Αρχή με τέλος

*ΤΟ ΕΠΙΣΗΜΟ εναρκτήριο λάκτισμα, όπως έλεγαν
οι παλαιότεροι, της νέας αγωνιστικής χρονιάς στο ποδόσφαιρο σφραγίστηκε,
περισσότερο από την ήττα, από το σκοτάδι. Μετά τις επιτυχίες και τους
εκτυφλωτικούς προβολείς της δημοσιότητας που έλουσαν την ελληνική παρουσία στο
στίβο, η σιωπή και η σχεδόν πλήρης αδιαφορία συνόδεψαν την οριστική απώλεια
της πρόκρισης από την εθνική ομάδα. Ίσως το τοπίο του ελληνικού αθλητισμού
έχει αλλάξει περισσότερο από όσο έχουμε αντιληφθεί.

* Η εθνική ομάδα είναι θεωρητικώς η βιτρίνα
του εθνικού ποδοσφαίρου και το ποδόσφαιρο είναι θεωρητικώς (αλλά και στην
πράξη) το πρώτο άθλημα στην Ελλάδα. Κι όμως. Στις αρχές της αγωνιστικής
περιόδου, παρά τη δίψα των επίσημων παιχνιδιών που δεν ξεδίψασε η ατυχώς
σύντομη πορεία της ΑΕΚ στο Τσάμπιονς Λιγκ, κι ενώ χύθηκαν ποταμοί μελάνης όχι
μόνο για τις μεταγραφές που έγιναν (αλλά που δεν γνωρίζουμε ακόμα τι θα
δώσουν) αλλά και γι’ αυτές που δεν πραγματοποιήθηκαν, η εθνική ομάδα έδωσε τον
πιο κρίσιμο αγώνα χωρίς καμία κάλυψη. Ούτε καν τηλεοπτική.

* Το πιο περίεργο ­ αλλά και ενδιαφέρον ­
σύμπτωμα αυτής της ειδικής παρακμής δεν είναι τόσο ότι δεν είδαμε την Εθνική,
αλλά ότι σχεδόν δεν συγκινηθήκαμε που δεν την είδαμε. Δεν πάει καιρός που,
παρά την έλλειψη μεγάλων επιτυχιών, τα παιχνίδια της Εθνικής καθήλωναν το
πανελλήνιο μπροστά στις τηλεοράσεις του. Σήμερα, που μεταδίδονται ζωντανά
δώδεκα παιχνίδια ξένων πρωταθλημάτων την εβδομάδα, κανένα κανάλι δεν φαίνεται
να θεώρησε το παιχνίδι στο Όσλο αρκετά «εμπορικό». Να η λέξη κλειδί: η Εθνική
δεν πουλάει πια.

* Κι έτσι δεν είδαμε την πολλοστή υλοποίηση
της κυρβασίλειας γερμανοτραφούς τακτικής: σημασία δεν έχει να προσπαθήσω με
όσες δυνάμεις έχω να δημιουργήσω, αλλά να βάλω τα δυνατά μου να καταστρέψω τη
δημιουργία του αντιπάλου. Κι ας χάσω. Δεν είδαμε ακόμα τη χωρίς ορίζοντα
αγωνιστικότητα των παικτών μας, τη φιλότιμη αποδοχή μιας αβοήθητης
μετριότητας, την αυτόματη πτώση του ηθικού μετά από κάθε δυσάρεστη εξέλιξη.
Δεν είδαμε τη σοβαρότητα χωρίς λάμψη των Νορβηγών, την έλλειψη πίστης των Ελλήνων.

* Δεν είδαμε τίποτα αλλά ίσως δεν πειράζει.
Τα μάθαμε μετά, την ώρα του βραδινού, χωρίς έκπληξη και συγκίνηση. Τετριμμένα
λόγια μετά από μια τετριμμένη εμφάνιση. Όμως η Εθνική δεν επιτρέπεται να
αφεθεί σε μια μοίρα που μόνη η έλλειψη συνέπειας και πρωτοβουλίας προδιαγράφει.

* Θύματα της εμπορικοποίησης και των
τρανταχτών, φουσκωμένων από τα μέσα ενημέρωσης, ονομάτων ή της απώλειας της
πυξίδας από αυτούς που διαχειρίζονται τις τύχες της; Πού πάει η Εθνική
Ελλάδας; Αν με ρωτούσε ο γιος μου δεν θα ήξερα τι να του απαντήσω. Καθώς όμως
γεννήθηκε προχθές, ευτυχώς, δεν θα με ρωτήσει μάλλον ακόμα.