«Μακάρι να σήκωνα τόνους πέτρας με τα χέρια, αρκεί να βρίσκαμε ζωντανούς»

«Είναι κανείς εδώ… Είναι κανείς εδώ…».

Οι αναπνοές χαμηλώνουν. Οι συζητήσεις σταματούν. Τα πρόσωπα σφίγγουν και τα
βλέμματα όλων στρέφονται προς ένα άνοιγμα στο κέντρο των ερειπίων.

Η ώρα πλησιάζει δύο τα ξημερώματα, κοντεύει να κλείσει 12ωρο από τον σεισμό,
και έξω από τα χαλάσματα του εργοστασίου της Ροκομέξ, στη λεωφόρο Τατοΐου,
συγγενείς και φίλοι των εγκλωβισμένων εργαζομένων πιάνονται χέρι χέρι.

Ο άνδρας της ΕΜΑΚ, χωμένος με το κεφάλι ανάποδα μέσα στην τσιμεντένια τρύπα,
επαναλαμβάνει πιο δυνατά «Μιλήστε μου, είναι κανείς εδώ…».

Τα δευτερόλεπτα χάνουν την αξία τους και μετατρέπονται σε στιγμές ατέλειωτης
προσμονής. Ο χρόνος κυλάει και οι πρώτοι από τα «παιδιά με τις φόρμες»
κοιτάζονται μετξαύ τους με νόημα. Η απάντηση αργεί να έρθει. Δεν ακούν το
τρίτο κάλεσμα και επιστρέφουν στις θέσεις τους με σκυμμένο το κεφάλι. Για
ακόμη μια προσπάθεια.

Η ώρα πλησιάζει τρεις και η σκόνη από τις εκσκαφές, μαζί με την υγρασία της
νύχτας, έχει κολλήσει στα πρόσωπα. Κανείς όμως δεν νοιάζεται. Όλοι παρατηρούν
αμίλητοι, χωρίς διάθεση για συζήτηση και πολύ περισσότερο για υστερία και
αναθεματισμούς. Νιώθω ένα πρωτόγνωρο συναίσθημα, σαν να βρίσκομαι σε άλλη
χώρα. Το βλέμμα μου πέφτει σε μια παρέα από μικρά παιδιά, που έχουν ανέβει
στην καρότσα του γερανού. Δεν είναι πάνω από 10-12 χρόνων και αντιμετωπίζουν
την κατάσταση ως ενήλικες. Δίχως παιχνίδια και χαμόγελα. Απλά, κι αυτά περιμένουν…

Ήταν πολύ σπάνιες οι ανθρώπινες στιγμές που ένοιωσα την πρώτη νύχτα στα
χαλάσματα. Κάτω από τα ερείπια παρέμεναν η Ζωή, η Κατερίνα, η Βασιλική και η
Ασημίνα. Έξω, όμως, παρατηρούσα ότι ο Κώστας, ο Σπύρος, ο Βασίλης και ο Θωμάς,
δεν ήταν μόνοι τους. Είχαν για συμπαράσταση όλους τους αστυνομικούς, τους
φαντάρους, τους άνδρες των σωστικών συνεργείων ακόμη και απλούς πολίτες που
έσπευσαν, σεμνά και χωρίς υπερβολές να εκδηλώσουν τη συμπαράστασή τους. Ακόμη
κι αυτός ο οδηγός του ανυψωτικού μηχανήματος, που η μοίρα του είχε φαίνεται
τάξει να είναι εκείνος που θα απομάκρυνε με το «κλαρκ» του τις πρώτες πλάκες
από τσιμέντο, δεν είχε όρεξη για πολλές κουβέντες. «Άσε ρε φίλε», μου είπαν
όταν τον ρώτησα εάν υπάρχουν ελπίδες, «μακάρι να σήκωνα τόνους πέτρας με τα
χέρια, αρκεί να βρίσκαμε ζωντανούς».

Πριν το ξημέρωμα οι επικεφαλής δεν δείχνουν διάθεση να συγκρατήσουν τους
συγγενείς, οι οποίοι χώνονται ανάμεσα στα ερείπια για να βοηθήσουν τα σωστικά
συνεργεία. «Άσε ρε φίλε, εάν είχες και εσύ την αδερφή σου εκεί κάτω θα σου
‘λεγα…» γυρνά και λέει ένας νεαρός στον φύλακα – αστυνομικό. Όλοι εκείνη την
ώρα γίνονται ένας και επικρατεί ένας οργασμός εργασιών. Η ώρα και η προσμονή
δείχνουν να τους έχουν κουράσει και οι λειτουργίες γίνονται κατά κάποιον τρόπο
ανεξέλεγκτα. Κάποιοι από τα ΕΜΑΚ λογοφέρνουν με ορισμένους από την Εθελοντική
Ομάδα Διάσωσης, ένας καθηγητής από το ΕΜΠ και οι βοηθοί του προσπαθούν να
συνεισφέρουν με ένα πειραματικό μηχάνημα, «ανιχνευτή ζωής» το αποκαλούν, το
οποίο εφαρμόζουν ­ όπως λένε ­ για πρώτη φορά στην πράξη. Νεαροί πρόσκοποι
προσπαθούν να κατέβουν στα πρόχειρα λαγούμια και οι επικεφαλής παραδέχονται
ότι το έργο τους θα συνεχιστεί για πολλές ώρες ακόμη.

Φεύγω με προορισμό την πολυκατοικία που έπεσε στην οδό Πίνδου στη Νέα
Φιλαδέλφεια. Με συντροφεύει η τύχη ενός νεαρού εργάτη στο εργοστάσιο ο οποίος,
την ώρα του σεισμού, βρισκόταν έξω από το κτίριο. «Δεν μπορείς να φανταστείς
τι τυχερός που ήμουν», μου εκμυστηρεύθηκε με χαμηλή φωνή για να μην προκαλέσει
τους συγγενείς των εγκλωβισμένων.

«Είχα σκοπό να μπω μέσα και να παραδώσω για να φύγω. Ο σεισμός με πρόλαβε στο προαύλιο».

Ανάλογη τύχη, μέσα στην ατυχία του, βρήκα πως περίμενε και τον Παύλο Καρδάση,
ένοικο του τρίτου ορόφου της κατεστραμμένης πολυκατοικίας στη Νέα Φιλαδέλφεια.
Ο ίδιος έλειπε αλλά τη συζυγό του Αναστασία ο σεισμός την είχε προλάβει στο
κρεβάτι.