ΠΡΟΣΩΠΑ Ένα καναδέζικο μυστικό

Μπρους Κόκμπερν. Διάσημος στον Καναδά, άγνωστος στο εξωτερικό

Λένε πως ο Μπρους Κόκμπερν είναι «το καλύτερα φυλαγμένο μυστικό του Καναδά».
Μολονότι 18 άλμπουμ του έχουν γίνει χρυσά κι έχει κερδίσει ένα σωρό βραβεία,
αυτός ο 54χρονος Καναδός τραγουδοποιός είναι ελάχιστα γνωστός έξω από τη χώρα
του. Οι στίχοι του, η πολιτική του συνείδηση, το στυλ του, κάνει πολλούς να
τον συγκρίνουν με συμπατριώτες του που ο ίδιος αποκαλεί «παλιά φρουρά»,
μολονότι ανήκουν στη γενιά του ­ τον Τζόνι Μίτσελ, τον Νηλ Γιάνγκ και τον
Λέοναρντ Κοέν. Αλλοι τον συγκρίνουν με τον Τζιμ Μόρρισον. Το 25ο άλμπουμ του,
«Breakfast in New Orleans, Dinner in Timbuktu», θα κυκλοφορήσει στον Καναδά
στις 13 Σεπτεμβρίου.

Το κοινό του, λέει ο Κόκμπερν στην «Ιντερνάσιοναλ Χέραλντ Τρίμπιουν»,
αποτελείται από ανθρώπους οι οποίοι «προτιμούν τη μουσική που τους ζητάει
κάτι, που τους προσκαλεί να σκεφτούν λίγο. Κάποιος ακούει τα τραγούδια μου
επειδή του αρέσουν οι στίχοι, σε κάποιον άλλο αρέσει η χριστιανική τους
διάσταση, ένας άλλος μπορεί να προτιμάει τα κοινωνικά στρατευμένα τραγούδια
μου, ίσως να ‘ναι και κάποιοι που απλώς με βρίσκουν χαριτωμένο». Όλοι πάντως
αναγνωρίζουν στο πρόσωπό του έναν έντιμο τραγουδοποιό που δεν συμβίβασε τις
αξίες του για χάρη της καριέρας του και ζει για κάτι περισσότερο από το εγώ
του. Ταξίδεψε στην Ονδούρα, τη Μοζαμβίκη, το Βιετνάμ και την Καμπότζη,
υποστηρίζοντας υποθέσεις όπως η κατάργηση των ναρκών κατά προσωπικού, η
προστασία του στρώματος του όζοντος και των τροπικών δασών ­ στη χώρα του,
υποστηρίζει τα δικαιώματα των ομοφυλοφίλων. Οι χριστιανοί φονταμενταλιστές
διαφωνούν με τις πολιτικές του θέσεις, οι ριζοσπάστες δεν αντέχουν τον
χριστιανισμό του. «Όμως το ότι έγινα χριστιανός ήταν σημαντικό για μένα», λέει
ο ίδιος. «Στις αρχές της δεκαετίας του ’70 έκανα τα πάντα, δεν μεγάλωσα
πηγαίνοντας στην εκκλησία. Αλλά σιγά-σιγά πέταξα ό,τι δεν μου έκανε…».

Ο Μπρους Κόκμπερν τελείωσε το σχολείο το 1964 στην Οττάβα και μπάρκαρε σ’ ένα
νορβηγικό εμπορικό για να περάσει το καλοκαίρι στην Ευρώπη. Στο Παρίσι έπαιζε
μουσική και ασχολήθηκε με την ποίηση κι όταν επέστρεψε στον Νέο Κόσμο σπούδασε
σύνθεση τζαζ στη Βοστώνη. Δεν του είχε περάσει από το μυαλό να συνδυάσει
ποίηση και μουσική «μέχρι που ήρθε ο Ντύλαν». «Θεωρώ τον εαυτό μου κάπως σαν
δημοσιογράφο», λέει σήμερα, «μολονότι λέω τη δική μου εκδοχή της αλήθειας.
Ταξιδεύω πάντα μ’ ένα σημειωματάριο στο κεφάλι μου. Δεν πήγα γι’ αυτό, αλλά
από το ταξίδι μου στην Ονδούρα βγήκε το τραγούδι “Πείτε το Δημοκρατία”. Απ’
όσο ξέρω, είναι το μοναδικό τραγούδι που έχει παιχτεί στο καναδικό και το
αμερικανικό ραδιόφωνο και επικρίνει το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο».