θ’ απογίνουμε;

Αλλάξαμε χέρια για ένα σημαντικό σκοπό. Να βοηθήσουμε τους ανθρώπους που
βρέθηκαν άστεγοι εξαιτίας του σεισμού. Μας απασχολεί έντονα το μέλλον γιατί
κάθε φορά που ανοίγει ένα συρτάρι, βλέπουμε διάφορα χέρια να απλώνονται πάνω
μας και, για να πω την αλήθεια (και μη θεωρηθεί επ’ ουδενί ότι καβαλήσαμε το
καλάμι!), θα θέλαμε να ξαναζήσουμε μια ακόμα αλησμόνητη στιγμή δημοσιότητας
όπως εκείνη τη μέρα, ίσως όχι ξεχωριστά, αλλά όλες μαζί, ως σύνολο.

Μήπως ξέρεις αν η κυβέρνηση ετοιμάζει κανέναν δημόσιο απολογισμό για την τύχη
μας, ο οποίος θα μπορούσε κάποια στιγμή να ανακοινωθεί δημόσια ή να
δημοσιευτεί όπως τα μέτρα ανακούφισης για τους πληγέντες; Νομίζω πως εκτός από
ένα τέλος στη δική μας αγωνία κάτι τέτοιο θα έκλεινε τα στόματα όσων
σκέφτονται κακοπροαίρετα

Ευχαριστώ για τη φιλοξενία.

ΥΓ: Και είμαι και κλειστοφοβική!