ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ Μπροστά στη γη που τρέμει

Στην αρχή ­ όλοι εμείς που χαζεύαμε στο μεγάλο βιβλιοπωλείο της οδού Νίκης ­
νομίσαμε ότι ήταν βόμβα. Κάτι δηλαδή πιο συνηθισμένο από έναν σεισμό στο
κέντρο της Αθήνας. Μετά ήρθε η επώδυνη συνειδητοποίηση. Όταν άρχισαν να
πέφτουν τα βιβλία από τα ράφια… Όταν την αυθόρμητη έξοδο στον δρόμο
σταμάτησαν τα σπασμένα τζάμια, τα μάρμαρα και οι γύψοι που έπεφταν στο
πεζοδρόμιο σαν φθινοπωρινή μπόρα…

Τα κινητά νεκρά και η προσπάθεια για να φτάσεις στο σπίτι και να ακούσεις τη
φωνή του γιου σου ο πιο δυνατός στόχος εδώ και χρόνια. Την ώρα που καθόμουν
εγκλωβισμένη ­ όχι στα συντρίμμια, όπως κάποιοι άλλοι, αλλά στο ακίνητο κομβόι
των αυτοκινήτων στο Σύνταγμα ­ στο μυαλό έρχονταν μηχανικά τα θέματα που είχα
συζητήσει πριν από λίγα λεπτά ή ώρες με συνεργάτες, συγγενείς ή φίλους. Αχ,
εκείνο το καμπριολέ που θα ‘θελες να πάρεις, αλλά «δεν το βλέπεις»… Ο
τσακωμός για την εντοιχισμένη κουζίνα (θα διαλέξουμε την άσπρη ή την καφέ;)…
Η μόνιμη γκρίνια της φίλης για τον σύζυγο που «δεν την καταλαβαίνει»… Η
κατάθλιψη για «τα άτιμα τα κιλά από τις διακοπές που δεν λένε να φύγουν».

Πόσο μικρά, μικρά, μικρά… Μπροστά στη γη που τρέμει, στη Φύση που ορθώνει το
ανάστημά της, στα δευτερόλεπτα που καθορίζουν τη ζωή και τον θάνατο. Όλα
παίρνουν τις φυσικές τους διαστάσεις και διαθλώνται μέσα από το φως της μιας
και μόνης πραγματικότητας. Όχι της «εικονικής», της «κοσμικής» ή της
«μικροαστικής», αλλά εκείνης του ανθρώπου μέσα στο Σύμπαν.

Και είναι, άραγε, ευλογία ή κατάρα που λίγες ημέρες ή εβδομάδες μετά θα
τσακωνόμαστε και θα μελαγχολούμε και πάλι για την κουζίνα, το καμπριολέ και τα
περιττά κιλά;