Μαθητές πάνε σχολείο με το… όπλο τους

Για μια ακόμη φορά εκτυλίχθηκαν τραγικές σκηνές που είναι, αλίμονο, οδυνηρά
συνηθισμένες, πια, στις Ηνωμένες Πολιτείες. Θύματα της τυφλής και αναίτιας
βίας ενός ενόπλου ήταν αυτή τη φορά οι πιστοί που παρακολουθούσαν την
λειτουργία σε εκκλησία Βαπτιστών. Το θέμα της οπλοκατοχής έρχεται και πάλι με
τραγικό τρόπο στην επικαιρότητα.

Νέο μακελειό. Τρομοκρατημένοι οι διασωθέντες της επίθεσης στην εκκλησία των Βαπτιστών αναρωτιούνται το γιατί

Όταν το 1998 τέσσερις μαθητές και μία δασκάλα έπεφταν νεκροί από τα πυρά ενός
μαθητή σε σχολείο στο Τζόνσμπορο του Άρκανσο, όλη η Αμερική πάγωσε. Πολιτικοί,
κοινωνιολόγοι, καθηγητές και απλοί άνθρωποι επαναλάμβαναν ότι δεν πρέπει να
επιτραπεί να συμβεί και πάλι μια τέτοια τραγωδία. Δυστυχώς συνέβη.

Από τότε, οι Αμερικανοί έγιναν μάρτυρες ακόμα πιο φονικών μαζικών δολοφονιών,
χωρίς φανερά κίνητρα. Τον περασμένο Απρίλιο, δύο νεαροί εισέβαλαν σε σχολείο
του Λίτλετον, στο Ντένβερ άρχισαν να πυροβολούν αδιακρίτως, σκοτώνοντας 15
μαθητές.

Τρεις μήνες αργότερα, στην Ατλάντα, ένας 44χρονος σκότωσε σε χρηματιστηριακό
γραφείο 12 άτομα, μεταξύ των οποίων τη γυναίκα του και τα δύο του παιδιά.

Και χθες, η σφαγή στην εκκλησία των Βαπτιστών στην πόλη Φορτ Γουόρθ του Τέξας.

Οκτώ νεκροί ήταν ο απολογισμός της τελευταίας επίθεσης χωρίς κίνητρο. Δράστης
νεαρός ένοπλος, που σκόρπισε τον θάνατο με απόλυτη ηρεμία ­ κάπνιζε και
τσιγάρο, σύμφωνα με τους διασωθέντες.

Την ώρα της επίθεσης, στην εκκλησία βρίσκονταν 150 άτομα, στην πλειοψηφία τους
έφηβοι. «Αυτά που πιστεύετε είναι βλακείες», τους φώναζε όσο πυροβολούσε.
Έστρεψε τα πυρά του και κατά των αστυνομικών που έφτασαν επί τόπου, πριν
τελικά αυτοπυροβοληθεί στο κεφάλι.

Όλα τα παράλογα φονικά δεν στάθηκαν αρκετά για να ανατρέψουν την
πραγματικότητα: το γεγονός δηλαδή ότι μπορεί ο οποιοσδήποτε να μπει σε ένα
γνωστό πολυκατάστημα, να επιλέξει νόμιμα το όπλο της αρεσκείας του και να το αγοράσει.

Σύμφωνα με στοιχεία της ομοσπονδιακής κυβέρνησης, υπάρχουν 240 εκατομμύρια
όπλα στις Ηνωμένες Πολιτείες ­ ένα εκατομμύριο στα χέρια μαθητών, αρκετοί από
τους οποίους τα κουβαλούν και στο σχολείο τους.

Για τους υποστηρικτές της οπλοκατοχής, το δικαίωμα των Αμερικανών να φέρουν
όπλα είναι ιερό, εφ’ όσον κατοχυρώνεται από το Σύνταγμα. Για τα τρία
εκατομμύρια μέλη της Εθνικής Ένωσης Τυφεκιοφόρων, με πρόεδρο τον παλαίμαχο
ηθοποιό Τσάρλτον Ίστον, όλο αυτό το οπλοστάσιο αποτελεί θεμέλιο των ατομικών ελευθεριών.

Το δικαίωμα της οπλοκατοχής γεννήθηκε κατά τον Πόλεμο της Ανεξαρτησίας, όταν
δόθηκε η άδεια σε ομάδες πολιτοφυλάκων να χρησιμοποιούν τα όπλα τους για να
προστατεύουν ανθρώπους και περιουσίες. Και με την κατάκτηση της Άγριας Δύσης,
όπου ίσχυε μόνο ο νόμος των όπλων, το δικαίωμα αυτό ισχυροποιήθηκε. Από τότε
πέρασαν εκατό και πλέον χρόνια. Οι υποστηρικτές του ελέγχου των όπλων
διακηρύσσουν ότι έφτασε πια η ώρα να καταργηθεί το αναχρονιστικό, όπως το
αποκαλούν, δικαίωμα. Και θεωρούν την εύκολη απόκτηση όπλων βασικό παράγοντα
βίας και εγκληματικότητας. Οι αριθμοί είναι αποκαλυπτικοί: μόνο το 1996
διεπράχθησαν τουλάχιστον 14.000 ανθρωποκτονίες με όπλα. Από τα θύματα, 68 ήταν
παιδιά κάτω των τεσσάρων και 5.500 νέοι ηλικίας 15-24 χρόνων.

Πολλοί κατέχουν τρία και τέσσερα όπλα

Η διαμάχη και τα επιχειρήματα για τον περιορισμό των όπλων, οι αριθμοί και οι
νόμοι συχνά παραβλέπουν ορισμένα απλά ερωτήματα: ποιος έχει στην κατοχή του
όπλα και γιατί;

Αν εξαιρέσουμε τα κακοποιά στοιχεία, οι κάτοχοι όπλων είναι καθημερινοί
άνθρωποι. Πολλοί διαθέτουν και τρία και τέσσερα όπλα ­ οι περισσότεροι για το
κυνήγι ή για την προστασία τους. Όπως ο Ντικ Ράντις, δικαστής από την Φλώριδα,
που έχει στην κατοχή του τρία. «Νιώθω πιο ασφαλής, πιο προστατευμένος με τα
όπλα μου», λέει. Ή ο Κερκ Ντάνμαϊρ από τη Νέα Υόρκη που λατρεύει το κυνήγι.

Άλλοι, όπως ο Γκάρι Μουράντ από την Βοστώνη, επειδή μπορούν, εφόσον είναι
συνταγματικό τους δικαίωμα. Και άλλοι, όπως ο Στίβεν Κίτλερ από το Κολοράντο,
επειδή κάνει συλλογή όπλων.