ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ Αλλόκοτη εξάρτηση

Τον έχω απέναντί μου καθημερινά εδώ και χρόνια. Μπορεί να άλλαξε μοντέλο, να
εξελίχθηκε σύμφωνα με τις τεχνολογικές απαιτήσεις της εποχής, για να είναι
δυνατός, γρήγορος και πλήρης δυνατοτήτων, παραμένει όμως στην ίδια θέση, στην
ίδια σχεδόν απόσταση από τα μάτια μου. Η σχέση μας ήταν πάντα αυστηρά
επαγγελματική. Δεν τον άφησα να με δελεάσει με «κόλπα» και «παιχνίδια». Ήταν
πάντα το μέσον, το επαγγελματικό εργαλείο.

Ώρες ώρες με εξοργίζει τόσο που βάζω τις φωνές. Φαίνεται όμως πως αυτό το πάρε
– δώσε με τα τα νεύρα και την υπομονή μου είναι από τα αγαπημένα του… Κι
έφτασα κι εγώ στο σημείο να ομολογώ ότι σήμερα είμαι πιο δεμένη μαζί του από
ποτέ. Κι όσο περνά ο καιρός τόσο πιο πολύ αισθάνομαι πως τον έχω απόλυτη
ανάγκη ­ τουλάχιστον για τις ώρες που βρίσκομαι στο γραφείο. Σε σημείο που έχω
αρχίσει να ανησυχώ… Για μένα αλλά και για κείνον. Γι΄ αυτόν εδώ. Όχι για τον
άλλον, εκείνον του σπιτιού. Εκείνον τον έχει βάλει προ καιρού στο περιθώριο
και λίγο πλέον με νοιάζει αν σκονίζεται ή αν δουλεύει με γρήγορη ή αργή
ταχύτητα. Όμως τούτος εδώ, ο υπολογιστής του γραφείου, κοντεύει πια να γίνει
τόσο απαραίτητος όσο και το μολύβι, το χαρτί ή το τηλέφωνο. Τι λέω; Ακόμη
περισσότερο… Μερικές φορές, όταν ο θόρυβός του γίνεται παράξενος ή τα
κολλήματά του πιο συχνά, πιάνω τον εαυτό μου να τρέμει από αγωνία. Όταν πάλι
βάζω με τον νου μου το χειρότερο (αν πάθει κάτι…), με λούζει κρύος ιδρώτας.
Φοβάμαι περισσότερο μήπως χάσει ξαφνικά τα αρχεία του απ’ ό,τι φοβάμαι μήπως
χάσω εγώ την ατζέντα με όλα μου τα τηλέφωνα! Τι αλλόκοτη εξάρτηση κι αυτή; Από
ένα μηχάνημα… Ένα μηχάνημα που σε στέλνει στα σύννεφα όταν βρίσκει μέσα σε
ελάχιστα δευτερόλεπτα μια φωτογραφία που χρησιμοποίησες πριν από έναν χρόνο
και σε πετάει στα τάρταρα όταν αρχίζει τα… νάζια και τα προβλήματα. Κι εγώ
που καμάρωνα για την εγκράτειά μου. Που έλεγα πως το χρησιμοποιώ και δεν το
αφήνω να με παγιδεύσει, που δήλωνα πως δεν υποκύπτω στα δέλεαρ των παιχνιδιών
με τα εντυπωσιακά γραφικά. Τι να το κάνεις. Μου την έφερε… Υποδουλώνοντας τη
σκέψη μου, ως ένα… Matrix, σε περιβάλλον γραφείου. Αναγκάζοντάς με να αγγίξω
πρώτα τα πλήκτρα του και να χαζέψω την οθόνη του, πριν καταφέρω να οργανώσω
τις σημειώσεις μου και ν’ αρχίσω να γράφω…