ΔΙΑΣΤΑΣΕΙΣ Τέλος εποχής

Ο θάνατος του Χορστ-Λούντβιχ Μέγιερ σηματοδοτεί το τέλος μιας εποχής. Οι
σημερινοί ιδεαλιστές δεν πυροβολούν πλέον: στρέφουν προς τον δήμιό τους και το
άλλο μάγουλο.

Χορστ-Λούντβιχ Μέγιερ. Ο τελευταίος των τρομοκρατών

Δύο είναι τα ερωτήματα που βασανίζουν τις αυστριακές αρχές. Το ένα είναι τι
έκαναν ο Μέγιερ και η σύντροφός του Αντρέα Κλουμπ στη Βιέννη και γιατί
κυκλοφορούσαν για μέρες τόσο επιδεικτικά (με μαύρα γυαλιά και σκούφους του
μπέιζμπολ) έξω από δύο μεγάλες τράπεζες: ένας γείτονας, μάλιστα, παραξενεύτηκε
τόσο πολύ από τις κινήσεις τους ώστε τους φωτογράφισε και έστειλε τη
φωτογραφία στην αστυνομία. Το άλλο ερώτημα είναι γιατί δύο τόσο έμπειρα
στελέχη του αντάρτικου πόλης συμπεριφέρθηκαν τόσο αδέξια όταν εντοπίστηκαν από
την αστυνομία, με αποτέλεσμα ο ένας να δεχθεί τις σφαίρες της αστυνομίας και
να χάσει τη ζωή του και η άλλη να συλληφθεί και να ζητείται τώρα η έκδοσή της
από τη Γερμανία. Πρώην μέλος της «τρίτης γενιάς» της RAF, ο Μέγιερ κατεζητείτο
για τη δολοφονία του προέδρου της Ζήμενς, ενώ και η σύντροφός του φέρεται
αναμειγμένη σε τρομοκρατικές πράξεις.

Μια απάντηση στα ερωτήματα αυτά δίνει η Άστριντ Προλ, από τα ιδρυτικά μέλη της
οργάνωσης, που έμεινε για χρόνια στη φυλακή για απόπειρα φόνου. Το πιθανότερο
είναι ότι οι δύο καταζητούμενοι δεν σχεδίαζαν τίποτα, λέει στην «Ομπζέρβερ».
Επί 15 χρόνια προσπαθούσαν απλώς να διαφύγουν τη σύλληψη και τη φυλακή. Όταν
εντοπίστηκαν συμπεριφέρθηκαν ως τρομοκράτες, και να που ο ένας είναι τώρα
νεκρός. Όλα έχουν πια τελειώσει. Αυτό το είδος τρομοκρατίας ανήκει στο
παρελθόν. Τον Απρίλιο του 1998, η RAF ανακοίνωσε το τέλος της ένοπλης πάλης.
Πολλά μέλη της παραδόθηκαν, αποκήρυξαν τη βία και, αφού εξέτισαν ένα μέρος της
ποινής τους, αφέθηκαν ελεύθεροι και επέστρεψαν στην κανονική ζωή. Μόνο τρεις
πρώην τρομοκράτες παραμένουν ασύλληπτοι. Το οργανωμένο κράτος νίκησε.

Ο αγώνας λοιπόν τελείωσε; Οι ιδεαλιστές γύρισαν στο σπίτι; Καθόλου. Άλλαξαν
απλώς οι μορφές πάλης, έγιναν πιο αφελείς, λιγότερο ιδεολογικές, χωρίς αυτό να
σημαίνει ότι οι πιθανότητες επιτυχίας τους είναι κατ’ ανάγκη μικρότερες. Η
28χρονη Ρέιτσελ Γκόλντγουιν, από μια μεσοαστική οικογένεια της Αγγλίας,
καταδικάστηκε σε κάθειρξη επτά ετών από το στρατιωτικό καθεστώς της Βιρμανίας
επειδή τραγούδησε δημοσίως ένα τραγούδι διαμαρτυρίας φορώντας συμβολικά
χειροπέδες. Δύο χρόνια μικρότερός της, ο Τζέιμς Μόουντσλεϋ «έφαγε» 17 χρόνια
επειδή μοίραζε αντικυβερνητικό υλικό. Ο αγώνας τους έφερε προς στιγμήν την
κατάσταση στη χώρα αυτή στις πρώτες σελίδες των αγγλικών εφημερίδων. Το αν θα
παραμείνει εκεί δεν εξαρτάται πλέον απ’ αυτούς.

Ο σύγχρονος ιδεαλισμός δεν περιορίζεται βέβαια στις δικτατορίες και τους
πολέμους σε μακρινές χώρες. Όπως είχε προβλέψει μια από τις μεγαλύτερες
δημοσιογράφους του αιώνα, η Μάρθα Γκέλχορν, ένα θέμα που συσπειρώνει σήμερα τη
μαχητική νεολαία σε όλο τον κόσμο είναι η προστασία του περιβάλλοντος από τον
άνθρωπο. Μερικοί, όμως επιμένουν: προστασία από τον άνθρωπο, χρειάζεται πρώτα
απ’ όλα ο άνθρωπος.