Τα θύματα της κυπριακής τραγωδίας

Η κυρία Βίκυ Τσιάκα (Παπάγου) είναι σύζυγος αγνοουμένου από την κυπριακή
τραγωδία του 1974.

Αναρωτιέται, γιατί ενώ το υπουργείο Εθνικής Άμυνας και το ΓΕΕΘΑ προώθησαν
την ψήφιση του νομοσχεδίου, που αφορά ευεργετήματα για τα θύματα πολεμικής
περιόδου, δεν δείχνουν το ίδιο ενδιαφέρον για την εφαρμογή του:

«Είμαι θύμα της κυπριακής τραγωδίας, με σύζυγο αγνοούμενο στην Κυρήνεια από το
1974. Είκοσι έξι χρόνια περιμένουμε να μας δικαιώσει η Πολιτεία και να
αποκαταστήσει τη μνήμη των πεσόντων και αγνοουμένων, όπως κάνουν όλοι οι
πολιτισμένοι λαοί, γιατί αλίμονο σε όσους ξεχνούν, παύουν να υπάρχουν. Οι
παρακλήσεις για βοήθεια, τα υπομνήματα στους διάφορους υπουργούς και
υπεύθυνους κρατικούς λειτουργούς, αφού γύριζαν από γραφείο σε γραφείο,
κατέληγαν στο χρονοντούλαπο της Ιστορίας. Έτσι τα χρόνια περνούσαν, η μια
κυβέρνηση διαδεχόταν την άλλη και εμείς βλέπαμε την Ιστορία να περνά και να
μας χλευάζει. Οι άνδρες μας πολέμησαν δίνοντας ό,τι πολυτιμότερο είχαν, την
ίδια τη ζωή, αδιαφορώντας για τα παιδιά που θα έμεναν χωρίς προστάτη, μένοντας
πιστοί στον όρκο που έδωσαν για την πατρίδα, τιμώντας τη στολή που φορούσαν.
Δεν λιποτάκτησαν ούτε κρύφτηκαν, παρά μόνο υπεράσπισαν Θερμοπύλες, πιστεύοντας
πως αγιότερο και ιερότερο όλων είναι η θυσία στο πεδίο της μάχης.

Η Πολιτεία τούς ξέχασε, όχι όμως οι οικογένειές τους, οι οποίες παλεύουν όλα
αυτά τα χρόνια για τη δικαίωση. Και ενώ είναι σπάταλη σε τιμές στις
οικογένειες των τριών αξιωματικών των Ιμίων, αντίθετα είναι φειδωλή στα θύματα
της Κύπρου. Ποια εξήγηση μπορούμε να δώσουμε όταν τιμώνται με πληθώρα ηθικών
και υλικών αμοιβών αξιωματικοί που απλώς επιτέλεσαν το καθήκον τους, εν
αντιθέσει με όσους θυσιάστηκαν στο πεδίο της μάχης; Με ποια κριτήρια η πατρίδα
απονέμει δάφνες και πικροδάφνες; Και τι να απαντήσουμε στα έντονα ερωτήματα
των παιδιών μας, που η Υπηρεσία όχι μόνο δεν δικαίωσε, αλλά αντίθετα τα ξέχασε παντελώς;

Βέβαια, υπήρχε η δικαιολογία πως στην Κύπρο δεν έγινε πόλεμος, άρα δεν
υπάρχουν νεκροί ούτε αγνοούμενοι. Σήμερα δεν ευσταθεί αυτό, γιατί από τις 15
Σεπτεμβρίου 1998 που ψηφίστηκε νόμος θεωρεί την περίοδο από 20 Ιουλίου έως 20
Αυγούστου 1974 πολεμική, με όλα τα ευεργετήματα που συνεπάγεται. Μέχρι σήμερα
δεν έγινε τίποτα και ας πέρασε σχεδόν ένας χρόνος.

Στις παρακλήσεις μας για βοήθεια, έγινε μια σύσκεψη των Ενόπλων Δυνάμεων, η
οποία αποφάσισε να μας απονεμηθεί ο Πολεμικός Σταυρός και να καταγραφεί η
θυσία τους στους ατομικούς φακέλους. Ευχαριστούμε για την απονομή της τιμής
όταν και εφόσον γίνει, αλλά τόσα χρόνια δεν ζήσαμε χωρίς τιμές; Εμείς θέλουμε
ίση μεταχείριση, γιατί πιστεύουμε πως όλοι οι Έλληνες είναι ίσοι απέναντι του
νόμου. Είναι τραγικό να γίνονται διακρίσεις. Εδώ πρέπει να αναφερθώ στην
ευαισθησία του προέδρου της κυπριακής τραγωδίας, ο οποίος αποφάσισε και μας
τίμησε με ηθικές και υλικές αμοιβές, όχι μόνον ως ελάχιστη εκτίμηση της
προσφοράς αλλά και ευγνωμοσύνης για την ανυπέρβλητη θυσία των ηρώων. Ετίμησε
την αυτοθυσία και τη γενναιότητα όπως κάνουν όλες οι χώρες του κόσμου,
κατατάσσοντάς τους στο πάνθεον των Αθανάτων.

Τον ευχαριστούμε από τα βάθη της ψυχής μας. Στην Κύπρο υπάρχουν μνημεία
πεσόντων και αγνοουμένων, ενώ στην Ελλάδα δημιουργήθηκε μνημείο προχειρότητας
και ντροπής στην οδό Κατεχάκη, τα εγκαίνια του οποίου έγιναν παραμονές εκλογών
χωρίς καμία συμμετοχή συγγενών.

Επίσης, ο δήμαρχος Αθηναίων, ύστερα από παρακλήσεις μας να τιμήσει τους ήρωες
της Κύπρου, όπως έπραξε με τους τρεις αξιωματικούς των Ιμίων, δημιούργησε ένα
μνημείο που όχι μόνο δεν ετίμησε τους ηρωικούς πεσόντες και αγνοουμένους αλλά,
αντίθετα, μας εδημιούργησε απογοήτευση και ερωτηματικά. Ακατάλληλη η τοποθεσία
για ηρώο (πίσω από την Εθνική Πινακοθήκη), ακαλαίσθητη η μαύρη στήλη από
γρανίτη με γραμμένα τα ονόματα (ορατά μόνο με μεγεθυντικό φακό) πεσόντων και
αγνοουμένων ανάκατα χωρίς καμία ιεράρχηση βαθμών.

Απευθυνθήκαμε στο ΓΕΣ για μεσολάβηση αποκατάστασης (είχε άγνοια) και στον
δήμαρχο, εκλιπαρώντας να επιληφθεί του θέματος, ώστε να γίνει άλλο μνημείο
αντάξιο της προσφοράς και της θυσίας τους. Μέχρι σήμερα (πέρασε ένας χρόνος)
δεν έγινε τίποτα. Εμείς ελπίζουμε και περιμένουμε από τον δήμαρχο, ο οποίος
διακατέχεται από ευαισθησίες στα εθνικά θέματα, να βοηθήσει στην αποξήλωση και
στη δημιουργία νέου μνημείου-ηρώου της κυπριακής τραγωδίας.

Επίσης, απευθύνω θερμή παράκληση στον υπουργό Εθνικής Αμύνης και αρχηγό ΓΕΕΘΑ,
αφού ανέσυραν από τα συρτάρια και προώθησαν την ψήφιση του νομοσχεδίου, να
δείξουν το ίδιο αμείωτο ενδιαφέρον για την εφαρμογή του. Η τιμωρία των 26
χρόνων λησμονιάς πρέπει να δώσει τη θέση της στη δικαίωσή μας. Αρκετά
περιμέναμε. Ήρθε ο καιρός επιτέλους να αποκατασταθεί η μνήμη των ηρώων και οι
οικογένειές τους».