ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ Οι Καίσαρες και το αδίκημα

Είχε ένα παράξενο όνομα: Καίσαρ Μπεκκαρία Μπονεσάνα. Έζησε στο Μιλάνο και
κάπου δυόμισι αιώνες πριν (το 1764) έγραψε το «Περί Αδικημάτων και Ποινών»
που, μάλιστα, είχε μεταφράσει στα ελληνικά ο Αδαμάντιος Κοραής και το οποίο ο
Βολταίρος χαρακτήρισε «αληθινό κώδικα της ανθρωπότητας».

Εξέχων οικονομολόγος και φιλόσοφος τάραξε τα νερά με τις ιδέες του που άλλαξαν
τον ρουν της ιστορίας ­ τουλάχιστον σε ό,τι αφορά το Δίκαιο.

Ανάμεσα στα άλλα σοφά πράγματα ο Μπεκκαρία έλεγε:

«Ο πιο σίγουρος τρόπος πρόληψης του εγκλήματος δεν είναι η αυστηρότητα των
ποινών, αλλά η βεβαιότητα για την τιμωρία των επίδοξων εγκληματιών».

Ξαναθυμήθηκα τον Καίσαρα Μπεκκαρία, τώρα που διάφοροι «Καίσαρες» αγκιστρωμένοι
στον τύπο του Δικαίου ξεχνάνε την ουσία του. Και είναι έτοιμοι να
«παραγράψουν» το αδίκημα των παρατυπιών εργολάβων και κρατικών υπαλλήλων, την
καθημερινή ρουτίνα δηλαδή, όπως ακριβώς έκαναν και στις άλλες σεισμόπληκτες
περιοχές. Και κάνουν ότι δεν καταλαβαίνουν ότι το ΑΔΙΚΗΜΑ είναι οι νεκροί και
οι τραυματίες και οι ξεκληρισμένες οικογένειες.

Τον θυμάμαι κάθε φορά που καίγονται τα δάση μας και κανείς δεν ευθύνεται και
ύστερα «νομιμοποιούνται» τα οικόπεδα και ασχολούμαστε με το επόμενο δάσος που καίγεται.

Τον θυμάμαι όταν πλημμυρίζουμε, και πάλι δεν φταίει κανείς που το αποχετευτικό
σύστημα δεν λειτουργεί, που τσιμεντώσαμε ακόμη και τις παιδικές χαρές, που
χτίσαμε τα ρέματα και κλείσαμε τα ποτάμια.

Τι να σας πω. Εμένα αυτοί οι «Καίσαρες» μου μοιάζουν περισσότερο σαν… τη
γυναίκα του Καίσαρα, που πρέπει να είναι και να φαίνεται τίμια, αλλά το άτιμο
το «σιθρού» της τα χαλάει όλα.