ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ Τέλος εποχής

Σαν να πέρασε πολύ γρήγορα. Ένας φίλος έκανε πρώτος τη διαπίστωση. Για το
φετινό καλοκαίρι ο λόγος. Κι έπειτα άρχισα να το ακούω από παντού. Από
ανθρώπους που έμειναν στην Αθήνα και παρ’ όλη την κούραση και τη ζέστη,
ένιωσαν ότι αυτοί οι μήνες έφυγαν τρέχοντας. Από άλλους που έκαναν
περιορισμένες διακοπές, αλλά βέβαια και από αυτούς που πέρασαν εβδομάδες επί
εβδομάδων σε κάποιο παραθαλάσσιο μέρος.

Πέρασε γρήγορα. Έτσι μου φάνηκε και μένα. Βέβαια, ο χρόνος μετρά διαφορετικά
όταν οι συνθήκες της καθημερινής ζωής ξεφεύγουν από τη ρουτίνα. Η νύχτα έχει
άλλο φως χωρίς τη λάμψη της τηλεόρασης και κάτω από το τρεμούλιασμα των
άστρων. Οι ώρες περνούν διαφορετικά όταν η ξεκούραση ή ο προγραμματισμός της
είναι γεγονός.

Ίσως να έλειψαν και τα πολύ μεγάλα γεγονότα. Οι φωτιές ­ ευτυχώς ­ δεν ήρθαν
όπως άλλες χρονιές, οι αψιμαχίες στο Αιγαίο δεν είχαν τη σφοδρότητα αλλοτινών
καλοκαιριών, οι διοξίνες και τα μολυσμένα τρόφιμα ξεχάστηκαν σχετικά γρήγορα
καθώς όλοι λίγο-πολύ επιστρέψαμε στα χωριά. Ένα καινούργιο «κοσκινάκι» έκανε
την εμφάνισή του ­ το Χρηματιστήριο είναι το νέο εθνικό σπορ και οι κουβέντες
για τις μετοχές γίνονταν ανά την επικράτεια. Ακόμα και στα παραδοσιακά
πανηγύρια, ανάμεσα σε δύο μπίρες, λίγο ψητό και την παραγγελιά της διπλανής
παρέας, η συζήτηση περιστρεφόταν στο εύκολο κέρδος που φέρνουν τα «καλά χαρτιά».

Κι ήρθε ο σεισμός στην Τουρκία και η καθημερινότητα μάς χτύπησε και πάλι
συμπίπτοντας με αυτό το τέλος εποχής. Και ο καιρός από χθες σαν να μας
υπενθυμίζει ότι έρχεται ο Σεπτέμβρης. Και οι διαφημίσεις στο ραδιόφωνο δεν μας
αφήνουν να ξεχάσουμε ότι ανοίγουν τα σχολεία. Και οι δουλειές φουντώνουν και
πάλι. Και μένουμε να αναρωτιόμαστε ­ κάθε φορά σαν να είναι η πρώτη: Δεν
πέρασε πολύ γρήγορα το καλοκαίρι;