ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ Με ανοιχτές πόρτες

Μου ‘κανε εντύπωση, σχεδόν τόσο όσο και ο σεισμός. Αργά τη νύχτα καθώς
επέστρεφα στο σπίτι, την περασμένη εβδομάδα, έβλεπα τις καρέκλες έξω, τις
παρέες να συζητούν, τα παιδιά μαζεμένα να παίζουν ξορκίζοντας τον φόβο τους.
Και όσοι είχαν πέσει για ύπνο, είχαν αφήσει τις πόρτες των σπιτιών τους
ανοιχτές. Με μια βεβαιότητα ότι σε τέτοιες ώρες κανείς δεν θα εκμεταλλευθεί
την κατάσταση ή ότι ο γείτονας που περνά τη νύχτα του στο πεζοδρόμιο θα σταθεί
φρουρός και στο δικό τους σπίτι.

Ποτέ πριν η Αθήνα δεν είχε δώσει αυτή την εντύπωση. Ενός μεγάλου χωριού, όπου
ο φόβος του διπλανού μαζί με τον δικό σου, δεν φτιάχνουν έναν μεγαλύτερο φόβο
αλλά έναν μικρότερο. Όπου οι τοίχοι πέφτουν, όχι από τον Εγκέλαδο αλλά από την
αίσθηση, για πρώτη φορά ύστερα από πολύ καιρό, ότι κάτι μας αφορά πλέον όλους,
ότι αυτή η μοίρα είναι κοινή, ότι είμαστε εξίσου ανίσχυροι μπροστά στη φύση
ακόμα και αν νομίσαμε ότι την υποτάξαμε με μπετόν και σίδερο.

Κι έτσι με ένα ταρακούνημα μερικών δευτερολέπτων, χιλιάδες χρόνια ανθρώπινης
ιστορίας έχεις την αίσθηση ότι εξανεμίζονται διά μιας. Το ένστικτο ορμά
μπροστά, η αγωνία για την επιβίωση σκεπάζει τα πάντα ­ ίδιοι εμείς οι
καλοντυμένοι επενδυτές του Χρηματιστηρίου με εκείνους τους αρχαίους κυνηγούς
που έβλεπαν στον Εγκέλαδο τη μορφή ενός πανίσχυρου, θυμωμένου θεού,
παγιδευμένου στα έγκατα της γης.

Ο φόβος παραμένει. Και γι’ αυτόν δεν είναι εύκολο να βρεθεί μαγικό χάπι. Όμως,
μέσα στις σκηνές, δίπλα στα ερείπια και μπροστά στις εικόνες από το νέο
χτύπημα στην Τουρκία, έχουμε μόνο μία διέξοδο. Να μοιραστούμε με τους
διπλανούς μας ­ πολλούς από τους οποίους τους γνωρίσαμε για πρώτη φορά την
περασμένη εβδομάδα ­ όσα νιώθουμε. Και όταν οι πόρτες είναι ανοιχτές και οι
παρέες μεγάλες, αυτό δεν είναι μόνο ο φόβος…