ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ Ψάχνοντας για κορόιδα

«Το ενοίκιο; Μόνο… 1.300.0000 τον μήνα. Εκτός αν θέλετε κάτι πιο φτηνό, ένα
οροφοδιαμέρισμα στη Βούλα, στις 750.000 τον μήνα», απαντά με άνεση η ανδρική
φωνή στο τηλέφωνο. «Α, για την αγγελία παίρνετε; Η μεζονέτα στη Βουλιαγμένη
πουλιέται 550 εκατομμύρια, αλλά υπάρχει μια καταπληκτική ευκαιρία ­ μόνο με
130 εκατομμύρια ­ για ένα διαμέρισμα 17 χρόνων στη Γλυφάδα», ακούω ­ και δεν
πιστεύω στ’ αυτιά μου. «Α, ξέρετε, το διαμέρισμα των 220 εκατομμυρίων έχει ήδη
πουληθεί», μου απαντάνε… συμπονετικά σε ένα τρίτο τηλεφώνημα.

«Τι κρίμα…», μου βγαίνει αυτόματα η ειρωνεία μπροστά στην κλειστή συσκευή.
Τα νούμερα φουσκώνουν σαν μπαλόνια με ήλιον, εκτινάσσονται ψηλά, αιωρούνται
στον γαλανό αττικό ουρανό ψάχνοντας τα κορόιδα που θα απογειωθούν μαζί τους,
προκειμένου να αποκτήσουν το πολυπόθητο «κουτί» τους σε ένα «καθώς πρέπει» προάστιο.

Κι εγώ μένω με την εφημερίδα και το στιλό στο χέρι, ζαλισμένη από τον πακτωλό
των εκατομμυρίων που ξεπήδησαν από το ακουστικό, να σκέπτομαι ότι θα πρέπει
μάλλον να συμβιβαστώ με το μέγεθος τη κουζίνας μου ­ και, τέλος πάντων, να
ανακαλέσω εκείνες τις βαρύγδουπες δηλώσεις μου προς την οικογένεια για την
«αναγκαία βελτίωση της ποιότητας ζωής».

«Καλά, δεν είδες και δεν άκουσες τίποτα», με πληροφορεί με το ύφος του
«έμπειρου» ο φίλος που αφιέρωσε την τελευταία διετία της ζωής του προς
αναζήτηση οικογενειακής στέγης, διακινδυνεύοντας σοβαρά την ψυχική του υγεία.
Και μου ξετυλίγει λαχταριστές ιστορίες καθημερινής αθηναϊκής τρέλας, για τα
φύκια που πωλούνται ως μεταξωτές κορδέλες και για εκείνους που προσπαθούν ­
και το πετυχαίνουν ­ να πείσουν ότι διαχειρίζονται ανεκτίμητης αξίας
κατασκευαστικά διαμάντια.

«Μαμά, πισίνα θα ‘χει το καινούριο μας σπίτι;», διακόπτει η φωνή από τον
παιδικό κόσμο. «Μμμ, μάλλον όχι, μικρό μου… Μάλλον όχι».